Profile Status

Is feeling that something…
varietai pou zei. -----comment-----
metraei antistrofa tis meres
koitaei tous leptodeixtes kai euxetai na paei nwris kai shmera sto spiti.
xanei ton idi xameno xrono tou sto Facebook kai sto Msn
akouei ta thlefwna na xtypoun alla den dinei simasia (oneireuetai oti einai kapou allou, se kapoio allo meros, se alli xwra, me allous anthrwpous)
ekane ena dialeimma apo to dialeimma kai xazeuei tin kleisti skonismeni othoni tou ypologisti tou
vgainei eksw na anapneusei katharo aera (na kapnisei diladi)
twra einai polu xaroumenos: me auta kai alla alli mia mera perase anaimakta
sigotragoudaei to “sour times” apo tous Portishead.
Is feeling that something has killed…
diavazei to teleutaio vivlio tou Irvin Yalom.
teleiwse to teleutaio vivlio tou Yalom (tin epomeni fora pou tha paei ston Eleutheroudaki tha protimhsei na agorasei kana arlekin)
ephreasmenos apo to biblio ksanathimithike oti to mono sigouro einai oti kapote oloi tha pethanoume (o idios einai pleon bebaios oti tha pethanei stis 26 Ianouariou tou 2030 mesa se ena hmiypogeio sta Katw Pathsia kai pws to ptwma tou tha to broun 3 mines meta)
einai sxedon sigouros oti stis 26 Ianouariou tou 2030 tha einai monos (akomi kai oi gates tou tha ton exoun egkataleipsei)
skeftetai kati gia tin eikonikothta kai thn avadisti kai aviasti koinopoiisi twn aisthimatwn kai twn skepsewn…giati na exoume anagki apo akroates..giati o anthrwpos na thelei na moirazetai ?
thelei na koimithei kai na ksipnisei se 12 meres
prin koimithei tha prospathisei na grapsei ena post, alla fovatai mipws xasei ton ypno tou. Kai aurio prepei na sikwthei nwris, gamw tin katadikh tou
fovatai na to paradextei…
Is feeling that something has killed his…
prospathei na grapsei ena post (alla den tou vgainei)
…μπλόκαρε...

Ο άνθρωπος που δεν ήξερε τι ήθελε

Έχω να γράψω τόσο καιρό που έχω ξεχάσει πώς είναι. Να νιώθεις άδειος έχοντας καταθέσει ένα μικρό, πολύ μικρό, κομμάτι της ψυχής σου στο χαρτί. Έχοντας κοινοποιήσει κάποια από τα εφήμερα συναισθήματά σου και έχοντάς τα μοιραστεί με 2-3 φίλους που σε διαβάζουν συστηματικά και με 5-6 ακόμη που έπεσαν τυχαία εδώ μέσα ακολουθώντας τα μονοπάτια που τους έδειξε το γκουγκλ για σεξουαλικές και κάθε είδους άλλες πληροφορίες. Αυτά ως πρόλογος. Για όλα τα άλλα δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί γράφω ακριβώς αυτό το κείμενο. (πιθανότατα είναι η αίσθηση της «κενότητας» που έλεγα παραπάνω). Δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα της ζωής (-Το ποτάμι είναι, -Α ναι; , -Τι; Δεν είναι το ποτάμι;). Δεν ξέρω τι θα φάω αύριο και πώς θα ξημερώσω. Επίσης, ποτέ δεν ήξερα πώς είναι να γράφεις υπό την επήρεια LSD και νομίζω ότι δεν θα μάθω ποτέ, γιατί τώρα που γράφω αυτές τις λίγες γραμμές μόνο τέσσερα τζιν τόνικ και τρεις βότκες πορτοκάλι έχω πιει. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι δεν έχω βρει ακόμη αυτό που ψάχνω γιατί κάπου στην πορεία ξέχασα ποιο είναι το ζητούμενο. Εντάξει, ναι, συμφωνώ και επαυξάνω, πρέπει να κυνηγάμε αυτό που μας αρέσει, να το κυνηγάμε να το πιάσουμε και να το ξεζουμίσουμε μπας και γίνουμε ευτυχισμένοι, γιατί ίσως αυτό να είναι το κομβικό σημείο. Να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Μας το λένε οι δάσκαλοι. Βέβαια, δεν μας έχουν πει πώς να ξεχωρίζουμε αυτό που θέλουμε για να το κυνηγήσουμε. Και τα βιβλία των ψευτοψυχολόγων με τις δήθεν συμβουλές για τα σκουπίδια είναι. Ακολούθα το ενστικτό σου, φόλοου γιορ χαρτ, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ ο κόσμος συνωμοτεί για να το πετύχεις και άλλες λοιπές σαχλαμάρες. Μια φίλη έλεγε ότι τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Τόσο αυτονόητο, σα να λέμε ότι η γη είναι στρογγυλή, άσχετα αν ο πάπας το παραδέχτηκε δημοσίως τη δεκαετία του ’80. Να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Το νόημα της ζωής. Της ζωής των άλλων. Της ζωής. Τους. Μάλλον και της δικής μου. Ποιος είμαι εγώ για να περιχαρακώνομαι; Ένας απλός συνηθισμένος άνθρωπος είμαι. Πιο συνηθισμένος δε γίνεται, κακά τα ψέματα.

Αυτά τα λίγα. Τώρα το μόνο που μένει είναι να τα ανεβάσω και να τα κλειδώσω στο μπλογκ μου. Θα ξεχάσω όλα όσα έγραψα. Θα πάω στο φέησμπουκ και θα μπω σε εκείνο το γκρουπ τα μέλη του οποίου επιθυμούν διακαώς να προστατέψουν τον πλανήτη από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Θα κάνω και γω το χρέος μου ως ανθρώπινο ον. Μετά, θα φορέσω τα καλά μου ρούχα, θα σφίξω γερά τον κόμπο της γραβάτας μου και θα μοιάζω με άνθρωπο που είναι έτοιμος να εμπνεύσει ασφάλεια και σιγουριά. Θα υποδυθώ τον άνθρωπο εμπιστοσύνης, τον άνθρωπο που ξέρει τι θέλει, τον άνθρωπο που ζει καθημερινά τη ζωή του. Θα φορέσω και το αφασικό χαμόγελό μου και όλα καλά. Καθώς θα οδηγάω, θα μου ‘ρθει η ιδέα να σταματήσω να χαζέψω τα κύματα και τα σύννεφα, να αναπνεύσω καθαρό αέρα και να απολαύσω τη θέα. Θα τη διώξω αμέσως. Γιατί αν αργήσω, ίσως να ακούσω παράπονα και γκρίνιες. Όταν θα μπω μέσα, θα παίξω καλά το ρόλο μου. Δεν είναι ο πρώτος ρόλος και σίγουρα δε θα είναι ο τελευταίος. Δεν είμαι ο πρώτος και σίγουρα δεν είμαι ο τελευταίος. Άλλη μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι. Μία από τις εκατομμύρια. Ένας από τους χιλιάδες. Ένας ανάμεσα στο πλήθος. Και καθώς θα φεύγω, θα βάλω τέρμα τη μουσική και θα νιώσω ελεύθερος. Μέχρι αύριο το πρωί. Αύριο το πρωί θα ξέρω τι θέλω και θα αρχίσω να το κυνηγάω.

Δεν το πιστεύω βέβαια, αλλά ήθελα το κλείσιμο του ποστ να αποπνέει έναν αέρα αισιοδοξίας...

Swan

Κοιτάω το κεφάλι ενός κύκνου. Σε μια αφίσα. Για το closing party. Που έγινε στις αρχές του μήνα. Την έχουν ξεχάσει. Κανείς δεν σκέφτηκε να την κατεβάσει. Την δέρνει ο αέρας. Και η βροχή. Ξεθωριάζει. Όλα ξεθωριάζουν. Και οι αναμνήσεις. Ο χρόνος. Το πορτοκαλί ράμφος άσπρισε. Οι πολλοί έφυγαν. Οι λίγοι που έμειναν θέλουν να φύγουν. Κάποιοι θα μείνουν. Τώρα κανείς δεν είναι αγχωμένος. Γι αυτό και κανείς δεν τρέχει. Η κίνηση νικήθηκε από την αδράνεια. Και να τρέξεις, πάλι αργά θα φτάσεις. Μένει η ανάμνηση της κίνησης. Οι αναμνήσεις. Που ξεθωριάζουν. Όπως το κεφάλι του κύκνου. Το κατέβασα σήμερα. Το άφησα στη μέση του δρόμου. Το πήρε και το σήκωσε ο νοτιάς. Ή ο βοριάς. Και το πέταξε στα σκουπίδια. Όπως και τις αναμνήσεις. Άλλοι καινούργιοι θα έρθουν. Και άλλοι θα φύγουν. Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Κορώνα η πολυκοσμία, γράμματα η ερημιά. Σα να κατέβασε κάποιος τους διακόπτες. Έχει ενδιαφέρον. Να μένεις πίσω. Όταν οι άλλοι φεύγουν. Ένα σφίξιμο. Μια παροδική στεναχώρια. Μέχρι να ξανασυμβεί. Το συνηθίζεις. Όλα συνηθίζονται. Το κεφάλι του κύκνου. Το μάζεψα από τα σκουπίδια. Το κρέμασα στον τοίχο. Στο δωματιό μου. Το είδα να αιμορραγεί. Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Ίσως και να υπάρχει. Δεν είμαι σίγουρος. Και άλλοι φεύγουν σήμερα. Στο καλό.

Τομ

Μέχρι να έρθω εδώ, δεν μου άρεσε να βγαίνω μόνος έξω και για να είμαι ειλικρινής ούτε και τώρα μου αρέσει. Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου αρέσει να βγαίνω καθόλου από το σπίτι αλλά, τι να κάνουμε, υπάρχουν και οι υποχρεώσεις και υπάρχουν και εκείνες οι μέρες που δεν αντέχεται ούτε η τηλεόραση, ούτε το ντιβιντί, ούτε το ραδιόφωνο (oh lucky lucky, oh lucky lucky). Βέβαια, όταν βγαίνεις μόνος, είναι εύκολο να γνωρίσεις κόσμο. Φύσει κοινωνικό ζώον γαρ. Και φλύαρο συνάμα. Μια κουβέντα, ένα χελόου, μια σαχλαμάρα και περνάει η ώρα, ξημερώνει και μετά πρέπει να κοιμηθείς, καλά τα πέρασα και απόψε, για αύριο βλέπουμε.

Τέλος πάντων, πριν από κανά 25ήμερο είχα τσατιστεί με όλους και με όλα, με είχαν πιάσει ξανά τα υπαρξιακά μου, κβο βάντις, τι γυρεύω σε αυτό το νησί και είπα να βγω να πιω ένα τζιν τόνικ, μια πορτοκαλάδα, ένα αφέψημα, γουοτέβερ, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και να μην ανταλλάξω με κανέναν και με καμιά έστω και μια κουβέντα, καθώς το μόνο που μου έλειπε ήταν το αλκοόλ και όχι το σοσιαλάιζ, δόξα τω Θεώ από επιφανειακές σχέσεις και σαχλοαβρότητες άλλο τίποτα. Μπήκα μέσα στην πόλη και το μετάνιωσα αμέσως. Τουρίστες, κόσμος, πατείς με πατώ σε, θα μου πεις τι περίμενες ρε φίλε, κίνηση στα σοκάκια, φλας από παπαράτσιδες, περάσματα από κοσμικές και υποκόσμιες κυρίες ντυμένες με την πρώτη και την τελευταία λέξη της μόδας, στρας, φτερά και πούπουλα, να και ο βλάκας με την κάμερα του νεανικού καναλιού, μεθυσμένοι, νηφάλιοι, κίνηση τέλος πάντων, καυτός αέρας από ψυχρές αύρες. Όπως ήταν αναμενόμενο, με έπιασε μια άλφα αγοραφοβία, πού είναι το οξυγόνο, έστριψα από κάτι στενά, δεξιά, αριστερά, βοή, φώτα, ζεστοί άσπροι τοίχοι, στο πίσω μέρος του μυαλού μου η νοσταλγία για φίλους και γνώριμα μέρη και στο μπροστινό η βεβαιότητα ότι για άλλη μια φορά έχω χαθεί και πως θα καταλήξω ξανά σε εκείνη την εκκλησία και άντε πάλι να εξηγείς σε εκείνους που θα σε πλησιάσουν ότι δεν ψάχνεις για σάρκα αλλά ότι ψάχνεις τον σωστό δρόμο και θα σου πιάσει κάποιος την μπάρλα και θα πει ότι όλα είναι υποκειμενικά και τα σωστό και πως αυτό που θεωρητικά είναι λάθος μπορεί να είναι σωστό και θα πεις μετά ότι ναι δίκιο έχεις αλλά φεύγω τώρα γιατί με περιμένει η γυναίκα μου στην πίσω γωνία, προσοχή λοιπόν να μην βγω στην εκκλησία, για τέτοιου είδους σοσιαλάηζ είμαστε τώρα και...

για να μην τα πολυλογώ, χώθηκα σε ένα μπαρ. Όχι πολύς κόσμος, ροκ μουσική, απίστευτο, υπάρχουν ακόμη εδώ μπαρ που παίζουν ροκ, παραγγέλνω, τζιν τόνικ, γιατί δεν παρήγγειλα κάτι πιο καυτό, ευγενική η μπαργούμαν, το φέρνει, πίνω μια γουλιά και εκεί που χαζεύω τον κόσμο, το περιβάλλον, τα φώτα και κάτι άδεια μπουκάλια, το μάτι μου πέφτει σε έναν τύπο που κάτι μου θύμιζε, λέω μπα, αποκλείεται να είναι αυτός, ναι σίγουρα δεν είναι αυτός, ανάβω τσιγάρο, τραβάω μια τζούρα, μπα δεν είναι, και άλλη ρουφηξιά, αλλά αν είναι θα μείνω με την απορία, και άλλη μια ρουφηξιά, αμφιβάλλω μεν αλλά δεν έχω να χάσω τίποτα δε, σβήνω το τσιγάρο, θα με περάσει για ..., σιγά τα ωά δεν τρέχει και τίποτα, χάνω τίποτα να ρωτήσω, τον πλησιάζω, τώρα αυτόν τον καιρό δεν ήταν σε περιοδεία διερωτώμαι, τον ακουμπω στην πλάτη, γυρίζει, μιλώ αγγλικά, σόρρυ να κάνω μια ερώτηση, δεν απαντά, μου θυμίζεις κάποιον γνωστό, δεν απαντά, μήπως είσαι ο ...

και αυτός απαντά. "Ναι, ο ... είμαι! Γουάτ δε φακ, πώς με γνώρισες;". Έλα ντε πώς σε γνώρισα; από τα μαλλιά; από το γυάλινο βλέμμα; θενκ γιου λέω, γιατί με ρωτάει, τι να πω και τι να απαντήσω, για όλα αυτά που έχει τραγουδήσει, για τους στίχους, ξέρω και γω γιατί; Κοίτα να δεις που θα με περάσει για βλάκα, αν δεν με έχει περάσει ήδη. Και σίγουρα εκτός από βλάκα θα νομίζει ότι είμαι η μετεμψύχωση της Μπέητς στο Μίζερι. Ναι, τώρα θα έπρεπε να αρχίσω να εξιστορώ με το νι και με το σίγμα τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ μας, αλλά δεν είναι ότι δεν θυμάμαι, αλλά ναι, πώς να το πω, μάλλον είχα πάθει ένα κάποιο σοκ, γιατί όντως δεν θυμάμαι. Πρέπει να μιλήσαμε για κανά πεντάλεπτο- δεκάλεπτο, αλλά εμένα μου φάνηκε ότι μιλήσαμε μόνο για ένα λεπτό, αλλά αυτό θα έχει να κάνει με τη θεωρία της σχετικότητας και τα τοιαύτα. Θυμάμαι μόνο που με ρώτησε πώς μου φάνηκε το νέο βίντεο κλιπ και γω δεν ήξερα τι να πω γιατι δεν το είχα δει και αμέσως σκέφτηκα πως σκατά θαυμαστή θα με πέρασε, τέλος πάντων εντύπωση μου έκανε που τον είδα εδώ, δηλαδή αν τον έβλεπα στην Ισλανδία ή δεν ξέρω και γω πού δεν θα εντυπωσιαζόμουν, αλλά τι δουλειά έχει έδώ στο πάρτυ άιλαντ, σίγουρος είμαι πώς το βράδυ θα πήγε στο κάβο παραντίσο και να δεις που στον επόμενο δίσκο θα υπάρχουν επιρροές από το Μοράλες και τον Σατόσι Τόμι και τον Γκέτα και από πολλούς άλλους. Φυσικά στην Ελλάδα δεν πρόκειται να έρθουν, είχαν έρθει πριν από κάποια χρόνια, αλλά τότε το εισιτήριο ήταν πολύ ακριβό, εγώ ήμουν στη Θράκη και δεν είχα μπορέσει να τους δω, το κόστος είναι ακριβό. Και τώρα που τον είδα από κοντά, μια χαρά συνηθισμένος άνθρωπος μου φάνηκε, δηλαδή πώς να μου φανεί, μόνο 5 λεπτά τον είδα. Ούτε αμίλητος ήταν, ούτε βυθισμένος στην κατάθλιψη, μια χαρά νορμάλ άνθρωπος. Τόσο συνηθισμένος που σκέφτηκα ότι ήταν ο σωσίας του και ότι μάλλον με κοροϊδεύει. Αλλά μπα, όχι, δεν ήταν ο σωσίας του, αυτός ήταν σας λέω γιατρέ, πιστέψτε με λέω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Θέλετε να σας πω αν τον απομυθοποίησα; όχι δεν θα το πω. Αυτά.

Εκδρομαί

Σε σύγκριση με πέρυσι η κίνηση έχει πέσει κατά 20%, σύμφωνα με τις εγκυκρότατες εκτιμήσεις του κυρ-Αργύρη. Παρ' όλα αυτά, το νησί έχει βουλιάξει. Πολύς κόσμος. Αναμενόμενο. Αυτό που δεν περίμενα είναι να υπάρχουν και μέρη στα οποία δεν πατάει άνθρωπος. Και αυτά είναι τα μέρη στα οποία καταφεύγω για να ηρεμήσω και να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Και μετά, πάλι από την αρχή. Αεροπλάνα, κορναρίσματα, τρέξιμο, τουρίστες, ντιλέι, υπομονή, τσεκ-ιν και τα λοιπά και τα λοιπά...

Peak Season

Οι τουρίστες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: στους Ιταλούς και σε όλους τους άλλους. Καλά, μάλλον και όλοι οι άλλοι κάνουν φασαρία, αλλά αυτοί εδώ είναι το κάτι άλλο. Ο σπιτονοικοκύρης μας βγαίνει στα λιμάνια και στα αεροδρόμια και ψαρεύει όλα αυτά τα καλόπαιδα που έρχονται από Φλωρεντία και Νάπολη μεριά, που θέλουν σώνει και καλά να ξεσαλώσουν στο νάιτ κλαμπ Τροπικάνα μέχρι πρωίας. Το θέμα είναι ότι τα πάρτυ ξεκινάνε από τις 2 το βράδυ και μετά, που σημαίνει ότι μέχρι τις 2 οι Ιταλοί κάθονται στα ρουμς του λετ και φροντίζουν να κάνουν αισθητή την παρούσία τους. Ας πούμε, προχτές ένας είχε ανέβει στην ταράτσα και έκανε γουιντσέρφινγκ με το ένα φύλλο της ντουλάπας. Γκρεμοτσακίστηκε. Τον έτρεχε ο κυρ Βασίλης στο κέντρο υγείας. Τη γλίτωσε ο τούριστ με τρία κατάγματα. Χτες ένας άλλος ανέβηκε στην ταράτσα για να κατουρήσει. Γκρεμοτσακίστηκε. Αυτός δεν έπαθε τίποτα. Πρέπει να ανάψει μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του στη Σάντα Λουτσία ή να μεταλάβει αύριο εδώ στην εκκλησία της γειτονιάς μας. Ναι, αυτοί μεταλαμβάνουν νυχθημερόν με άφθονο αλκοοόλ και τα λοιπά. Άλλο είναι το θέμα μας. Σήμερα κάνουν ένα πάρτυ στην ταράτσα και ουρλιάζουν, φωνάζουν, χορεύουν και ακούνε τα τελευταία σουξέ από το κάβο παραντίσο. Πολλή φασαρία σε λέω. Τι και αν ήπια τρία ηρεμιστικά και βαλεριάνες και πρόζακ και βάλιουμ, ο ύπνος είναι αλλού, ο Μορφέας έχει πάει και αυτός σε διακοπές. Τι και αν μέτρησα δισεκατομμύρια προβατάκια. Νάδα. Ε, τι να κάνω και γω, έφυγα από το σπίτι, ήρθα στο γραφείο και είπα να γράψω καμιά γραμμή για να περάσει η ώρα. Είμαι σίγουρος πως φτάνοντας στο σπίτι, η αυλή θα είναι σπαρμένη με πτώματα. Λογικά, όλοι θα έχουν γκρεμοτσακιστεί. Ελπίζω ο ήχος των ασθενοφόρων να μου προκαλέσει μια λίγη νύστα, γιατί δε με βλέπω καλά. Γαμώτο, τώρα μόλις συνειδητοποίησα τι σημαίνει peak season. Γαμώτο, μόλις ξεκίνησε. Να δούμε πώς θα τελειώσει.

Maarten Sagt

Waarom moet ik iets schrijven? Omdat mijn collega het gevraagd heeft… Laat me iets zeggen over M dan. Veel valt er niet te vertellen, hoewel… De meningen verschillen daarover. Het is een mooi eiland, zonder meer. En ik woon prachtig. Mijn job is ook leuk. Dat alles maakt het ook nog mooier voor mij. Maar ik begrijp dat mensen er niet zoveel aan hebben. Laten we het hierop houden. Er is heel veel te belven. Je hebt om te beginnen paradise beach, waar er iedere namiddag een prachtig feest. En dan heb je de stad. Prachtige stad, zonder verkeer en met veel shops, restaurants, bars, discos… Voor elk wat wils. Maar het ontbreekt aan natuur voor mij. Het is niet het groenste eiland Griekenland. Neemt niet weg dat er mooie zaken te bezichtigen zijn.
Dat is hetgeen de sites erover zeggen. Een kort begin is hier te vinden: M is zonder twijfel het meest modaine eiland van Griekenland. De hoge bergen die we op de meeste cycladen zien, maken hier plaats voor lage rotsachtige heuvels die samen met de betoverende stranden kenmerkend zijn voor het landschap van M. In de zomermaanden trekt een groot aantal toeristen van over de hele wereld naar M. Het nachtleven is bijzonder spectaculair.

Numb at the airport

Η Ολυμπιακή είναι η πιο μαλακισμένη εταιρεία του κόσμου. Το αεροπλάνο ποτέ δεν είναι στην ώρα του. Ποτέ όμως. Delay, delay και ξανά delay με μεγάλα γράμματα. Εσύ όμως οφείλεις να περιμένεις τους τουρίστες. Δεν μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο. Πρέπει να τους περιμένεις και να τους υποδεχτείς με εγκάρδια χαμόγελα. Το καλό είναι πως ο μουντός χώρος αναμονής του αναψυκτηρίου, εεε σόρρυ του διεθνούς αερολιμένος εννοώ, κλιματίζεται. Και οι γκρι καρέκλες είναι αναπαυτικές. Μπορείς να απλώσεις τα πόδια σου και να τον αρπάξεις τον υπνάκο. Αλλά, αν κοιμηθείς, θα χάσεις τους τουρίστες και άντε να τα μαζέψεις μετά. Ένας rep δεν κοιμάται ποτέ. Rep όπως λέμε representative και όχι όπως rest en peace. Ένας rep συνήθως πετάγεται στον ύπνο του, τρέχει στην πόρτα και αρχίζει τα "welcome", τα "how was your flight?" και τα "is it your first time here on the island?". Και μετά μπορεί να ξανακοιμηθεί.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν υπάρχει ντιλέι είναι να απολαύσεις τους γκρι καναπέδες παρατηρώντας τον κόσμο. Οι ίδιες κατηγορίες επιβατών και σήμερα. Τα γκέι ζευγάρια χαριεντίζονται, οι πλούσιοι κύριοι καπνίζουν τα κοχίμπα τους, οι πλούσιες κυρίες περιφέρουν τη νέα κόμμωσή τους, οι πλούσιες κόρες προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στις δωδεκάποντες γόβες τους, οι πλούσιοι κανακάρηδες ποζάρουν μέσα στα εξεντρίκ ρούχα τους, οι Φιλιππινέζες υπηρέτριες κουβαλούν τεράστιες βαλίστες με το αριστερό χέρι και σέρνουν τα κλουβιά με τα κατοικίδια με το δεξί, τα κατοικίδια γαβγίζουν έντρομα, οι κοινοί θνητοί περιμένουν για το check-in, οι κοπέλες από τα rent-a-car συζητούν χαμογελώντας, δυο σελέμπριτις κοιτάνε τριγύρω για να δουν αν τις αναγνώρισε κανά τηλεθεατής του νεανικού δελτίου ειδήσεων του Star, οι κυρίες στο κυλικείο εξυπηρετούν τα κορόιδα που πληρώνουν 4 ευρώ τον φραπέ, οι εκπαιδευόμενοι μπάτσοι ελέγχουν τα στοιχεία των εκτός Σέγκεν επιβατών, ο γιατρός καπνίζει στο γραφείο του, εγώ γράφω και παρατηρώ τους βαριεστημένους συναδέρφους μου με τους οποίους δεν έχω όρεξη να ανταλλάξω έστω και ένα χελόου (γιατί αν τους μιλήσω στα ελληνικά δε θα καταλάβουν γρυ), τους κουρασμένους οδηγούς λεωφορείων, τους ένστολους οδηγούς των ξενοδοχείων (όταν η στολή είναι ατσαλάκωτη, το ξενοδοχείο είναι πεντάστερο), τους αγχωμένους ταξιτζήδες που βρίζουν την κοπέλα της Ολυμπιακής, λες και αυτή φταίει για το ντιλέι και έναν ποδοσφαιριστή, ο οποίος έχοντας ύφος 1000 καρδιναλλίων σου δίνει την εντύπωση ότι δεν το έφερε και πολύ βαρέως το πρόσφατο γιουροστραπάτσο.

Ωραία, μόλις άκουσα ότι το αερπλάνο έκατσε. Σε λίγο θα βγουν οι πρώτοι τουρίστες. Μακάρι να συνεχιστούν οι καθυστερήσεις. Γιατί μόνο έτσι θα έχω χρόνο να γράφω. Έχω αρχίσει να την εκτιμάω. Ω ναι, η Ολυμπιακή είναι η καλύτερη εταιρεία του κόσμου.

"I'm not here"

...ή είμαι;

Χρονοχρέωση

Αγαπητέ Numb,

συνυπάρχουμε 21 μήνες και θα μπορούσαμε να μείνουμε μαζί για πολύ καιρό ακόμη. Δυστυχώς και η δική μας η σχέση δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Φθορά είναι μάλλον η λέξη η σωστή. Γι αυτό εξάλλου και σε παράτησα. Πρέπει να είναι παράξενο να στέκεσαι μόνος μπροστά στον σκονισμένο υπολογιστή, καλυμμένος με ψηφιακό χώμα, περιμένοντας να εμφανιστώ και γω να μην έρχομαι.

Η αλήθεια είναι ότι το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σου είπα πως πάω για τσιγάρα και εκτός από τσιγάρα πήγα και για διακοπές.

Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, από εκείνη τη μέρα που οι σκέψεις σου άρχισαν να γεννούν λέξεις και πρωτόγνωρα συναισθήματα, από εκείνη την ώρα που άφησα τις λέξεις να με παραλύσουν, από εκείνο το λεπτό που ομολόγησα ότι σου έχω δοθεί ολοκληρωτικά. Μου άρεσε αυτή η άνευ όρων παράδοση, αλλά από ένα σημείο και μετά, έχασα την μπάλα, αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα;

Θέλω τώρα να ηρεμήσεις. Όλα βαίνουν καλώς. Δεν μπορώ να γράψω πολλά γιατί η χρέωση είναι ακριβή σ' αυτό το ίντερνετ καφέ της συμφοράς.

Πάντως, πρέπει να ξέρεις ότι από σένα δεν μπορώ να κρυφτώ. Έχω αρχίσει να ακούω τους ψίθυρους στο αυτί μου. Τα χέρια σου χαϊδεύουν τα μαλλιά μου, η γλώσσα σου έχει εισχωρήσει στο στόμα μου και νιώθω πως μπαίνεις μέσα μου. Θα ήθελα να με αφήσεις, έστω για λίγο, ήσυχο και σου υπόσχομαι ότι θα σε ταϊζω. Όχι καθημερινά. Με πιο χαλαρό ρυθμό.

Numb, έχω αρχίσει να θολώνω. Ξέρεις τι ακολουθεί μετά, ε; Δεν ξέρεις; Ψεύτη! Κάνεις πως δεν ξέρεις;

Ήδη οι θαμώνες με κοιτούν. Είναι που γράφω χτυπώντας δυνατά το πληκτρολόγιο. Είναι που καπνίζω και γράφω αναστενάζοντας.

Σε παρακαλώ. Μην με ακολουθήσεις. Ειδικά τώρα που έφυγα από την μικρή μας πόλη. Εκεί που πάω πρέπει να είμαι πάντοτε νηφάλιος.

Numb, σε λατρεύω αλλά τώρα θα ήθελα να ψοφήσεις. Μη λυπάσαι. Θα ξαναγεννηθείς απρόσμενα, έτσι ξαφνικά και αναίτια, σε λίγο καιρό.

Δικός σου για πάντα,
Bmun