numb chronicles

Συνήθεια

2011-12-11T22:46:00.002+02:00

Είχα ξαπλώσει. Μες στον ύπνο μου άκουσα κάτι ήχους σαν πυροβολισμούς. Βγήκα έξω και κοίταξα. Ο ουρανός είχε γεμίσει πυροτεχνήματα. Κάποιο πάρτυ πάλι. Γενέθλια και εγκαίνια.
Είχα ξαπλώσει. Μες στον ύπνο μου άκουσα κάτι ήχους σαν πυροτεχνήματα. Βγήκα έξω και κοίταξα. Ένας άντρας έτρεχε. Ένας άλλος είχε σωριαστεί αιμόφυρτος στο πεζοδρόμιο. Κάποιος φόνος. Ληστεία ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Στο φούρνο την επόμενη μέρα άκουσα να συζητάνε για το γάμο ενός λιβανέζου μεγιστάνα. Ανέλυαν με λεπτομέρειες το κόστος για το γαμήλιο πάρτυ. Μία γριά είπε ότι χρόνια είχε να δει τόση πολυτέλεια, αλλά ήταν σίγουρη ότι σε λίγο καιρό όλοι θα ξεχνούσαν και το πάρτυ και τα πυροτεχνήματα που είχαν κάνει τη νύχτα μέρα για κανά εικοσάλεπτο, γιατί κάποιος άλλος μεγιστάνας θα οργάνωνε άλλον έναν πλουσιότερο γάμο.
Στο φούρνο την επόμενη μέρα άκουσα να συζητάνε για το φόνο. Είχε ακουστεί ότι ο δράστης ήταν ένας οικογενειάρχης που λόγω χρεών λήστευε για να συντηρήσει τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μια γριά είπε ότι ήταν σίγουρη ότι σε λίγο καιρό όλοι θα ξεχνούσαν το φόνο, γιατί τα εγκλήματα λόγω της φτώχειας θα ήταν ένα συνηθισμένο καθημερινό φαινόμενο.
Φεύγοντας από το φούρνο σκεφτόμουν ότι η γριά είχε δίκιο. Ακούμε για κάτι που έχει συμβεί, το επεξεργαζόμαστε, το συνηθίζουμε, το προσαρμόζουμε στα δεδομένα μας και φτάνουμε στο σημείο να μη μας εκπλήσσει και να περιμένουμε να επαναληφθεί. Απλώς να το παρακολουθούμε και να λέμε, ΟΚ, έτσι είναι τα πράγματα.
Και με αυτές τις σκέψεις τσίμπησα την ζαμπονοτυρόπιτα και πήγα σπίτι περιμένοντας τον επόμενο φόνο.
Μες στον ύπνο μου άκουσα κάτι ήχους...

Λες να????

2011-11-05T01:05:00.001+02:00

ΛΦ

2011-05-22T16:20:00.005+03:00

προχτές που ήμουν στο μπαμπιλον ήταν ένας τύπος με καπέλο που χόρευυε τρέχοντας πάνω κάτω και έπαιρνε σβάρνα λοποιον έβρισκε μπροστά του, αν φορούσε αντί για παπούτσια σφουγγαρίστρες το παρκέ θα είχε γίνει κούκλα, αλλά αυτός φορούσε κάτι μυτερούς κοθόρνους και χτύπησε κατά λάθος κάποιον και αυτός μάλλον πόνεσε και έβγαλε ένα ουρλιαχτό να, σιγουρα θα πέφτανε και ψιλές αλλά τα χειρότερα αποφεύχθησαν με την παρέμβαση του σερβιτόρου που έπιασε από το καπέλο τον χορευτή και τον πέταξε στη θάλασσα. Δεν πτοήθηκε. το λέω αυτό γιατί όταν έφυγα τον είδα που είχε πάει δίπλα και συνέχιζε εκεί το χόμπι του. Το αποτυχημένο χορευτικό όλο και κάτι μου θύμιζε, όλο και κάτι μου θύμιζε.

α ναι ξέρω τι μου θύμιζε, αφορμή έψαχνα. Λότους Φλάουερ αλλά στο πιο αστείο.

Αντικλείδι

2011-01-03T10:54:00.001+02:00

Οι U2 έπαψαν να με απασχολούν όταν κυκλοφόρησαν το "all that you can't leave behind" το 2000. Ήμουν και εγώ άλλος ένας φαν που σταμάτησε να ακούει γιουτού, αν και χιλιάδες το είχαν κάνει αρχές δεκαετίας του '90 όταν είχαν βγάλει το "achtung baby". Το οποίο εγώ το θεωρώ έναν από τους σπουδαιότερους δίσκους των νάηντις. (αν και ο αγαπημένος μου είναι το "boy", έρλι έητις). Εγώ τους ανακάλυψα μέσα από το "achtung" και θυμάμαι πόσο με είχαν εντυπωσιάσει τα βίντεοκλιπ του "one" και του "the fly", όπως και ο ήχος που τότε στα δικά μου σχεδόν εφηβικά αυτιά ακουγόταν ωσάν επαναστατικός. Αλλά και το "zooropa" με είχε ενθουσιάσει, ήταν μια συνέχεια του προηγούμενου δίσκου και δεν έδινα σημασία σ'αυτούς που έγραφαν ότι είχαν καταντήσει μια σκιά του παλιού -joshua tree- καλού εαυτού τους. Το θέμα είναι ότι είχα πάθει πώρωση και δεν με είχε ενοχλήσει ούτε το "pop" που ήταν ένας από εκείνους τους δίσκους που οι περισσότεροι λατρεύουν να μισούν. Είχε κάτι κομμάτια εκεί μέσα ένα και ένα: το "wake up dead man", το "please" και το 'gone", ήταν φοβερά, αλλά τότε οι U2 είχαν πέσει θύμα της εικόνας του discoteque, ήταν κάτι σαν βίλατζ πηπλ με μία εσάνς από περασμένη ροκ αίγλη. Το ποπ δεν γινόταν να μη μου αρέσει, γιατί όταν κυκλοφόρησε το Μάρτη του 97 έσκασε στο Ποπ & Ποκ η είδηση ότι έρχονται στις 26 Σεπτέμβρη για συναυλία στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της πολιτιστικής πρωτεύουσας, που δεν ήξερα τι ακριβώς είναι, ούτε ακόμη ξέρω, αλλά δεν με ένοιαζε, γκοντ σέηβ πολιτιστική πρωτεύουσα, μιας και οι γιουτού έρχονται στην Ελλάδα. Και έτσι πέρασαν αργά και βασανιστικά 6 μήνες και στις 11 το πρωί στήθηκα έξω από το λιμάνι μαζί με το Σάκη, όταν άνοιξαν οι πύλες τρέξαμε μέσα, ήμασταν όρθιοι τόσες ώρες, ταλαιπωρία γάμησέ τα, αλλά χαλάλι, είχαμε πάει να δούμε τους U2, το αγαπημένο μου γκρουπ, ο Μπόνο ήταν στα 7 μέτρα μπροστά μου, χαμός, πανικός, πώρωση, εμπειρία ζωής, όταν τελείωσε η συναυλία έπεσα κάτω στο χώμα, έπεσα μέσα σε κατάθλιψη, ξύπνησα δυο μέρες μετά. Σκοτάδι. Ξημερώνει 3η Σεπτεμβρίου 2010. Εισιτήρια για τους U2, συναυλία στην Αθήνα. Οι θεσσαλονικείς πλέον χάνουν το όποιο προνόμιο να λένε ότι είναι οι μόνοι που είχαν φιλοξενήσει τους γιουτού. Τα εισιτήρια στο χέρι, μαζί με τον μπράδα προς Μαρούσι, Ειρήνη, ο ένας πάνω στον άλλο, μια ανυπομονησία στον αέρα, εγώ ωστόσο πολύ χαλαρός. Ουρά μεγάλη δεν υπάρχει, μπαίνουμε στην αρένα, όσο και να θέλω να αποφεύγω τις συγκρίσεις δυστυχώς πεφτω στην παγίδα. Οι γιουτού βγαίνουν, αρχίζουν τα γνωστά, ο ήχος ψιλομέτριος, τα πιτσιρίκια χοροπηδάνε, εγώ καρφωμένος στη γη να κοιτάω από χαμηλά, είμαι χαρούμενος αλλά σαν να θέλω να κλαίω, κάτι λείπει δεν είμαι πωρωμένος, i feel numb/too much is not enough, ο Μπόνο λέει κάτι κουταμάρες για τα κοινά των ιρλανδών και των ελλήνων, παρομοιάζει τον Ετζ με τον Απόλλωνα και τον εαυτό του με τον -fucking- μεγαλέξανδρο, σκέφτομαι ότι την επόμενη μέρα θα γίνει σούσουρο στα μεσημεριανάδικα και στο τηλεάστυ και καθώς χαζεύω το κατασκέυασμα- αράχνη, τα φώτα, τα πλάνα, το σώου, όλα, είμαι ξενερωμένος γιατί έχω πέσει ήδη στην παγίδα και λέω ότι έχω μεγαλώσει, έχω βαρύνει, πάει δεν υπάρχει σωτηρία για μένα, προσπαθώ να σκεφτώ τα πράγματα που με πωρώνουν και με κάνουν ευτυχισμένο αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, τίποτα και κανέναν και μια μεγάλη μαύρη τρύπα με ρουφάει, μου σπάει τα κόκαλα και με φτύνει στο διάστημα. Παύση. Παύση. Silnce. Ησυχία. Silencio. Παύση. ( η τελευταία μεγάλη πρόταση της ανάρτησης είναι έτοιμη να αυτοακυρωθεί σε πάντε, τέσσερα, τρία, δύο....). Γιατί εκεί που με ρουφάει η μαύρη η τρύπα ακούγεται μια γνώριμη μελωδία που με στέλνει πίσω στο καφέ σαντάν (για μένα ήταν το μεγαλύτερο μουσικό σχολείο, ας είναι ελαφρά τα μπάζα που διέλυσαν και σκέπασαν το κτίριο Κουμουνδούρου και Ογλ) το χειμώνα του '95. i can't believe the news today....can't close my eyes...and make it go away. Αρχίζω να τρέμω από κάβλα, δεν είμαι εγώ, κάτι ανεβαίνει από τα πόδια μου, κουνάει τα χέρια μου, με υψώνει, με κάνει να ουρλιάζω τους στίχους, με κάνει άλλο άνθρωπο, δεν είμαι εγώ, υψώνομαι, ανεβαίνω, δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβω, i am going back to the stars, i 'm not coming down, δε θα πέσω, δε θα πέσω είπα, εδώ θα μείνω, δε θέλω οξυγόνο, για μένα είναι αυτό, το sunday bloody sunday αυτή τη στιγμή μου δίνει το φιλί της ζωής, είναι οξυγόνο, αυτό το οξυγόνο θα μου είναι χρήσιμο για τις επόμενες μέρες, είναι το σημείο τζι ρε γαμώτο, είναι ο προστάτης που ερεθίζεται και σου δίνει κατακλυσμιαίους οργασμούς, είναι το κλειδί στην ύπαρξή μου, είναι αυτό. Η κατάληξη όπως μετά το '97. Έπεσα μέσα στο χώμα, ξύπνησα δυο μέρες μετά. Μάλιστα. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά. Μάλλον τώρα που είμαι ακόμη μέσα στο χώμα με έχει πιάσει η διάθεση για απολογισμούς. Φιλιά!

Όφις

2010-12-30T10:41:00.000+02:00

Είναι ωραία εμπειρία να δουλεύεις μέσα στις γιορτές. Η δουλειά είναι πεσμένη, πίεση δεν υπάρχει, οι φίλοι έχουν φύγει από την πόλη για την περιφέρεια, επείγοντα θέματα που να ζητούν άμεση επίλυση δεν υπάρχουν, η ανία και η μοναξιά βαράνε κόκκινο, τηλέφωνα δεν κουδουνίζουν, το αφεντικό συνήθως λείπει, μπορείς να χαζέψεις στο ίντερνετ χωρίς τύψεις, να ανεβάσεις και ποστ -που λέει ο λόγος- στο μπλογκ σου-αν είναι δυνατόν!, μπορείς να έρθεις με τους εναπομείναντες συνεργάτες σου κοντά, νοιώθεις την όποια μελαγχολία των γιορτών να στάζει μέσα σου και μπορείς να κάνεις μια βόλτα στα μαγαζιά να χαζέψεις με τους άλλους φτωχούς τα εκθέματα των βιτρίνων. Όταν τα τηλέφωνα χτυπάνε είναι από πελάτες που προφασιζόμενοι επαγγελματικά θέματα, σε καλούνε για να σε κάνουν κοινωνό της μοναξιάς τους. Πριν από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο και ένας με ρώτησε πόσα κυβικά νερού χωράει η πισίνα ενός ρηζόρτ. Μετά συζητήσαμε για το πώς θα περάσουμε τις γιορτές. Έκανε μετά μια κάθετη και οριζόντια και διαγώνια ανάλυση της κατάστασης. Είναι κρίση με κ κεφαλαίο ανέφερε. Σε όλα τα ταξί, συνέχισε, μιλάνε για την κρίση, σε όλα τα μέσα μαζικής λοβοτομής επίσης, παντού αναλύουν με όρους του φαντασιακού και με όρους κοινωνιολογικούς τι είναι η κρίση. Έλεγε και έλεγε, μέχρι που μάλλον βαρέθηκε να μονολογεί και έκλεισε το τηλέφωνο, έχοντας φροντίσει να μου ευχηθεί καλή χρονιά και χρόνια πολλά. Τώρα βλέπω το απέναντι γραφείο. Κάποτε καθόταν εκεί πέρα η συνάδερφός μου. Άδειο τώρα, ένα ακόμη θύμα της κοκαϊνης (που έλεγαν και σε μια διαφήμιση). Η λάμπα είναι καμένη εδώ και δυο εβδομάδες, κανείς δεν την έχει αλλάξει ακόμη. Ο υπολογιστής έχει αρχίζει να μαζεύει σκόνη. Η καθαρίστρια μάλλον πέθανε, κανείς δεν έχει μάθει τι απέγινε. Τα φωτάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο βραχυκύκλωσαν. Ο εκτυπωτής δεν έχει μελάνι και το χαρτί είναι βρεγμένο. Ένα κόκκινο αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο τρεις βδομάδες έξω από την πόρτα μας, ο οδηγός άφαντος. Το πεζοδρόμιο έχει ξεχαρβαλωμένες πλάκες και χορτάρια ανάμεσα. Το κλαδιά του δέντρου είναι πεσμένα εδώ και κάποιες μέρες. Βλέπω τους περαστικούς να περπατάνε νωχελικά, χαλαρά, σα να μη βιάζονται. Κάποτε όλοι βιαζόταν, τρέχανε, είχαν μάλλον κάτι να κάνουν, ήταν σαν να επιμηκυνόταν η ταχύτητα, σα να έτρεχαν με ταχύτητα φωτός. Τελευταία, βλέπω όλο και περισσότερους να κινούνται σε σλόου μόσιον, σαν κάτι να επιβραδύνει την κίνηση τους, σαν να έχουν πέσει μέσα σε ένα βάζο μαρμελάδας. Όταν δεν έχεις πού να πας, δεν υπάρχει και λόγος για να βιάζεσαι. Είναι ωραία να δουλεύεις μέσα στις γιορτές. Μπορείς να χαζεύεις τη θέα από το σκονισμένο παράθυρο. Ξεσκονίζεις εξωτερικώς, σκονίζεσαι εσωτερικώς. Ή το ανάποδο. Δεν πειράζει.

Γρασίδι

2010-12-29T10:48:00.000+02:00

Στην τηλεόραση έπαιζε μαλακίες όπως πάντα, οι φίλοι την είχαν κοπανίσει για διακοπές, οι σινεμάδες είχαν μπλοκμπαστεριές, λεφτά για θέατρο δεν υπήρχαν, οπότε το δίκτυο ήταν μια κάποια λύση. Μετά από ένα βαρετό σερφάρισμα (ζαμπόν χωρίς λιπαρά), του ήρθε η διάθεση να μιλήσει στα τσατάδικα, έτσι για να περάσει η ώρα ευχάριστα. Έφτιαξε ένα προφίλ στα γρήγορα και άρχισε να ενοχλεί κόσμο. Μετά από τα προκαταρκτικά, έητζ, σεξ, λοκέισον το θέμα έφτανε στις φωτογραφίες. Έλεγε δεν έχω, οι άλλοι απογοητεύονταν και κόβανε τη συνομιλία. Σκέφτηκε να ανεβάσει εκείνη τη φωτογραφία από το γάμο του φίλου του, σε εκείνη φορούσε τα καλά του, κουστούμι και γραβάτα, σκέτη κάβλα είμαι λέει, αλλά δεν ταιριάζει στην περίσταση. Θυμήθηκε τότε ότι είχε φρέντς εμφανίσιμους, έψαξε στο φέησμπουκ, αποθήκευσε μία που ένας αντικειμενικά ωραίος φίλος του κοίταζε προκλητικά το φακό, ήταν δίπλα από το χείλος του γκρεμού και έκανε νόημα στον φωτογράφο να τον ακολουθήσει, εδώ είμαστε είπε, την ανέβασε και αμέσως άρχισαν τα χτυπήματα. Τυπικές συνομιλίες με ψεύτικα στοιχεία. Μίλησε για κάποια ώρα, το όλο σκηνικό έφτιαξε τη διάθεσή του. Η ώρα πέρασε ευχάριστα. Διάφορες λέξεις ερχόταν στο μυαλό του, καθώς έδινε ψεύτικα στοιχεία: απόδραση, δραπέτης, φυγή. Μετά από άπειρες υποσχέσεις για συναντήσεις για καφέδες, ποτά και ό,τι αυτά συνεπάγονται, έκλεισε τον υπολογιστή του και εστίασε το βλέμμα του στα φωτάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αναβόσβηναν με τον ίδιο ρυθμό, με την ίδια συχνότητα, με την ίδια χρονική περιοδικότητα. Σηκώθηκε και έβγαλε την πρίζα. Έμεινε όρθιος στο σκοτεινό δωμάτιο για κάποια λεπτά. Μετά πήγε σκουντουφλώντας στο μπάνιο και καθώς ξερνούσε προσπαθούσε να θυμηθεί τι ακριβώς έβγαζε από μέσα του, μιας και ο ίδιος αισθανόταν απόλυτα άδειος.

Άσπρα Σπίτια

2010-12-28T10:50:00.001+02:00

Είναι κάποιες φορές που όταν θυμάμαι κάποιες φάσεις, νομίζω ότι τις έχει ζήσει κάποιος άλλος, όχι εγώ. Θητεία, φοιτητική ζωή, εργασία στο νησί. Αποστασιοποίηση, ανία, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Παρ'ολα αυτά όταν είδα τις προάλλες το Attenberg έπαθα κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά. Το μέρος στο οποίο γυρίστηκε κάτι μου θύμιζε, σα να είχα ζήσει εκεί. Και όταν είδα το πανοραμικό πλάνο με το πολύ ψηλό κτίριο, τότε ούρλιαξε (όπως θα έλεγε και η φίλη μου η Β.) το παρελθόν. Ήταν τα Άσπρα Σπίτια, στην Βοιωτία. Ένα μέρος που είχα περάσει τις πρώτες αναγκαστικές διακοπές στη ζωή μου. Με είχε πάρει η γιαγιά μου και είχαμε πάει να μείνουμε για μια βδομάδα στο σπίτι της αδερφής της το καλοκαίρι του '86. Παύση. Αυτό που μου έιχε μείνει είναι ότι τότε είχα ενθουσιαστεί με την παραμονή μας σ'αυτήν τη μικρή πόλη, της οποίας το 99% των κατοίκων της εργαζόταν στη φάμπρικα. Τότε όλα ήταν εντυπωσιακά. Το ψηλό εξάμβλωμα που νόμιζα ότι είναι ουρανοξύστης, σαν αυτούς από τη νιουγιόρκ ένα πράγμα, η παιδική χαρά με τη στριφογυριστή τσουλήθρα, η νεραντζιά στην αυλή της θειας μου, η παραλία με τα βότσαλα, η τουρίστρια που έμπαινε γυμνόστηθη στη θάλασσα, το πορτοκαλί ντάτσια του μπάρμπα μου, οι ταινίες με τα στρουμφάκια που νοίκιαζε η γιαγιά μου, η μυρωδιά από το κοτόπουλο που μαγείρευε η Αλίκη. Ήταν σαν να είχα πάθει, αν όχι πολιτισμικό σοκ, πάντως κάτι που έμοιαζε με αυτό. Ενώ την ταινία θα την χαρακτήριζα ψιλοαδιάφορη, μια ταινία που τα όποια θέματά της τα έιχα ξαναδεί στον Κυνόδοντα, ακριβώς επειδή γυρίστηκε στα Άσπρα Σπίτια έγινε μία από τις αγαπημένες μου. Φεύγοντας από το σινεμά ένοιωθα μια ζεστασιά για κάτι μακρινό. Που είχε έρθει μέσω της ταινίας πολύ κοντά μου. Τότε ανακάλυπτα πράγματα, ήμουν μέσα σε αυτά, τώρα είμαι εντελώς εκτός, αποκομμένος, αποστασιοποιημένος, ένας από τους πολλούς ή ένας από τους λίγους, ένας που επαναδιαπραγματεύεται και προσπαθεί να επανοηματοδοτήσει κάποια κομμάτια της ζωής του, αλλά μάλλον θα πεθάνει πάνω στην προσπάθεια. Και με αυτές τις χρονίως επαναλαμβανόμενες, σαν κλισεδιάρικο σουξέ σκέψεις που ούτως ή άλλως δεν καταλήγουν πουθενά ή μάλλον καταλήγουν σε νύστα, ξεράθηκα στον ύπνο.

Do the locomotion

2010-03-05T04:48:00.005+02:00

akouw sta deltia ti leksi moudiasmenos / moudiasmenos o kosmos apo ta nea metra/ moudiasmenoi oi politikoi/ (moudiasmeno to mouni tis juliaσ apo to mpoukali tis sampanias)/ epeidi me tin en logw metoxi exw mia mallon steni sxesi (oxi bebaia oso i julia me to mpoukali) to mono pou kanw einai na xamogelaw/ sadistika/ as prosexes malaka/ you did not pay attention/ alla kai pali ti na ekanes? / na apeixes? / the war has just begun/ leme twra.../oi apergoi ektononontai, to idio kai oi ergatopateres/ kai i ektonosi teleionei kai meta pame spiti mas kai xazeuoume star channel/ apo tin alli den kserw an einai sadistiko to xamogelo/ alla egw xamogelw/ isws kai na eimai xazoxaroumenos/ auto mallon einai to pi8anotero/ poia einai i xrisimotita pou porno?/ na xyneis?/ na kaulwneis?/kai auto/egw kavlosa apo tn ilithiotita twn geitonwn mou/ pou dwsan 20eurw ston periptera/ anti na to katevasoun apo to youporn kai ta paromoia/ eimaste poly piso akomi/ isws kai na trwme twra emeis ta velanidia/ enw oi alloi xtizoun parthenwnes/ tha mou peis poioi einai oi emeis kai poioi eimaste oi alloi/ ola einai toso sxtika/ mia xara ta lene oi alloi/ eeeeetsi, na pligonetai kai ligo to filotimo twn akrodeksiwn/ ligo pligonetai/ meta pernane stin antepithesi/ mas zileuoun/ epeidi zoume se mia wraia xwra/epeidi kapote imastan o periousios laos tou theou/ exoume politismo kyrioi/ exoume sea, sex and sun/ sex/ poia einai i xrisimotita tou porno?/ otan ta myala mas einai idi anaskolopimena?/ ston mikrokosmo mou den exw xrono gia polla pragmata/ den exw xrono gia varetes pornotainies/ xwris anal sex kai kataposeis/ to mono pou thelw einai na akouw tis sizitiseis twn synanthrwpwn mou/ kai na xamogelaw/ sadistika/ sigoura sadistika/ eisai ellinas esy?/ me rwtise enas mpoulis proxtes/ oxi, lew/ blogger eimai/ ti simainei auto? rwtise/ kai to oti autoprosdiorizesai san ellinas ti simainei?, apantisa/ arxise na leei kati gia tous arxaious ellines/ anefere kai ton thoukydidi/ (monizw kai ton zourari)/ ti sxesi exoun autoi me tous neoellines? rwtw/ komplarei/ tou eksigw liga pragmata gia ton paparigopoulo, to ti akrivws egine ti dekaetia tou 1830, gia to fantasiako tou ethnikismou, tin ellinorthodoxia, pou mas kinigaei akomi mexri simera/ ksefysaei/ eisai prodotis mou leei/ nai, alla den eimai malakas, skeftomai/ den xynw me tin idea oti katagomai apo ton perikli kai to sofokli/ poia einai i xrisimotita tou porno?/ tis proalles enas mou eipe oti eimai poli psixros kai oti ta lew poli wma/ isws kai na tou ta vrasw tin epomeni fora pou tha milisoume/ an kai de nomizw na yparxei/ the war has just begun/prin apo dyo vdomades perasa apo to syntagma/ eixa kairo na paw se poreia/ sigoura 10 xronia/ oxi polu kosmos/ imoun etoimos na xysw me tin idea oti tha mas rixnan dakrygona/ ithela na klapsw/ telika den egine tipota kai ksekavlosa/ poia einai i xrisimotita.../ i poreia itan gia tous metanastes/ vgika stous dromous gia ta autonoita/ to kalo itan oti meta tragoudouse kai o drogosis/ epestrepsa spiti kai arxisa na xamogelaw/ oxi sadistika/ apo aporia mallon/ na miloume gia ta autonoita re pousti mou/ otan omws oloi einai paralogoi, tote akomi kai to autonoito den einai dedomeno/ to mono dedomeno einai oti meta tin poreia tragoudise o drogosis/ poia einai i xrisimotita .../ ekeini ti mera perimena ti fili mou se ena pagkaki sto syntagma/ kai me plisiase kapoios kai arxise na mou mila gia ta politika sistimata/ itan mperdemenos o anthrwpos/ elege oti tha psifisei xrisi augh/ giati o karatzaf einai poli dimokratis/ den to sxoliasa/ ta eipe kai ksethimane/ twra pou to skeftomai den itan autos mperdemenos/ egw imoun mperdemenos/ giati nomiza oti prwtagwnistousa se ena post pou eixa grapsei prin apo diomisi xronia/ kai ton koitousa me aplanes vlemma/ kai meta otan irthe i fili mou anevhka ta skalia kai akouga ton drogosi/ poia itan i xrisimotita?.../prepei na yparxei alla den mporw na tin katalavw/ kai oute prokeitai/ den einai thema aitias-aitiatou/ gia kathe drasi dnen yparxei pleon antidrasi/ despite all my rage.../despite all my rage.../edw synexizeis esy..../ xwris na yparxei kamia xrisimotita

Julia

2010-03-04T21:36:00.000+02:00

Αρμπάιτεν Diary 2 (alternate version post,)

2010-02-05T02:16:00.001+02:00

Είμαι ήδη δυο βδομάδες εδώ και έχω βρεθεί με όλους τους φίλους και γνωστούς και όταν λέω όλους εννοώ 3 άτομα, αυτά μόνο ξέρω σε μια πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων, μάλλον είναι συντριπτικό το ποσοστό. -παύση-. Και βρέθηκα με αυτούς τους τρεις όχι γιατί μου είχαν λείψει, αλλά επειδή δεν είχα παρέα να πάω σε ένα μπαρ. Δε θέλω να τα πίνω μόνος μου, όχι μόνο το βρίσκω ψιλομίζερο, αλλά κυρίως θέλω να υπάρχει κάποιος που θα μπορέσει να με κουβαλήσει και θα πληρώσει από πριν τον ταξιτζή για να με πάει στο υπόγειο καταγώγιο που μένω, θέλω να πω πως όταν βγαίνω έξω γίνοναι κομμάτια, πράγμα που ήταν μάλλον σπάνιο για μένα, για μένα που πάντα ήμουν -πως να το πω, δε βρίσκω την κατάλληλη ελληνική λέξη, ας χρησιμοποιήσω μια αγγλική- sober. Νηφάλιος, μειλίχιος αν θέλεις. Πάντα του μέτρου. Αλλά φαίνεται πως κάτι έχει αλλάξει -παύση με αναστεναγμό-. Είναι που ήρθα εδώ. Είναι αυτή η συγκλονιστική αλλαγή που ίσως να μην μπορείς να την κατανοήσεις, αλλά δεν πειράζει δεν τρέχει και τίποτα. Όλες αυτές τις μέρες, όταν βγαίνω από τα έγκατα της γης μέσα από τις κυλιόμενες σκάλες, από αυτές τις σκάλες που σε οδηγούν στον χαλύβδινα συννεφιασμένο ουρανό σκέφτομαι το μονόλογο του Μαρκ Ρεντον στο Trainspotting που έλεγε "διάλεξε ζωή, διάλεξε καριέρα, διάλεξε οδοντόβουρτσα" και τελικά όλα αυτά μάλλον του ήταν άχρηστα γιατί είχε διαλέξει την ηρωϊνη. Το σκέφτομαι συνεχώς, εγώ δεν έχω διαλέξει ακόμη τίποτα, ούτε ηρωϊνη δεν είμαι ικανός να διαλέξω. Το μόνο που διάλεξα σήμερα το πρωί ήταν μια μαύρη ομπρέλα από εκείνον τον τύπο που τις πουλούσε στην έξοδο για 7 ευρώ. Ακούς εκεί 7 ευρώ; Ήταν σα να κλέβει εκκλησία, αλλά τι να κάνω; Από το να γίνω παπί τα έδωσα τα 7 ευρώ. Βέβαια δεν είπα ευχαριστώ. Μόνο τον κοίταξα λοξά και βαθιά μέσα μου ευχήθηκα να τον μαζέψει το αλλοδαπών και να τον στείλουν στο διάολο ή ακόμη χειρότερα στη Νιγηρία ή από όπου ήρθε τέλος πάντων. Πήγα στην στάση. Πήγα, τρόπος του λέγειν. Μια θάλασσα από μαύρες ομπρέλες έφτανε μέχρι τη γωνία. Τότε είδα το λεωφορείο μου να πλησιάζει. Έσπρωξα μερικούς, με έσπρωξαν και αυτοί, έβρισα κάποιους, με έβρισαν και αυτοί (στον πληθυντικό πάντα - η ευγένεια είναι επίκτητη εδώ πέρα), προσπάθησα να μπω στο όχημα, στριμώχτηκα, στριμώχτηκα περισσότερο, στριμώχτηκα λιγότερο, μπήκα. Και σήμερα είμαστε ο ένας πάνω στον άλλον, μια απάνθρωπη κατάσταση. Κάποιοι γέροι παραπονιούνται, ένας άλλος βήχει μέσα στα μούτρα μιας κυρίας, η κυρία αντιδράει, βρίζονται, ο γέρος τη γαμοσταυρίζει, στον καβγά μπαίνει σαν σφήνα ένας άλλος ηλικιωμένος, οι βρισιές πέφτουν με το ρυθμό της βροχής απ' έξω, ένας πανικός, όλοι οι νευρωτικοί κοιτάνε προς το μέρος που γίνεται η αψιμαχία - οι αστοι, μικροαστοί, μεσοαστοί ή μεγαλοαστοί είναι χειρότεροι κουτσομπόληδες από τους χωριανούς, αυτό έχω καταλάβει - υπάρχει ένταση μέχρι που μια νεαρή κοπέλα ουρλιάζει όταν ένας εφαψίας κάνει αυτό που κάνουν οι εφαψίες, επικρατεί ένταση, εν τω μεταξύ εγώ θέλω να κατεβώ, αλλά είμαστε ακόμη σαν παστά, ο οδηγός σταματά στη στάση μου, εγώ δεν μπορώ να κουνηθώ και κατεβαίνω στην επόμενη σιχτιρίζοντας την τύχη μου την πουτάνα που με έριξε σε αυτό το λεωφορείο και σε αυτήν την πόλη. Ωραία. Ωραία ξεκίνησε η μέρα. Περπατώ, κατεβαίνω την υπόγεια διάβαση, εκείνος ο τύπος που πουλάει τσατσάρες με κοιτάει επίμονα, τον κοιτάω και εγώ, μου κάνει νόημα για να δώσω λεφτά, "δε γαμιέσαι" σκέφτομαι, κοντοστέκομαι μπροστά από εκείνον τον τύπο με την ταμπέλα "ήμε τιφλώσ" και λέω "πάλι καλά που δεν είμαι έτσι σαν αυτόν τον φουκαρά, άσχετα αν είναι ή δεν είναι τυφλός". Ανεβαίνω ασθμαίνοντας τα σκαλιά σ' αυτό το γυάλινο κτίριο στο οποίο λέω ότι δουλεύω, δεν μιλάω σε κανέναν, ούτε καλημέρες, ούτε τίποτα, ανοίγω τον υπολογιστή, βλέπω τα μέηλ, βαριέμαι να τα απαντήσω, βγάζω το τηλέφωνο από την πρίζα και κάνω ότι δουλεύω. Μπαίνω σε κάτι σάητ και περνάω την ώρα μου. Πάω στην τουαλέτα και καλά για να κατουρήσω. Τραβώ κάτι τζούρες στα γρήγορα και αυτό μου θυμίζει τότε που ήμουν στο λύκειο και που πήγαινα στις τουαλέτες υποτίθεται για κατούρημα και γω άναβα τσιγάρο και μετά τα γκούχου γκούχου μασούσα μια τσίχλα δυόσμο και κανείς δεν καταλάβαινε ότι εγώ κάπνιζα. Το τσιρότο που έχω στο μπράτσο δε βοηθάει καθόλου, με κάνει να καπνίζω περισσότερο, άσε που το βράδυ το κολλάω στο λαιμό, και αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου άσχημο. Τουναντίον. Τις προάλλες έριξα γκόμενα εξαιτίας του. Ήταν μια χαζοβιόλα που της είπα ότι αυτό καλύπτει ένα τατουάζ που χτύπησα στο λαιμό και πιάσαμε την κουβέντα και τρέξαμε στις τουαλέτες για τα περαιτέρω. Μάλλον το έπαιζε χαζή, ποια θα πίστευε ότι αυτό το τσιρότο καλύπτει τατουάζ του λαιμού; Προφανώς ήθελε να πηδηχτεί. Είπαμε, εδώ πέρα η μοναξιά μεγεθύνεται. Δηλαδή έτσι λένε, εγώ δεν το πολυπιστεύω. Είτε είσαι μέσα στα καυσαέρια, είτε μέσα στον καθαρό αέρα η μοναξιά είναι μοναξιά, τέλος πάντων. Το απόγευμα φεύγω κουρασμένος από το γραφείο. Από την απραξία και την αδράνεια. Βέβαια, φροντίζω να το παίζω κουρασμένος στο αφεντικό. Καλός χάχας και αυτός. Μα καλά πώς είναι δυνατόν να με κρατάει ακόμη; Δεν έχει καταλάβει ότι κωλοβαράω; Έχει μάλλον άλλα στο κεφάλι του, καταλαβαίνεις τι εννοώ, ίσως πάλι και όχι, δεν πειράζει. Επιστρέφω με το λεωφορείο. Είναι η ώρα που σχολάνε όλοι. Τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα. Σε ψυχολογικό επίπεδο εννοώ, γιατί πάλι είμαστε σαν παστά. Τώρα δεν παραπονιέται κανένας. Όλοι σκέφτονται ότι τους περιμένει κάποιος στο σπίτι. Εμένα πάλι δεν με περιμένει κανένας. Περνάω και πάλι από τα έβερεστ, πάλι βλέπω τους ίδιους σερβιτόρους και πάλι παραγγέλνω το ίδιο πράγμα, πάλι βλέπω εκείνον τον θαμώνα που μου μοιάζει (την πρώτη μέρα τον έβρισε ένας καθυστερημένος, τη δεύτερη του την έπεσαν κάτι περιστέρια, την τρίτη μια κουτσομπόλα που του έλεγε την ιστορία της ζωής της, την τέταρτη ήταν μάρτυρας σε έναν καβγά, την πέμπτη δε θυμάμαι- σα να έχουν περάσει χρόνια είναι, ένα πράγμα), μπαίνω στο υπόγειο, βρωμοκοπάει τσιγαρίλα εδώ μέσα, κλεισούρα, μιλάω με ένα από τα τρία άτομα που γνωρίζω κανονίζουμε για το βράδυ και έτσι ξαφνικά μου έρχονται στο μυαλό κάτι στίχοι που λένε τα εξής: "I am not good in a crowd, I got skills I can't speak of/ Things I 've seen will chase me to the grave... How does it feel the weight of the steel / The flat of the blade/ How does it feel to kneel at defeat / To kneel at defeat at the choices you make". Δεν ξέρω γιατί, αλλά είμαι αναστατωμένος, το ψάχνω στο ίντερνετ, το βρίσκω και το ανεβαζω στο ιστολόγιό μου.

Το ακούω με τις ώρες, ακυρώνω τη βραδινή έξοδο, πέφτω σε κατάθλιψη. παύση
Αύριο θα είναι μια καλή μέρα.

Arbeiten Diary (σχεδόν), με εμφανείς και λιγότερο εμφανείς επιρροές από μια αγαπημένη μου σειρά. ΟΚαλά

2010-02-04T21:39:00.005+02:00

Είμαι δυο βδομάδες εδώ και σχεδόν δεν έχω δώσει σημείο ζωής σε κανέναν φίλο και γνωστό. -παύση-. Τις πρώτες μέρες πήγαινα μισοκοιμισμένος στην έξοδο του μετρό και όταν συνήθως έφτανα στην στάση για να πάρω το λεωφορείο ήμουν τόσο violently happy που κοιτούσα ψηλά και χάζευα τα κτίρια, ώσπου μια μέρα παραπάτησα και παραλίγο να πέσω μπροστά στις ρόδες και μια γριούλα φώναξε "σιγά καλέ θα σκοτωθείς" και από τότε έπαψα να κοιτάζω τις κεραίες και τα γυαλινα κτίρια και πάντα προσέχω μην παραπατήσω. Και όταν μπαίνω στο λεωφορείο γουστάρω απίστευτα - σοβαρολογώ, αλήθεια το λέω- που είμαστε σαν παστά, νιώθω ανθρώπινη επαφή (μου είχε λείψει εκεί πάνω στα κατσάβραχα που ήμουν με τον εαυτό μου) και γελάω όταν ακούω κάτι παππούδες να φωνάζουν ότι ταλαιπωρούνται και χαμογελάω επίσης όταν αυτοί οι παππούδες φοράνε μάσκες, γιατί οι γέροι δεν πάνε από γρίπη, αλλά από πέσιμο ή από χέσιμο, τουλάχιστον ο δικός μου από πέσιμο πήγε πέρυσι, άσχετα αν δεν έγραψα τίποτα στο ιστολόγιο γιατί δεν μπορώ να διαπραγματευτώ τα πραγματικά γεγονότα της ζωής μου, με ξεπερνάνε. Και όταν το τρόλεϊ τσουλάει δεν μετράω τις εννιά απαιτούμενες στάσεις αλλά προσπαθώ να χαζεύω τα πρόσωπα των συνεπιβατών μου, τα περισσότερα μισοκοιμισμένα, αλλά όλα σκυθρωπά και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να είναι έτσι, να μην χαίρονται δηλαδή που ζούνε σε μια ωραία πόλη και να μην χαίρονται που μπόρεσαν να καλοξημερώσουν και να πάνε στη δουλειά τους και αντί να χαίρονται που έχουν ακόμη εργασία να φαίνονται τόσο χάλια. Και χαζεύω τους φοιτητές που κατεβαίνουν στην τρίτη στάση και ταξιδεύω και στις δικές μου φοιτητικές μέρες (...) . Μερικοί διαβάζουν τις σημειώσεις τους, αυτές τις μέρες πρέπει να ξεκίνησε και η εξεταστική. Και όταν φτάσω στην στάση μου, περνάω την υπόγεια διάβαση και από σήμερα αποφάσισα να δίνω ένα πεντάευρο σε εκείνον που πουλάει τσατσάρες και στον άλλον που έχει μπροστά του μια ταμπέλα που λέει "ήμε τιφλώσ" και ανεβαίνω τα σκαλιά και μπαίνω στο δικό μου γυάλινο κτίριο και καλημερίζω πρόθυμα τους συνεργάτες μου, ανοίγω χαρούμενος τον υπολογιστή και αρχινάω να απαντώ στα μέηλ μου και, όταν τα τηλέφωνα κουδουνίζουν, δεν ρίχνω χριστοπαναγίες, όπως παλιότερα, αλλά με μπάσα και ευγενική συνάμα φωνή προσπαθώ να διευκολύνω τους συνομιλητές μου γιατί κάνοντας σωστά τη δουλειά μου αισθάνομαι χρήσιμο μέλος της κοινωνίας μας, δεν είμαι ιδεολόγος, έτσι και αλλιώς η εποχή μας είναι πλήρως αποϊδεολογικοποιημένη ή έτσι την βάφτισαν, αλλά πιστεύω ότι αν είσαι καλός στη δουλειά σου θα μπορείς να είσαι καλύτερος σε όλους τους τομείς της ζωής σου, στον προσωπικό και στον κοινωνικό τομέα ή δεν ξέρω και γω σε ποιον. Μόνο η απαγόρευση του καπνίσματος με ενοχλούσε, αλλά όταν πάω στην τουαλέτα τραβώ κάτι τζούρες στα γρήγορα και αυτό μου θυμίζει όταν ήμουν στο λύκειο που πήγαινα υποτίθεται για κατούρημα αλλά γω άναβα τσιγάρο και μετά τα γκουχου γκούχου μασούσα μια τσίχλα δυόσμο και δεν έπαιρνε κανείς πρέφα ότι εγώ κάπνιζα. Επίσης βοηθάει και το τσιρότο που φοράω στο μπράτσο (το βράδυ το κολλάω στο λαιμο). Και όταν το απόγευμα φεύγω κουρασμένος νιώθω ότι προσέφερα κάτι, όχι μόνο στην τσέπη μου αλλά και στον εαυτό μου, νιώθω πλήρης. Γι αυτό και χαμογελάω στο τρόλεϊ - μια κοπελίτσα προχτές νόμιζα ότι την φλέρταρα αλλά εγώ ανακαλούσα τις ευχάριστες αναμνήσεις της ημέρας, αχ είναι ωραία όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι παραγωγικός. Και στο σπίτι ξαπλώνω στον καναπέ και χαζεύω λίγο τηλεόραση ή κατεβάζω κάποια ευχάριστη ταινία από το ίντερνετ και αποκοιμιέμαι χωρίς να το καταλάβω., ήσυχα ήσυχα, νο αλάρμς, νο σαρπράισιζ πληζ. -παύση-. Πιστεύω ότι είναι το νερό. Ή μάλλον το νέφος. Η υπεροξυγόνωση των δυο τελευταίων μηνών με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα.

(Λογικά σε λίγο θα ακολουθήσει flash- sideways post.)

20 favourite albums for the 00's

2009-12-20T14:32:00.001+02:00

20. Animal Collective - Merriweather Post Pavillion (2009)
19. Coldplay - Parachutes (2000)
18. Bjork - Vespertine (2001)
17. Γιάννης Αγγελάκας + Νίκος Βελιώτης - Οι ανάσες των λύκων (2005)
16. Burial - Untrue (2007)
15. Editors - The Back Room (2005)
14. Amy Winehouse - Back to Black (2006)
13. Beirut - The Flying Cup Club (2007)
12. Grinderman - Grinderman (2007)
11. Massive Attack - 100th Window (2003)
10. PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000)
9. Tool - Lateralus (2001)
8. The Strokes - Is This It (2001)
7. Queens of the Stone Age - Rated R (2000)
6. Beck - The Information (2006)

5. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)

4. Sigur Ros - ( ) (2002)

3. Thom Yorke - The eraser (2006)

2. Radiohead - Amnesiac (2001)

1. Portishead - 3rd (2008)

5 songs from the 00's

2009-12-17T20:12:00.001+02:00

5. Θυμάμαι που για ένα φεγγάρι μου είχε καρφωθεί η έμμονη ιδέα να μεταναστεύσω στην Ισλανδία. Φαίνεται όμως ότι αυτή η ιδέα δεν ήταν τόσο έμμονη, γιατί το μόνο που έκανα ήταν να μεταναστεύσω για 2 χρόνια στη νησιωτική Ελλάδα. Μου απέμεινε η ανάμνηση ενός ταξιδιού που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Με όλες όμως τις περιττές λεπτομέρειες. Όταν με σκέπαζαν τα χιόνια άκουγα Sigur Ros και ζεσταινόμουν. Καύσωνας στο Ρεϊκιαβικ, ο Βόλος θαμμένος με δυο μέτρα χιόνι.

4. Ψιλοβαρετό συγκρότημα. Μερικές φορές βάζω το πιο γνωστό σιντί τους για να βρεθώ πιο γρήγορα στις αγκάλες του Μορφέα (τα πρόβατα ενίοτε απεργούν). Αλλά αυτό το βίντεο είναι από τα αγαπημένα μου. Είναι που μου θυμίζει το αγαπημένο "Lost in translation". Χωρίς τη Scarlett βέβαια. Και η μελωδία μια χαρά είναι, δε βαριέσαι...

3. Νευρικός κλονισμός. Το πιο δυνατό κομμάτι ενός πολύ δυνατού συγκροτήματος. Όλα στα άκρα. Φωνή από τα τρίσβαθα της ψυχής. Κατάπτωση εγγυημένη. Το άκουγα και έγραφα κάποια κείμενα. Αυτά τα κείμενα τυχαίνει να είναι και τα πιο αγαπημένα μου.

2. 2004. Στο Κέντρο ΨωλοΜαλακίας είχαμε όλα τα κομφόρ, ήμασταν φυλακισμένοι με νόβα και κρουασάν πανίνι. Ένα Σάββατο πρωί κρυβόμασταν από τις αγγαρείες κοιτάζοντας το MTV. Ακούστηκε αυτό το κομμάτι και θυμάμαι να χαζεύω και να χαμογελάω, έτσι χωρίς λόγο. Τότε οι μαύρες σκέψεις πήγαν περίπατο και οι μέρες άρχισαν να μετράνε αντίστροφα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα.

1. Με το λεωφορείο προς Κιλκίς (δε θυμάμαι ποια ήταν η περίσταση για να πάω σ' αυτήν την πόλη και έκτοτε δεν την έχω ξαναεπισκεφτεί - ίσως η πιο άσχημη πόλη της Ελλάδας, μετά το Άργος). Το πρωί έχω αγοράσει το "Hail to the thief". Ακούω το "2+2=5" και σκέφτομαι ότι "οκ, καλό είναι, αλλά κάπου το έχω ξανακούσει". Ξεκινάει το "sit down", καθώς χαζεύω από το παράθυρο τη διαδρομή. Τότε αισθάνομαι ότι ο οδηγός πατάει γκάζι: 80, 90, 126, 467, 5000 χιλιόμετρα την ώρα. Δεν είναι ο οδηγός, είναι που oi Radiohead στο δεύτερο μισό του κομματιού ανεβάζουν κατακόρυφα στροφές. Το κομμάτι τελειώνει, οι καρδιακοί παλμοί μου πέφτουν στα κανονικά επίπεδα και το λεωφορείο φτάνει στο Κιλκίς.

4 songs from 2009

2009-12-16T18:13:00.000+02:00

Όχι ακριβώς μπεστ οφ ούτε ανασκόπηση ούτε τίποτα. Απλώς αυτά τα τέσσερα κομμάτια έτυχε να ακούσω περισσότερα από πολλά άλλα μέσα στο 2009.

4. Πολλές οι νέες κυκλοφορίες από γνωστά συγκροτήματα και φτασμένους καλλιτέχνες μέσα στο έτος. Και όλες κατά την αποψή μου απογοητευτικές. Δεν μπόρεσα να ακούσω για πάνω από εφτά λεπτά (και πολύ βάζω) τις νέες δουλειές των Franz Ferdinand, Depeche Mode, Placebo, Moby, Green Day, Muse και πολλών άλλων που μου διαφεύγουν γιατί ήδη τους ξέχασα (μόνο τους Editors μπόρεσα να ακούσω 11 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα μέχρι που τους ξέχασα και αυτούς). Το μόνο που μπόρεσα να ακούσω με αναπάντεχη σχεδόν χαρά ήταν το νέο του Morrissey to "Υears of refusal". Όχι γιατί ήταν πολύ καλό αλλά γιατί με τον εν λόγω κύριο έχω κόλλημα. Το "That's how people grow up" είναι κλασικό στη θεματική του: μοναξιές, ψυχανεμίσματα, πότε θα ερωτευτώ, δυστυχήματα και τα λοιπά. Εθισμός.

3. Τίποτα το ιδιάιτερο δεν έχουν οι Pains of being pure at heart. Εκτός ίσως από αυτόν τον ομολογουμένως ευφάνταστο τίτλο για γκρουπ που θυμίζει κάτι από επεισόδιο δευτεροκλασάτης εφηβικής σαπουνόπερας και 2-3 συμπαθητικά τραγουδάκια που όλο και κάτι σου θυμίζουν και που είσαι βέβαιος ότι τα εχεις ξανακούσει τουλάχιστον 325.000 φορές από άλλα συγκροτηματάκια της σειράς. Δυστυχώς ένα από αυτά τα τραγουδάκια έτυχε να ακούσω στο ραδιόφωνο και το ακούω μέχρι και σήμερα. Αλλά επαναλαμβάνω, το τραγούδι δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο.

2. Ότι είναι το "Paranoid Android" για ένα συγκρότημα που μου διαφεύγει το όνομα, είναι το "Sea within a sea" για τους Horrors. Αλλιώς ξεκινάει το κομμάτι και αλλιώς καταλήγει. Έχει ένα άλφα ενδιαφέρον και όλο αυτό το διάστημα που ακούω το άσμα προσπαθώ να το βρω. Μέχρι σήμερα που διαβάζω ότι το "sea" είναι ένα συμπίλημα, σόρρι διορθώνω, ότι έχει επιρροές από διάφορα άλλα τραγούδια, ένα εκ των οποίων είναι το "The rip" των Portishead. Καλό δε λέω, αλλά σε ένα χρόνο, κανείς δε θα το θυμάται.

1. Φέτος ανακάλυψα τους Animal Collective. Αυτό με έκανε να νιώσω μαλάκας. Γιατί φαίνεται ότι όλοι τους ήξεραν, εκτός βέβαια από μένα που είμαι στον κόσμο μου. Και κάτι μου λέει ότι αν δεν είχα διαβάσει έναν μπλόγκερ που γραφει για μουσικές, πάλι δε θα είχα ακούσει κάτι για αυτούς. Και μετά σκέφτηκα δύο πράγματα: α) αχ φτωχέ ναμπ, κάποτε ενημερωνόσουν μόνο από τον Πετρίδη, τώρα τα μπλογκς είναι πλέον τα σημαντικότερα μέσα μουσικής ενημέρωσης και καλό θα ήταν να τα διαβάζεις (ζήτω!). β) αν δεν είχες "ανακαλύψει" τους Animal Collective η ζωή σου θα ήταν χειρότερη; Και η απάντηση είναι ναι. Δεν μπορώ να κάνω ανάλυση της μουσικής τους, δεν μπορώ να τους κατατάξω σε μια κατηγορία. Όλοι μιλάνε για τον τελευταίο τους δίσκο (σιντί) και λένε ότι είναι το καλύτερο του 2009. Μάλλον έχουν δίκιο. Και όλοι λένε ότι το "My Girls" είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Όχι. Κατά την άποψη μου το "Summerime Clothes" είναι το καλύτερό τους. Και αυτό άκουγα, αυτό ακούω και αυτό θα ακούω. Μέχρι να κυκλοφορήσουν κάτι καλύτερο. Που είναι κάτι για το οποίο αμφιβάλλω.

Μαλακίες γράφω. Δυστυχώς έντρομος συνειδητοποιώ ότι τα τραγούδια που άκουσα περισσότερες φορές ήταν α)ένα της Πέγκυς Ζήνας, που έβαζε στη διαπασών μια συνάδερφος ("και εγώ λοπόν σε χώρισα, αναθεώρησα") συμφορά μου, β) το σέξι μπιτς του Γκέττα, ακούγονταν παντού στο μπουρδέλο - τραγωδία, και γ) το χάλο της Μπιγονσέ που και αυτό το έβαζε η Μονσερρά στο γραφείο γιατί της άρεζε πολύ και που νόμισα ότι έλεγε χαλλόου και μόλις πρόσφατα κατάλαβα ότι η καλλιτέχνις μιλάει για φωτοστέφανα και τα τοιαύτα. Μάλιστα.

Chase The Tear

2009-12-11T14:32:00.000+02:00

United Snakes

2009-12-08T18:39:00.001+02:00

πάει!

Οι 20 αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας

2009-11-28T11:55:00.005+02:00

20. Sin City - Robert Rodriguez
19. Irreversible - Gaspar Noe
18. United 93 - Paul Greengrass
17. Le Couperet - Costas Gavras
16. Elephant - Gus Van Sant
15. Ψυχη στο στομα - Γιάννης Οικονομίδης
14. Mulholland Dr. - David Lynch
13. Memento - Christopher Nollan
12. 2046 - Kar Wai Wong
11. Lost in translation - Sofia Copolla

10. Dogville - Lars Von Trier

9. Babel - Alejandro Gonzalez Inaritu

8. Requiem for a dream - Darren Arronovsky

7. Eternal sunshine of the spotless mind - Michel Gondry

6. La pianiste - Michael Haneke

5. La mala educacion - Pedro Almodovar

4. Oldboy - Chan-wook Park

3. Αγέλαστος πέτρα - Φίλιππος Κουτσάφτης

2. Children of men - Alfonso Cuaron

1. Inland empire - David Lynch

Φτου σου γαμώτο!

2009-11-24T18:54:00.001+02:00

Η φίλη μου η Μ. δεν πίστευε στα αυτιά της όταν της είπα ότι το τελευταίο τραγούδι του Τομ Γιορκ το έβρισκα μια μαλακία και μισή. Θυμάμαι που με κοίταξε έντονα και μου είπε ότι είμαι άρρωστος. Μου έπιασε το κούτελο και με προέτρεψε να βάλω θερμόμετρο. Όταν πήγα σπίτι το θερμόμετρο όντως έδειχνε 37 και 2. Τα δέκατα είναι πιο εκνευριστικά από τον υψηλό πυρετό, σε καταβάλλουν, σε αποδυναμώνουν και σου χαλάνε τη διάθεση. Εμένα πάντως η διάθεση δε πρόλαβε να χαλάσει γιατί μετά από 3 ώρες ο πυρετός έφτασε 39. Στο γιατρό έφτασα σχεδόν πανικοβεβλημένος από τα ρεπορτάζ του άλτερ για την εξάπλωση της νέας γρίπης, πήρα βαθιές ανάσες για ακροαστικά - δεν ξέρω γιατί αλλά θα ήθελα να έχω τη νέα γρίπη. Καθησυχαστικός ο ντόκτορ διέγνωσε βαρύ κρύωμα. Είχα πουντιάσει προχτές το απόγευμα που εκτελούσα κάτι οικοδομικές εργασίες ντυμένος ελαφρά και είχα κάτσει αργότερα ιδρωμένος μπροστά από το παράθυρο για να δω τo ηλιοβασίλεμα να βυθίζεται στη θάλασσα (τη γειτόνισσα να τσακώνεται τηλεφωνικά με κάποια άλλη κότα - τα γαλλικά πήγαν και ήρθαν μεχρι το Παρίσι), ε δε θέλει και πολύ έκανε ρεύμα και κρύωσα. Το βαρύ τίμημα που έπρεπε να πληρώσω ήταν το ότι για να περάσει το κακό χτικιό θα έπρεπε να δω τηλεόραση, το κεφάλι μου βαρύ δεν άντεχε βιβλία, τα βουλωμένα μου αυτιά δεν μπορούσαν να ακούσουν μαλακισμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εξού και η λύση της τηλεόρασης που μπορείς να την κοιτάς σα μαστουρωμένος αλλά να μην τη βλέπεις και πριν να το καταλάβεις, λες ανακουφισμένος ή έντρομος αναλόγως, πάει πέρασε και αυτή η χαμένη μέρα, καπνός. Μετά από οχτώ λεπτά και τριανταεφτά δευτερόλεφτα ξεράσματος (θέαση κουτσομπολίστικων πάνελ) έβαλα μαντ και είδα το φως το αληθινό. Πέτυχα ένα βιντοκλίπ με έναν τυπάκο που ξυπνάει το πρωί ζαβλακωμένος και πολλά βαρύς, ντύνεται, πάει σε μια τράπεζα, κάνει ληστεία, επισκέπτεται μια εφορεία, βάζει μια βόμβα, πηγαίνει σε ένα νοσοκομείο, τρομοκρατεί κάτι νοσοκόμες, μετά τον συλλαμβάνει ένας χωροφύλακας, αλλά του δίνει μια γροθιά και τον γραπώνει και την ώρα που αποφασίζει να εκδικηθεί τον χωροφύλακα κανοντάς του μια πρωκτική εξέταση για να το πω κομψά, αυτός ξυπνάει από το όνειρο και μιλάει με μια γκόμενα, η οποία τον παροτρύνει να πάνε μαζί να δούνε τις βιτρίνες. Άφωνος! Το άσμα φέρει τον τίτλο φτου σου γαμώτο και αυτό από την αρχή με έβαλε σε σκέψεις. Φτου σου ρε γαμώτο ως επιφώνημα που δεν πρόλαβα να εξετάσω τον πρωκτό του οργάνου, φτου σου που με ξύπνησε η γκόμενα και έχει όρεξη για βιτρίνες και τα ρέστα ή φτου σου του τύπου σε φτύνω στα μούτρα και σενα τον συμβιβασμένο και όλο το γαμημένο σύστημα με τις τράπεζες και τις εφορείες και τα καταναλωτικά δάνεια και τις πιστωτικές, μιας και ήδη έχω δεκαεννιά και άντε να γλιτώσω την ψειρού, ούτε εκείνος ο γουωναμπή νοικοκύρης του άλφα δεν με γλιτώνει από τον Κορυδαλλό, φτου σου γιατί διαμαρτύρομαι όντας ένας και γαμώ τους επαναστάτες; Η μουσική με ξετρέλανε: ευφάνταστες ρίμες σαν αυτές της Χαρούλας Αλεξίου στο "μεγάλωσα", ραπ και αρενμπί πώς στο διάλο το λένε που μου θύμισε λίγο την πρώιμη περίοδο των Cypress Hill και σαφείς επιρροές από Vanilla Ice (άιχ άιχ μπέημπι). Περιττό να πω ότι μπήκα κατευθείαν στο γιουτιούμπ και το έβαζα στο ρηπίτ, ξανά και ξανά. Και όσο το έβλεπα τόσο περισσότερο ο τύπος μεταμορφωνόταν σε υπερήρωας τύπου σπάιντερ μαν ή punisher ή κάτι τέτοιο και όλο και πιο πολύ ήθελα να του μοιάσω. Ακόμη και εμφανισιακά εξέφραζε τις βαθιές μου εικονολογικές ανησυχίες. Αφού δεν έχω πολλά μαλλιά - σκεφτόμουν- γιατί δεν τραβάω ένα ωραιότατο ξύρισμα; Γιατί δεν έχω αυτά τα συμπαθητικούτσικα αυτιά, στο πηγάδι κατούρησα; Αυτό το ωραίο ροζ τισέρτ το θέλω και εγώ, γιατί δεν το έχω αγοράσει ακόμη; Και αυτό το όμορφο μπλουτζήν με την ωραία ζώνη τα θέλω όλα και εγώ. Και το σώμα που έχει χτίσει στο γυμναστήριο της γειτονιάς του το θέλω και εγώ, αι γουόντ α πέρφερκτ μπόντι, άι γουόντ α πέρφεκτ σόουλ. Θέλω και το όνομα του, θέλω και τη γκομενίτσα που έχει αυτός στο κλιπ και θέλω να ξυπνάω το πρωί και να λέω μη μου μιλάτε γιατί μόλις ξύπνησα και χτες ήμουν στα κωλόμπαρα και χούφτωνα κάτι εργαζόμενες κοπέλες, θέλω να είμαι ένας άλλος. Και τότε αναρωτήθηκα: ο τύπος είναι το πρότυπο, το απόλυτο είδωλο, είναι ο Μηδενιστής ενώ εσύ τι είσαι ω Ναμπ; Ένα τίποτα! Ούτε στα κωλόμπαρα πας ούτε τίποτα! Και ποιος φταίει για αυτό; Εσύ Ναμπ, εσύ! Και τι έκανες για να αντιδράσεις; Ούτε ληστείες, ούτε βόμβες στις εφορείες δεν σκέφτηκες ποτέ να βάλεις για να δείξεις την αντίδραση σου στο σύστημα που μας ξεζουμίζει. Και τότε σκέφτηκα ότι δεν είμαι μόνο εγώ μέλος του συστήματος αλλά και ο πρωταγωνιστής. Μα αν δεν ήταν θα τον προέβαλλε ακαταπαύστως το μαντ; Μ' αυτην την ήρεμα καθησυχαστική σκέψη έπεσα για ύπνο και στον ύπνο ονειρεύτηκα ότι έβαζα βόμβες. Την επαύριο ο πυρετός έπεσε, δε χρειαζόταν πια να δω τηλεόραση που αποδεδειγμένα μόνο κακό μου έκανε. Αποφάσισα να δώσω άλλη μια ευκαιρία στον Τομ Γιορκ. Άρχισα να το ακούω προσεκτικά. Ένας νέος ζοφερός κόσμος άρχισε να μου αποκαλύπτεται. Μουσικές λεπτομέρειες που δεν είχα προσέξει, ένας πολυεπίπεδος ήχος και ένας τραγουδιστής που νιαούριζε, σόρρυ που ψέλλιζε σπαραχτικά ότι αισθάνεται σα να τον έχουν τσαλαπατήσει άλογα ή κάτι παραπλήσιο τέλος πάντων. Και τότε κατάλαβα ότι όταν το άκουσα για πρώτη φορά με είχε ενοχλήσει ο τίτλος και τα φωνητικά του Γιορκ, παραήταν παράξενα για μένα. Και εδώ είναι το παράδοξο. Γιατί να εμπορεύεται κάποιος φοβερός καλλιτέχνης με τόσο μα τόσο έντονο ρυθμό τα σπαραξικάρδια ψυχοσωματικά συμπλέγματα του; Ο πόνος δεν είναι ένα δυνατό κίνητρο για να δημιουργήσεις κάτι; Ρητορική ήταν η ερώτηση. Τότε λέω πως από τη στιγμή που μέσα από την κατάθλιψη που υποτίθεται πως τον διακατέχει μπορεί και βγάζει τέτοιους ήχους, ε τότε μάλλον κάτι αξίζει. Θλίψη και πάλι θλίψη. Προτιμώ τους ψιθύρους και όχι τις μεγαλοστομίες. Προτιμώ το εγώ από το εμείς, το στενάχωρο από το ευτυχές, τη γνώση από την ευτυχία, τον έστω και ψεύτικο πόνο από την έστω και ψεύτικη περιρρέουσα χαρούμενη διάθεση, το μαύρο από το άσπρο. Με είχε γαμήσει για άλλη μια φορά ακόμη ο Γιορκ. Ευτυχώς.

18:10

2009-11-24T00:05:00.002+02:00

t' avgoustou ena apogeuma, na sou tou savva i mana
stin ekklisia epigaine na parei agia φάβα
la8os katanoisi - skopos i metanoisi
nevra kai tsatila, anamoni kai γκρίνα
se ligo sa na ksantisan kai oi gynaikes malwsan
foni varia antixise kai o achos μετοίκησε

Αναστοχασμός

2009-11-12T20:33:00.000+02:00

Το τελευταίο διάστημα ξερνάω συχνά. Πριν μια βδομάδα ήπια μια σοκολάτα, αν και το μεσημέρι είχα φάει φασολάκια λαδερά, μετά κατέβασα τρεις τεκίλες και επιστρέφοντας στο σπίτι στάθηκα δίπλα από ένα ελαιόδεντρο και ξερνούσα για τρία τέσσερα λεπτά. Έχω μάλλον ευαίσθητο στομάχι, τσάμπα πήγαν τα διδακτορικά φέτος το καλοκαίρι. Παλιότερα είχα πιο δυνατό στομάχι, αφού άντεχα και τα ποτά και τις εμετικές συμπεριφορές και όλες τις παραστάσεις και όλα όσα έβλεπα και άκουγα. Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι ότι άντεχα, είναι που αντιδρούσα, ενώ τώρα τα καταπίνω όλα και ο οργανισμός μου αντιδρά, είναι σα να λέει, "αντίδρασε ρε μαλάκα, δεν πάει άλλο" αλλά εγώ δεν αντιδρώ και καταλήγω αγκαλιά με το βεσέ να ξερνάω. Όπως τις προάλλες που είχα πάει για καφέ με τα κυριακάτικα ντιβιντί και τα σιντί από το περίπτερο και καθώς χάζευα κάτι άρθρα, μπήκε μέσα στο καφέ μια κάπως ηλικιωμένη γυναίκα με ωραία ρούχα και χαντς φρη, μια εξηντάρα και βάλε που απέπνεε μια δυσωδία μικροαστισμού ή νεοπλουτισμού ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, μια κυρία που έκανε αισθητή συνεχώς την παρουσία της φωνάζοντας συνεχώς το σερβιτόρο γιατί το ένα της ξίνιζε και το άλλο της βρομούσε: το φρεντο δεν είχε κανέλα, το σάντουιτς δεν είχε φρέσκια ντομάτα και η τσιγαρίλα της καθόταν άσχημα στα ρουθούνια. Το τελευταίο σε μένα πήγαινε, αφού εγώ αυτή τη φασιστική δίωξη ενάντια στους καπνίζοντες δεν τη δέχομαι, ζήτω τα κόκκινα γκολουάζ, ζήτω τα μαύρα ντάβιντοφ, ζήτω τα κιρέτσιλερ, τα άριστα και τα κεράνης και τα καρέλια, ζήτω! Αφού είδε και απόειδε (ο γκαρσόνος την είχε γράψει στα παπάγια του), έβγαλε το κινητό της και αρχίνησε να μιλάει σε μια φίλη της και περιέγραφε το σπίτι που είχε αγοράσει. Έλεγε για όλους τους λουτροκαμπινέδες και τα σαλόνια και τα καθιστικά με τους καναπέδες από το νεοσέτ και έλεγε και έλεγε μέχρι που ανέφερε για μια γυναίκα που είχε προσλάβει να τη βοηθήσει στο συγύρισμα, αποκαλώντας της δουλικό και παραδουλεύτρα. Το τσιγάρο έπεσε από τα χέρια μου και έμεινα να την κοιτάω χάσκοντας. Αυτές οι λέξεις μου έκατσαν πολύ άσχημα αλλά εγώ, φύσει ευγενής και κωλώστρα συνάμα, δεν είπα τίποτα και συνέχισα να πίνω ατάραχος τον καφέ μου, αν και το μυαλό μου φαντασιωνόταν σενάρια ότι αρπάζω τη γριά ψηλομύτα από τα τσίγκινα σκουλαρίκια και την πετάω από το μπαλκόνι. (Πλατς έκανε το σώμα της όταν την πατούσε η νταλίκα του Μπάμπη). Όταν αυτή η κυρία έφυγε, ρώτησα το σερβιτόρο ποια είναι η δουλειά της και μου ήρθε κάτι σαν κεραμίδα. Επιμελήτρια μιας δημοτικής πινακοθήκης ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, κάτι με τέχνες και εικαστικά. Καταρχάς ας το ξεκαθαρίσω: δεν πιστεύω ότι η δουλειά προσδίδει πρεστίζ ή ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Μπορεί να το πιστεύουν κάποιοι αλλά όχι εγώ. Η δουλειά για μένα είναι ένα αναγκαίο κακό, που σαν σκοπό έχει να καλύπτει αυτό που ο καθένας μας θεωρεί "ανάγκη". (ας πούμε για μένα ανάγκη είναι να καταθέτω το μισθό μου στο βιβλιοπωλείο - τις προάλλες ανακάλυψα τον Μουρακάμι και απέκτησα και άλλες ανάγκες, άσ'τα να πάνε, μεγάλο σοκ έπαθα, τέλος πάντων, ίσως να γράψω ένα ποστ για τον Μουρακάμι, θα δούμε). Όμως, πιστεύω ή θέλω βαθιά μέσα μου να πιστεύω ότι η τέχνη σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Πιθανόν αυτή να έπαθε κάτι σαν οβερντόουζ και στην περίπτωσή της το αξίωμα αυτό δεν έπιασε. Δε σημαίνει ότι δεν είναι καλή στη δουλειά της, αλλά ρε γαμώτο είναι αυτό το γαμημένο στερεότυπο που είχα διαμορφώσει ότι όλοι αυτοί που ασχολούνται με πινακοθήκες και τα λοιπά, εκτός από μορφωμένοι, είναι άνθρωποι που αγαπούν και τους συνανθρώπους τους, ακριβώς επειδή πιστεύω ότι η τέχνη και η ενασχόληση με αυτήν κάνει καλύτερους και τους ίδιους τους καλλιτέχνες και όσους μετέχουν αυτής. Παπάρια μέντολες. Ή για να μην ακουστώ ακραίος, ΟΚ υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Όπως ξερνούσα, θυμήθηκα κάτι που είχε πει ο Στάινερ: "Η υπόσχεση του διαφωτισμού δεν τηρήθηκε. Οι βιβλιοθήκες, τα μουσεία, τα θέατρα, τα πανεπιστήμια μπορούν μια χαρά να ευδοκιμούν στη σκιά των στρατόπεδων συγκέντρωσης". Ίσως να ήταν και άσχετο αλλά εγώ αυτό θυμήθηκα την ώρα που έβγαζα τα συκώτια μου.

2009-11-10T21:27:00.002+02:00

Προσπαθώ να συντάξω μια λίστα με τις 20 αγαπημένες μου ταινίες για τη δεκαετία 2000 - 2009 και ήδη αντιμετωπίζω μεγάλα προβλήματα. Μόλις συνειδητοποιώ ότι οι αγαπημένες μου τανίες είναι τουλάχιστον πάνω από 50. Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω και άκρη δε βγάζω. Haneke, Von Trier έχουν κάνει ταινιάρες μέσα σ' αυτή τη δεκαετία. Όπως και κάποιοι από την Κορέα. Και ο Lynch, βεβαίως. Και πολλοί άλλοι αμερικανοί.Και πολλοί Ευρωπαίοι. Και κάποιοι Έλληνες, επίσης. Μία ελληνική θα τη βάλω σίγουρα μέσα στη λίστα. Όταν την είχα δει στο σινεμά την είχα απορρίψει. Την ξαναείδα πρόσφατα και κατάλαβα ότι ήμουν λάθος. Χιλιοειπωμένο, οι ταινίες δεν αλλάζουν, οι άνθρωποι ναι. Μπορείς και συ να συμμετάσχεις στην ψηφοφορία για τις 20 ταινίες, μπες στο μπλογκ του seagazing και δώσε το παρόν here Τη λίστα μου θα την αναρτήσω μάλλον την επόμενη βδομάδα, μέχρι τότε θα σπάω το κεφάλι μου.

υγ: αν το fight club είχε κυκλοφορήσει μέσα στην τρέχουσα δεκαετία δε θα αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα. Γαμώτο.

2009-11-09T16:02:00.001+02:00

Ξύρισμα

2009-10-21T00:53:00.002+03:00

Ξύπνησε αργά το απόγευμα. Ο ήλιος είχε δύσει. Κοίταξε το ρολόι..Πήγε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του. Μούσι 23 εβδομάδων. Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα από το ξύρισμα. Οι φίλοι ήδη τον αποκαλούσαν Μαρξ. Απαντούσε ότι θα ξυριστεί μόνο όταν θα διάβαζε ολόκληρο το Κεφάλαιο. Ψέματα έλεγε. Κόμικς μόνο διάβαζε, άντε και κάνα λένο χρηστίδη βαριά βαριά. Δεν ξυριζόταν γιατί δεν άντεχε να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Γι αυτό εξάλλου και τους είχε πετάξει όλους στα σκουπίδια, ακόμη και εκείνον τον βαρύ με την επίχρυση κορνίζα που του είχε δώσει η γιαγιά του εν είδει οικογενειακού κειμηλίου. Πριν από 23 βδομάδες είχε τρομάξει βλέποντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Δεν ήξερε τι ακριβώς του προκαλούσε τρόμο. Ίσως οι μικρές ρυτίδες γύρω από τα μάτια, ίσως οι μαύροι κύκλοι (ήταν και εκείνες οι παρατεταμένες αϋπνίες που τον ταλαιπωρούσαν – ξύπνιος τη νύχτα εντάξει, αλλά και ξύπνιος την ημέρα, σκέτο μαρτύριο), ίσως οι γκρι τρίχες που δεν είχε προσέξει πώς στο διάολο ξεφύτρωσαν. Ίσως. Η αίσθηση ότι γερνάει. Κάποιο λάθος είχε γίνει. Ώσπου εκείνο το βραδάκι, μην αντέχοντας άλλο τη φαγούρα πήρε λεπίδι. Έκλεισε τα μάτια. Ήταν βέβαιος ότι η λάμα θα μπορούσε να κάνει μόνη της τη σωστή δουλειά. Δεν χρειαζόταν ούτε αφρός, ούτε ζεστό νερό, μόνο η λεπίδα. Όταν η άκρη της άγγιξε το λαιμό του ανατρίχιασε. Όταν η λεπίδα άγγιξε την καρωτίδα κράτησε την ανάσα του, φοβήθηκε πως αν κάνει το λάθος να ξεροκαταπιεί, ίσως το λάθος να ήταν μοιραίο. Γρήγορες κινήσεις, ξέρω να χρησιμοποιώ σωστά τις λεπίδες, φοβάμαι ωστόσο μήπως κοπώ και αρχίσω να αιμορραγώ ακατάπαυστα. Η αιμορραγία ίσως και να μου προκαλέσει μια γλυκιά υπνηλία, ίσως αυτό να είναι το φάρμακο κατά της αϋπνίας, ίσως έτσι σφαλίσω τα βλέφαρά μου για κάποιες ωρίτσες, ίσως για αυτό ξυρίζομαι στα τυφλά, ίσως θέλω να προσκαλέσω έτσι τον ύπνο να έρθει και να με ξεκουράσει. Άνοιξε τα μάτια του. Μια λίμνη αίματος στο πάτωμα. Το αίμα δεν ήταν νωπό. Μα καλά, πόσο κοιμήθηκα; Άγγιξε το αίμα και έφερε το χέρι στη μύτη του. Δεν είναι δικό μου, σίγουρα δεν είναι δικό μου, τίνος είναι, δεν μπορώ να θυμηθώ, γαμώ τις αϋπνίες μου, τι έχει συμβεί εδώ μέσα, τίνος είναι το αίμα; Πεινούσε. Άνοιξε το ψυγείο. Δεν υπήρχε τίποτα. Πρέπει να βγω έξω να βρω κάτι να φάω. Ντύθηκε γρήγορα, μπήκε στο ασανσέρ και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Δεν είμαι αυτός, δεν είμαι εγώ, ποιος είναι; Όταν έβγαινε από την πόρτα, ένας σκύλος τού γρύλλισε. Έριξε στον σκύλο ένα άδειο βλέμμα και ο κόπρος εξαφανίστηκε αλυχτώντας. Καθώς έβαζε μπροστά τη μηχανή για να πάει στο αγαπημένο του μπαρ για να βρει φαγητό, τότε μόνο θυμήθηκε ότι το αίμα ήταν της Τασίας, εκείνης της χορεύτριας που άναβε τα πλήθη με το λίκνισμά της, εκείνης της κοπέλας που καθώς της ξέσκιζα το λαιμό με τα δόντια μου αυτή έλεγε μέσα στη μέθη της «πιο δυνατά, πιο δυνατά»

Ντράι

2009-10-12T00:30:00.001+03:00

Χαζεύω κάποιες φωτογραφίες που ανέβασε μια συνάδερφος στο φέησμπουκ. Από το περσινό καλοκαίρι. Η ίδια ομάδα ήμασταν και πέρσι, η ίδια - έστω και με απώλειες - και φέτος. Μόνο που ήταν εμφανείς κάποιες διαφορές. Ο ένας είχε τότε κοντά μαλλιά, το αφεντικό μας λιγότερα κιλά και εγώ μάλλον με περισότερα μαλλιά και σίγουρα καλύτερη διάθεση. Και όλοι φαινόμασταν ανυποψίαστοι για φέτος, εννοώ φαίνεται πως πέρσι διασκεδάζαμε περισσότερο, ήταν η χαρά του καινούριου μάλλον, νέα δουλειά, νέο νησί, νέο αντικείμενο. Η χαρά για την ανακάλυψη του νέου μοιάζει σα να έχει δώσει τη θέση του σε μια ρουτινιάρικη κατάσταση που θυμίζει χακί ημέρες. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως το ίδιο να λέω και για τις φετινές φωτογραφίες όταν θα τις ανεβάσει η συνάδερφος του χρόνου στο φέησμπουκ. Είναι μωρέ αυτό το χιλιοειπωμένο, ότι δηλαδή ο χρόνος που περνάει λειτουργεί θαυματουργά, θυμάσαι μόνο τα καλά, ξεχνάς τα κακά, είναι και η φύση της φωτογραφίας, είναι που εξωραϊζει. Όχι, είναι που ήμασταν όλοι μεθυσμένοι.

Τι μαλακία! Να προσπαθώ να γράψω στο μπλογκ ένα ποστ που σαν αφορμή έχει κάποιες φωτογραφίες μου από το φέησμπουκ. Λες και θα τις δεις ποτε. Στείλε μου πρόσκληση, ίσως και να σε κάνω φίλο. Και το χειρότερο, να κάθομαι μέσα ενώ θα μπορούσα να πίνω τσίπουρα, να τρεκλίζω όπως παλιά στους δρόμους και να πέφτω πάλι στις ρόδες των αυτοκινήτων, να περπατώ μέχρι το παγκάκι και να κοιμάμαι εκεί. Η τραγωδία μου όμως η φετινή είναι άλλη. Φέτος ήπια τόσο πολύ ποτό που δεν μπορώ πλέον να μεθύσω. Δεν με πιάνει, δεν, δεν, δεν. Το καλύτερο πράγμα που μου συνέβαινε - έστω και περιστασιακά - ήταν που μεθούσα. Ενώ τώρα δεν μπορώ να μεθύσω. Προσπάθησα απεγνωσμένα. Τις προάλλες ήπια εννιά εικοσιπεντάρια. Τίποτα. Λίγο μόνο ζαλίστηκα. Ζαλισμένος πήγα και ψήφισα. Η ζαλάδα πέρασε όταν έριξα το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Το βράδυ πλαστικές σημαίες και αισιοδοξία για το μέλλον.

Κάποιος να με ξυπνήσει. Κάτι να με ξυπνήσει; Κάτι να με μεθύσει; Τίποτα. Γαμώ το κερατό μου.

Kisses

2009-09-11T11:19:00.001+03:00

Στην αρχή είπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα φτιάχνοντας ένα αχυρένιο σκιάχτρο. Ένα καρό πουκάμισο που το φορούσε ο συχωρεμένος ο πατέρας του, ένα παλιό κοτλέ παντελόνι και ένα ψάθινο καπέλο με πλατύ γείσο – μια χαρά είναι- και το τοποθέτησε στη μέση του χωραφιού. Εκείνες πρέπει να τρόμαξαν για καναδυό ώρες, συνήθισαν όμως την ακινησία του σκιάχτρου, κατάλαβαν μάλλον ότι είναι ψεύτικο και συνέχισαν να τα τσιμπολογούν. Όταν πήγαινε αυτός την επόμενη μέρα τα έβλεπε χαλασμένα. Ποιος θα τα πάρει έτσι όπως είναι, ούτε στη λαϊκή δεν μπορώ να τα σπρώξω, ούτε ο έμπορος θα τα αγοράσει, το πολύ πολύ να τα δώσω στη Βάσια για ορεκτικό. Ξεκοίλιασε μετά κάτι παλιές κασέτες και άπλωσε τις ταινίες στα κλαδιά. Φυσούσε και ο αέρας, οι ταινίες θρόιζαν, σαν να κινούνται, μπα αποκλείεται να τα πλησιάσουν. Τίποτα. Δεν καταλάβαιναν χριστό. Είχαν όρεξη οι ξεπατωμένες. Αυτά δε θα τα πουλήσω ούτε για 2 δραχμές, κατ’ ευθείαν για τη χωματερή είναι είπε χαμηλόφωνα και άρπαξε το αεροβόλο. Κάθε φορά που έβλεπε έστω και μία να φτερουγίζει προς τα δέντρα, πυροβολούσε στο ψαχνό, όχι δηλαδή ότι είχε και καλό σημάδι αλλά τέλος πάντων. Όλες σηκώνονταν, έκαναν σύννεφο, σα να σκέπαζαν τον ήλιο ένα πράγμα, πήγαιναν στα άλλα γειτονικά χωράφια και συνέχιζαν εκεί τη μάσα. Δε θα γίνει το δικό σας, δε θα σας περάσει, ψιθύρισε και συνέχισε να ρίχνει μπαταριές. Αυτές πάλι συνέχιζαν το φαγοπότι. Έμεινε και τη νύχτα, σκοπιά κανονική. Μόνο το πρωί κοιμήθηκε λίγο στην καλύβα του. Όταν ξύπνησε τις είδε πάνω στους καρπούς, δεν άντεξε, πήρε το αεροβόλο και πυροβολούσε συνεχώς. Μέχρι που κατάλαβε ότι ήταν μάταιος κόπος. Κάθε χρόνο τα ίδια δε γίνονταν; Θα τα πωλούσε για τρεις και εξήντα, και αν θα έπιαναν και τόσο. Ε και; Είχε κουραστεί. Νομοτέλεια. Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Ας γίνει τώρα. Σηκώθηκε από τη θέση του, έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω του και άφησε το χωράφι να ρημάξει. Επέστρεψε μετά από οχτώ χρόνια, στη δύση του ή στην αρχή του –όπως το πάρει κανείς, παντού άγρια βλάστηση και κάτι μήλα που είχαν μέγεθος καρυδιού. Πήρε ένα μαχαίρι, το κάρφωσε στον κορμό ενός δέντρου, αν και ήθελε πολύ να το καρφώσει στη δική του την καρδιά – δεν είχε τη δύναμη ωστόσο - έριξε βενζίνη στην καλύβα του και καθώς αυτή καιγόταν, έπιασε το όπλο και, παρόλο που ήταν σκουριασμένο από το χρόνο, όπως και ο ίδιος εξάλλου, άρχισε να πυροβολεί προς τον αόρατο εχθρό. Ο οποίος καμία σημασία πλέον δεν έδινε, ούτε καν καταδεχόταν να ενοχλήσει τα πληγωμένα από την άνυδρη γη και αγριοχόρταρα δέντρα, είχε αποδημήσει αλλού, προς άλλα μέρη με νόστιμους καρπούς, αφού είχε κατανοήσει ότι ο αγρότης είχε παραιτηθεί και όσο να ‘ναι την παραίτηση οι κίσσες τη σέβονται.

Nantes

2009-08-27T19:31:00.001+03:00

Well it's been a long time, long time now
Since I've seen you smile
And I'll gamble away my fright
And I'll gamble away my time
And in a year, a year or so
This will slip into the sea
Well it's been a long time, long time now
Since I've seen you smile

Αχινός

2009-08-25T20:03:00.001+03:00

Στη βραδιά του οπλίτη, μία βδομάδα πριν ή μετά την ορκωμοσία –θα υπερασπίζω μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μου την πατρίδα- είχε έρθει μια τραγουδιάρα από ένα νυχτερινό κέντρο της Καλαμάτας και καθώς η λαμέ φωνή ζάλιζε όλα τα πράσινα ανθρωπάκια και αυτά κλωθογύριζαν ημιμεθυσμένα ρίχνοντας ξεψυχισμένες λεβέντικες γυροβολιές –ώπα -και καθώς οι αγέρωχοι καραβανάδες μετά των σημαιοστολισμένων συζύγων των απολάμβαναν εμφανώς ικανοποιημένοι την χαρούμενη χακί ατμόσφαιρα, εγώ με έναν συντοπίτη καθόμασταν πολύ πιο πέρα, πίναμε άμστελ και χαζεύαμε το όλον μέχρι που εκείνος αμόλησε την ατάκα «μαλάκα, τι ντεκαντάντσια!» και παρόλο που με αυτή την ας πούμε αποστασιοποίηση δείχναμε ότι αυτό που βλέπουμε και ακούμε δεν μας εκφράζει, δυστυχώς είχαμε ξεχάσει εξαιτίας της αφέλειάς μας και της ζέσης των νιάτων μας ότι ήμασταν αναγκαστικά ενταγμένοι σε ένα σύστημα, σε μια κατάσταση που όσο και να τη σνομπάραμε και να τη σιχαινόμασταν είχε καταφέρει να αλλοιώσει τις συνήθειές, το σώμα και το λεξιλόγιό μας, είχε εισχωρήσει ύπουλα μέσα μας και γαμούσε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε και πώς όσο και να την πολεμούσαμε άλλα τόσο μας ξέσκιζε, ότι είχαμε πέσει αμαχητί σε μια αστεία – τελικά - κατάσταση που έναν χρόνο μετά ετελεύτησε και μας παρέδωσε στην κοινωνία ικανούς πολίτες και καλούς ετεροφυλόφιλους άνδρες, λες και μέχρι τότε δεν ανήκαμε ποτέ σ’ αυτή την κοινωνία, λες και έπρεπε να πάμε στο στρατό για να καταλάβουμε ότι είμαστε πούστηδες. Μου αρέσει να είμαι αποστασιοποιημένος και να αισθάνομαι ότι δεν ανήκω πουθενά, όπως μου αρέσει και το μιλφέϊγ, άσχετο. Έχοντας υπόψη ότι ακόμη και αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως ανένταχτοι, ως μη ανήκοντες σε κάποια ομάδα δυστυχώς και αυτοί ταξινομούνται πολλές φορές ερήμην στην ομάδα των μη ανηκόντων και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι καλύτερα να έμενα σπίτι να διαβάσω κάποιο βιβλίο πίνοντας τσάι, ακολούθησα μια παρέα έξω, αν και δεν είχα διάθεση για πολλά πολλά, έξω στη μεταμεσονύχτια παραζάλη και τα βήματά μας μας έφεραν σε ένα μαγαζί. Και τότε ήταν που θυμήθηκα τη λέξη του συντοπίτη «ντεκαντάντσια». Και όταν τη θυμήθηκα, την ξέχασα αμέσως γιατί λέω αρκετά, φτάνει πια, θα πάψω επιτέλους να είμαι παρατηρητής των άλλων, ποιος είμαι εγώ να το παίζω πάντα αφ’ υψηλού και θα συμμετάσχω και εγώ στο τζέρτζελο μέχρι τέλους, φτάνουν πια οι ανθρωπολογικές και υπάνθρωπες αναλύσεις, σήμερα θα πάψω να αισθάνομαι ανένταχτος, σήμερα τώρα θα ενταχθώ εδώ μέσα, θα ανήκω εδώ μέχρι να φύγουμε, σήμερα θα καώ και θα καταστραφώ, απόψε θα γίνω κομμάτια, αύριο βλέπουμε, δεν υπάρχει αύριο, μόνο το σήμερα, μόνο το παρόν. Βοηθούσε και η μουσική, ένα διαρκές μπαμ μπουμ που σε χτυπούσε κατευθείαν στα σωθικά, σε έλιωνε, σε ανέβαζε σε χρόνο ντετέ και σε άδειαζε, σε άδειαζε, σε έκανε να ξεχνάς, να ξεχνάς. Ήταν και τα ποτά. Σίγουρα μπόμπες. Γιατί δε γίνεται να ζαλίζεσαι πίνοντας μόνο μία βότκα πορτοκάλι. Ήταν και ο κόσμος. Όλοι μέσα στην τρελή χαρά. Όμορφος κόσμος, προσεγμένος, ήταν εμφανές ότι οι περισσότεροι είχαν λιώσει το χειμώνα στα γυμναστήρια. Μπράτσα φουσκωμένα έτοιμα να εκραγούν και γραμμωμένοι κοιλιακοί που τους θαύμαζες όταν οι άνδρες βγάζανε τα τι-σερτ τους και λικνίζονταν κάτω από τα ηχεία στον εκρηκτικό ρυθμό της μουσικής. Ήπια και ένα δεύτερο ποτό και καθώς ζαλιζόμουν ήδη και προσπαθούσα να ακολουθήσω το μπαμ – μπουμ , ένας τύπος κέρασε την παρέα το σπέρμα του μπάρμαν και, αφού τον ευχαριστήσαμε πίνοντας τα χύσια του, μπροστά μου στεκόταν ένας ευειδής νεαρός που αγκάλιασε έναν άλλον όμορφο νεαρό και άρχισαν να ανταλλάσσουν παθιασμένα υγρά φιλιά. Τότε κόπηκε απότομα η μουσική, άναψε ένας προβολέας και στόχευσε προς την σκάλα από την οποία άρχισε να κατεβαίνει αργά μία κυρία που ερμήνευε εκείνο το τραγούδι που ακουγόταν στο “ Mulholand Drive” του Ντέηβιντ Λιντς και ήταν πολύ συγκινητικό γιατί ερμήνευε σπαράζοντας και όλοι συγκινηθήκαμε και, στην προσπάθειά μου να κρύψω το μάλλον αμήχανο χαμόγελό μου έβαλα το χέρι μου μπροστά στο πρόσωπό μου. Τότε ένας νεαρός γύρω στα τριάντα με ένα κολλητό φανελάκι μην μπορώντας να αντέξει και αυτός τη συγκίνησή του μου προσέφερε χαρτομάντιλα – πρέπει λογικά να ήταν ζέβασοφτ- και αφού σκούπισε τη μύξα πέρασε απαλά το χέρι του στον ώμο μου και ψιθύρισε κάτι στα γαλλικά, αλλά εγώ ως μη γνώστης της γαλλικής μιας και μιλάω μόνο την αγγλική -απταίστως-και την γερμανική τσάτρα – πάτρα είπα μόνο « νο παρλε φρανσε» και αυτός συνέχιζε να μιλάει και να μιλάει και, όταν πήγε στο μπαρ να πάρει ένα τζιν τόνικ εγώ είπα να την κάνω λάχα λάχα. Επειδή όμως ήμασταν σαν παστά, ο ένας πάνω στον άλλον, δεν μπορούσα να κουνηθώ και με πρόλαβε ο γάλλος. Έφερε ένα ποτό και για μένα. Άρχισε να μιλά και να μιλά και γω να κάθομαι να τον κοιτάω σαν χάνος μέχρι που άρχισε να με τραβάει από το χέρι προς την είσοδο. Βγήκαμε έξω. Με αγκάλιασε από τον ώμο. Τον απώθησα. Ρε φίλε ζε σουί νο γκάη να λέω και αυτός με αγκάλιασε κανονικά και άρχισε να κλαίει με αναφιλητά. Γουότ χάπενεντ να λέω, άι τζαστ γουόντ το τοκ του γιου, άι τζαστ γουόντ το σπηκ γουίθ σάμμπαμντι και με σπαστά αγγλικά άρχισε να λέει την ιστορία της ζωης του. Παντρεμένος με μια πλούσια γαλλίδα, γάμος για απόκρυψη και για κοινωνική αποκατάσταση, ήρθε στο νησί γιατί εδώ μόνο αισθάνεται ελεύθερος να εκφραστεί και να ακολουθήσει τη φύση του, ήρθε εδώ για να βρει παρέα. Και να κλαίει και δεν αντέχω άλλο, και θέλω να αυτοκτονήσω, δε θέλω να επιστρέψω πίσω σπίτι, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μείνω και εδώ, τι να κάνω, είμαι ένας δειλός και μέσα στους λυγμούς να μου λέει ευχαριστώ που τον ακούω και ότι αισθάνεται μόνος και τώρα που μονολογεί, αισθάνεται λίγο καλύτερα. Να με κοιτάει αυτός, ε και γιατί κλαις του λέω, χαλάρωσε μωρέ διακοπές είσαι, στην τελική πάρε διαζύγιο, ο πρώτος είσαι ή ο τελευταίος; Θα ανήκεις και συ στο κλαμπ των διαζευγμένων, εγώ τώρα ανήκω στους ακροατές. Και τότε μόνο σταμάτησε να κλαίει και έσκασε ένα χαμόγελο, σαν να καταλάβαινε ελληνικά. Και έμεινε να με κοιτάει. Ζε μ’ απέλ Πιερ, Ζαν απαντώ. Και γω χάλια είμαι αλλά δεν ξέρω γιατί, να του λέω, δηλαδή είναι μερικές φορές που αισθάνομαι καλά, αλλά τις περισσότερες φορές είμαι σκατά. Δεν ξέρω τι μου φταίει, η δουλειά, ο εαυτός μου ούτε ξέρω που πάω ούτε πού βαδίζω , αλλά αυτό είναι μια συνηθισμένη κατάσταση για μένα, μου συμβαίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, και αν και έχω συνηθίσει μερικές φορές να είμαι στο χάσιμο, είναι κάποιες φορές που ξυπνάει το παράπονο μέσα μου και λέω γιατί ρε πούστη μου, αλλά ξέρω ότι εμένα είναι έτσι η φύση μου να είμαι στο χάσιμο και είμαι σίγουρος ότι θα γεράσω μόνος και θα έχω παρέα τις γάτες μου γιατί δε θα μπορεί να με αντέξει κανένας άνθρωπος. Και ο ακροατής μου αν και ήμουν βέβαιος ότι δεν καταλάβαινε τίποτα από όσα έλεγα, με κοιτάει μάλλον ανέκφραστος και μου λέει ολ γιου νηντ ιζ λαβ. Ναι λέω ίσως και να έχεις δίκιο, σίγουρα έχεις δίκιο, είμαι λέω τόσο προβλέψιμος. Λίγο μετά ξαναμπήκαμε στο μαγαζί, ήπιαμε άλλα τρία – τέσσερα ποτά, ίσως και πέντε, θυμάμαι το μπαμ μπουμ της μουσικής και μετά δε θυμάμαι τίποτα, μόνο μια στιγμή που δεν ακουγόταν το μπαμ μπουμ αλλά το “let me kiss you” του Morrissey και εμένα να αισθάνομαι τέλεια, έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο.

Στο γραφείο την επόμενη μέρα μία συνάδερφος μου είπε ότι φαίνομαι κομμένος. Ναι, απάντησα, είναι που δεν κοιμήθηκα καθόλου. Με ξαγρύπνησε ένας αχινός που πάτησα χτες στην παραλία. Εκείνη την ώρα ακούστηκε ο ήχος ενός αεροπλάνου. Ήταν η πτήση του Γάλλου. Βγαίνω έξω στο μπαλκόνι και κοιτώ προς το αεροπλάνο. Τι κοιτάς με ρωτάει; Προς τον αχινό απαντώ και νιώθω τα αγκάθια να εισχωρούν ολοένα και πιο βαθιά κόβοντας την ανάσα μου από τον πόνο.

Ο αέρας μέσα

2009-08-22T19:44:00.001+03:00

Κάθομαι στην κουζίνα και απολαμβάνω τον ελληνικό μου καφέ ακούγοντας τον αέρα έξω να σηκώνει τον κουβά και να τον χορεύει σε ρυθμό βαλς πριν τον εκσφενδονίσει ετσιθελικά προς τον απέναντι τοίχο, κόβοντας απότομα το όποιο νήμα της ζωής του. Το μπουγαδόσκοινο κόπηκε έτσι και αλλιώς πριν λίγο, τα ρούχα μαζί με τα τσιμπίδια –έτσι τα έλεγε τα μανταλάκια η συχωρεμένη η γιαγιά, καλή της ώρα όπου και αν είναι, πού να είναι δηλαδή δυο μέτρα κάτω από τη γης είναι, εγώ δυστυχώς πιστεύω στη θνητότητα της ψυχής και γω είμαι κιόλας γερασμένος- όλα τα μανταλάκια, λοιπόν, μαζί με τα παντελόνια και τις μπλούζες γλίστρησαν προς τον απέναντι αγρό και ακόμη πετάνε προς το άπειρο μέχρι να τα σταματήσει κάποιο κλαδί, ενώ τρία τέσσερα μανταλάκια που σώθηκαν χτυπάνε ήδη την πόρτα, εκλιπαρώντας για απάνεμα μέρη, αγνοώντας προφανώς ότι εδώ μέσα φυσάει πολύ περισσότερο. Και ενώ θα μπορούσα να υπολογίσω με την ανέση μου πόσος χρόνος έχει περάσει από τότε που κάποιος χτύπησε την πόρτα μου ψάχνοντας μια Μαρία ή ζητώντας καφέ και ζάχαρη, αυτός ο ήχος, αυτό το τοκ-τοκ που θα συνεχίζει μέχρι τη δευτέρα παρουσία και αυτή η ανεμοθύελλα με ταξιδεύουν χρόνια πίσω σε εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη που ένας αέρας έξω, καλή ώρα σαν αυτόν εδώ, με είχε κάνει να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να βγω έξω αναζητώντας σαν τον τυφλό με το λύχνο τα ρούχα μου, που τα είχε πάρει και τα είχε σηκώσει όπως και τότε ο δυνατός νοτιάς και τα πήγαινε προς το δρόμο. Όπου στην άκρη του ήταν ξαπλωμένος, τρόπος του λέγειν ξαπλωμένος, φαρδύς πλατύς ένας άντρας μες στα αίματα και πλάι του νεκρή από ώρα μια μοτοσικλέτα, κάτω από την οποία ήταν μια άσπρη μου μπλούζα, μία από τις πέντε – έξη αγνοούμενες. Η ιδέα ότι ένα ύφασμα θα μπορούσε να είχε προκαλέσει τούτο το ατύχημα εξανέμισε τις όποιες συστολές είχα του τύπου δεν είδα -δεν άκουσα και τις λογικές παραβάσεις που κάνουν κατεξοχήν και οι άλλοι μικρόνοες, δηλαδή άμα καλέσω την αστυνομία θα με ταράξουν στις ερωτήσεις και τι είδα και τι άκουσα απαπά για τέτοια είμαστε τώρα άφησέ τον πια οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς, ας πρόσεχε στην τελική τι ήθελε και έτρεχε και αυτόν σε αυτόν τον στενό και γεμάτο οφιοειδείς στροφές επαρχιακό δρόμο. Τον πλησίασα τρέχοντας και άρχισα να τον περιεργάζομαι. Ανάσκελα, αίμα στο θώρακα, τα μάτια ανοιχτά και να χαμογελάει. Πάει, λέω αυτός είναι από ώρα νεκρός και σκύβω από πάνω να του κλείσω τα μάτια, γιατί κοιτάει στον ουρανό, τι βλέπει και χαμογελάει άραγε αναρωτιέμαι, μήπως έχει χάσει και άλλους και χαίρεται που ξαναβρέθηκαν όλοι μαζί; Και ενώ βάζω το χέρι μου πάνω στο πρόσωπό του αυτός βήχει, γκαχ – γκουχ, γαϊδουρόβηχας και εγώ τρομάζω, πισοπατάω, τραβάω την άσπρη μπλούζα κάτω από τη ρόδα και τον σκεπάζω για να μην κρυώσει, τι να μην κρυώσει αυτός είναι ήδη μπούζι και αμέσως καλώ το νοσοκομείο, να εδώ είμαι, κοντά στον περιφερειακό, ελάτε αμέσως, ατύχημα, νόμιζα ότι έχει πεθάνει αλλά είναι ζωντανός, ελάτε αμέσως, θα ‘ρθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε κύριέ μου, έχουμε πολλά περιστατικά σήμερα και αυτές οι λέξεις το πολλά και το περιστατικά με κάνουν να παγώσω, αμάν ελπίζω να αντέξει ο άνθρωπος. Ο οποίος με κοιτάζει σαν να βλέπει τον σωτήρα του ή τον σφαγέα του, ίσως να είναι το ίδιο, έχει αυτό το απλανές βλέμμα, αυτό που έχουν όσοι δεν ξέρουν πού πάνε και που βαδίζουν, αυτό που έχουν όλοι μας δηλαδή, εκτός βέβαια από αυτούς που κοροϊδεύουν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό, δεν πειράζει αυτοί ίσως και να ξέρουν που πάνε και που βαδίζουν, λέμε τώρα. Και αφού με κοιτάζει με αυτό το απλανές βλέμμα αρχίζει και λέει: «μην ανησυχείς, μια χαρά είμαι». Και μετά γυρίζει το κεφάλι του δίπλα και ξεψυχάει. Και εγώ πέφτω από πάνω του, τον αγκαλιάζω, του κάνω μαλάξεις, τεχνητές αναπνοές, το φιλί της ζωής, ήταν η πρώτη φορά που φίλησα κάποιον, η γεύση ήταν γλυκιά, ίσως να ήταν το αίμα, δεν ξέρω τι φιλί ήταν, ίσως και να ήταν ερωτικό, ίσως ξέρω και εγώ. Όταν το ασθενοφόρο ήρθε, ο τραυματιοφορέας είπε ότι θα τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο για τυπικούς λόγους, αυτός είναι από ώρα νεκρός. Και την ώρα που τον έβαζαν στο φορείο μια ριπή αέρα πήρε την άσπρη μπλούζα και την τίναξε προς τα πάνω, έμοιαζε σαν να θέλει να τη φορέσει κάποιος εκεί ψηλά, μετεωρίστηκε για ένα λεπτό και μετά ξεφούσκωσε και έπεσε απαλά στο έδαφος.

Αυτά θυμήθηκα τώρα που φυσά και θέλω να ανοίξω να πάω να ψάξω για τα ρούχα. Ανοίγω την πόρτα. Η πόρτα μένει ανοιχτή, ο αέρας μπαίνει μέσα, ακούω τα ράφια να γκρεμοτσακίζονται, τα πιάτα να σπάνε, τους μεντεσέδες να ξεχαρβαλώνονται, τη σκεπή να ταξιδεύει προς τη θάλασσα, εμένα να φεύγω παραμένοντας και μια φωνή από ψηλά να λέει ότι αυτός είναι από ώρα νεκρός. Νεκρός από μέρες, από αιώνες, από χιλιετίες περιμένοντας το φιλί της ζωής και περιμένοντας και περιμένοντας… όχι ότι ένα φιλί μπορεί να σε σώσει, κάθε άλλο παρά…

Terrase

2009-08-21T20:58:00.002+03:00

Φάρσα ή κωμωδία; Δεν υπάρχει απάντηση. Εδώ η κοινή συνισταμένη είναι η έννοια της επανάληψης. Κόσμος πάει κι έρχεται, οι κινέζοι εξακολουθούν να τραβούν φωτογραφίες, ο πελεκάνος περιφέρεται ακάματος μες στα στενά και, όπως πέρυσι, οι μεθυσμένοι οι Ιταλοί συνεχίζουν να πέφτουν από την ταράτσα. Προχτές περνούσα από τον περιφερειακό και πάλι καθάριζαν το δρόμο, δε χρειάστηκε να ρωτήσω, είδα λίγο αίμα στο κράσπεδο. Όταν βγαίνω, λιγότερο από πέρυσι είναι η αλήθεια, βαριέμαι να βλέπω τις ίδιες μεθυσμένες φάτσες να τρεκλίζουν μουρμουρώντας ακατάληπτες ιταλικές ή γερμανικές προσκλήσεις και τον βλάκα από το Σταρ να περιφέρεται από εδώ και από εκεί ψάχνοντας για ανορεξικές κοπελίτσες . Απορώ με τους φίλους και τους γνωστούς που επαναλαμβάνουν τα ίδια αστεία και τα ίδια λόγια, όπως και αυτούς που δεν καταλαβαίνουν πόσο ανιαρά μπορεί να περνάει κάποιος σε ένα όμορφο μέρος. Οι συνάδερφοι δε βαριούνται να γκρινιάζουν -όπως και εγώ, αυτοκριτικά μιλώντας- για τις πολλές ώρες εργασίας, για τον ήλιο, τον άνεμο, την παγκοσμιοποίηση και τη γρίπη των χοίρων και των πουλερικών. Τα τηλέφωνα συνεχώς , συνεχώς κουδουνίζουν και συ πρέπει να πεις ένα κάποιο ποίημα- προχτές με κάλεσε στο προσωπικό μου τηλέφωνο ένας φίλος και γω, συνηθισμένος από τη δουλειά είπα το ποίημα και αυτός, αν και αρχικά γέλασε, μετά ανησύχησε για την ψυχική μου υγεία. Προχτές που τα τηλέφωνα βαρούσαν ανεξέλεγκτα, σηκώθηκα από τη θέση μου, περπάτησα μέχρι το πίσω γραφείο, άναψα ένα τσιγάρο, βγήκα στο μπαλκόνι και απολάμβανα τη θέα. Καθώς έβλεπα τα σπίτια και το απέραντο μέχρι την απέναντι ταράτσα γαλάζιο προσπαθούσα να μετρήσω όλες τις εσφαλμένες επιλογές μου. Για ποιο λόγο αποφάσισα να αυτομαστιγώνομαι και γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου, για τα λεφτά μπα όχι, για το νησί, ούτε, αφού δεν μου ταιριάζει, αυτό θα το έκανα αν το νησί ήταν η Σαμοθράκη. Για να ψηθώ με τη δουλειά, ίσως. Για να κάνω ανθρωπολογική μελέτη; Για να χάσω κιλά εξαιτίας του άγχους; Ω ναι, σίγουρα αυτό. Τα ινστιτούτα αδυνατίσματος είναι πανάκριβα και οι δίαιτες δύσκολες, πόσα μαρούλια και καρότα πια να φάω, I get myxomatosis. Τότε φαντάστηκα (σπόιλερ αλέρτ!!!!!!) ότι ήμουν λέει στον πάτο ενός πηγαδιού και με μια κοτρώνα βαρούσα μια βόμβα υδρογόνου και αυτή έκανε ένα μπαμ και η οθόνη βάφτηκε άσπρη και έπεσαν κάτι δυσδιάκριτα μαύρα γράμματα που έδεναν καλά στον άσπρο φόντο και μετά ήμουν λέει χαλαρός σε μια παραλία της Σαμοθράκης και μετά πετάχτηκα λέει μέχρι τη Φακίστρα, αλλά μετά πάει η ονειροπόληση γιατί η καύτρα από το τσιγάρο έπεσε στον παράμεσο και όταν την ένιωσα είχε ήδη δημιουργηθεί έγκαυμα. Σκέφτηκα να ζητήσω αναρρωτική, ναι. Αντ ‘ αυτού,πήγα στη θέση μου και συνέχισα να δουλεύω, χαλαρά. Καθημερινά παθαίνω κρίσεις πανικού και τις ξεπερνάω με ένα τσιγάρο και με ονειροπολήσεις. Και με το να πηγαίνω κάποιες φορές στο αεροδρόμιο και να χαζεύω τα αεροπλάνα που φεύγουν. Έλεγα να μπω στο οσεάνικ οχτώ δεκαπέντε αλλά κάτι μέσα μου, μια εσωτερική φωνή ή μια φωνή από το υπερπέραν, μού έλεγε να μην το κάνω.
Πάλι σκατά τα έκανα, άλλα ήθελα να πω και άλλα είπα. και μάλλον δεν είπα τίποτα. Όπως συνήθως. Τα ίδια και τα ίδια. .
Ακόμη αγνοούμαι.

book and confirm

2009-07-31T20:15:00.003+03:00

Dear colleagues

please be so kind to book and confirm for our clients the following

1 double executive sea view BB
01 August 2009 - 22 December 2012
Yiannis Numbopoulos x 2

Kind regards

υγ: θέλω διακοπές

Γκουρμέ

2009-05-17T20:55:00.000+03:00

Χτυπάει παραπροχθές το τηλέφωνο, το σηκώνει ένας συνάδερφος και μας ανακοινώνει ότι είμαστε, λέει, καλεσμένοι σε ένα γκαλά που διοργανώνει ένα ξενοδοχείο για την έναρξη της σαιζόν. Εντάξει λέω, εννοείται ότι δε θα πάω, όρεξη έχω να τρέχω σε γκαλά και μαλακίες. Το φαγητό τζάμπα είναι λένε, καλά άμα είναι θα 'ρθω, αλλά σιγά μη ντυθώ και επίσημα και σιγά μην ξυριστώ, ούτε να φανώ θέλω ούτε να επιδειχθώ δίπλα στα ξενέρωτα όντα που έχουν κατακλύσει αυτόν τον ωραίο, κατά τα άλλα, τόπο. Βέβαια οι περισσότεροι έρχονται για να επιδειχθούν και μετά να πηδηχτούν και η αλήθεια είναι ότι αν δεν κάνεις το πρώτο είναι μετά δύσκολο να προβείς στο δέυτερο, αλλά δε βαριέσαι. Τέλος πάντων πήγαμε. Ο χώρος μια χαρά, όπως είναι όλα τα ξενοδοχεία με πισίνα το βράδυ, φωτισμένο, μια χαρά. Μας υποδέχεται μια κυρία με ένα πορτοκαλί κουστούμι, ψιλοξενερωμένη μας λέει ότι περίμενε περισσότερα άτομα (εμείς ήμαστε μόλις τέσσερις) και μας βάζει σε ένα τραπέζι από εκείνα τα στρογγυλά που χρησιμοποιούν σε γαμήλιες δεξιώσεις, ωραία δε λέω, άντε να δούμε πότε θα βγει η νύφη και ο γαμπρός. Αντί όμως για το γαμήλιο ζεύγος εμφανίζονται κάτι εικονολήπτες. Μάλιστα λέω τα πιάσαμε τα λεφτά μας, θα τραβήξουν και το γκαλά και θα το στείλουν σε καμιά Λαμπίρη ή σε καμιά τουριστική έκθεση για να δείξουν τι ωραία που περνάνε οι πελάτες του ξενοδοχείου τα βράδια μπάι δε πουλ, δε σουίμινγκ πουλ. Την ώρα που είμαι έτοιμος να σηκωθώ και να φύγω πέφτει το μάτι μου στο μενού, έξι πιάτα παρακαλώ, στην αρχή σούπα, μετά ψάρια, κρέας, φρούτα και γλυκά. Δε βαριεσαι, ας με δείξει η κάμερα, άμα είναι να φάω ψάρι και μάλιστα τζάμπα, ας είναι, θα κάνω την ανάγκη φιλοτιμία. Έρχονται οι σερβιτόροι, θέλετε κρασί κύριε, βεβαίως απαντώ. Καλό το κρασί, λευκό ημίγλυκο. Λίγα λεπτά μετά μας φέρνουν και τη σούπα. Και πλησιάζει ο ένας ο καμεραμάν προς το μέρος μας. Στέκεται πάνω από τα κεφάλια μας και μας προστάζει να δοκιμάσουμε τη σούπα και να κάνουμε ότι μας αρέσει. Δεν του δίνω σημασία, δοκιμάζω τη σούπα και λέω "ντάξ ωραία είναι.μμμμμμμμμμμμμ". Φεύγει από πάνω μας και πάει στα άλλα τραπέζια. Μετά τη σούπα, έφεραν και το ψάρι. Και μαζί με το ψάρι δεν ήρθε μόνο ο εικονολήπτης αλλά ολόκληρο συνεργείο, με έναν που κρατούσε καλώδια, έναν άλλον με κάτι μικρόφωνα και έναν άλλο με ένα μακρύ πράγμα που το λένε μπουμ. Και με έναν άλλο που μας μιλάει και μας παρακαλά να κάνουμε δηλώσεις στην κάμερα και να πούμε πόσο μας άρεσε το φαγητό και τι ωραία που περνάμε και τι όμορφη ατμόσφαιρα που έιμαστε και κάτι άλλα γλοιώδη. Δεν άντεξα. "Ποιος είστε κύριε και γιατί μας λέτε όλα αυτά;", ρωτάω. "Μα καλά δεν σας είπανε; Συμμετέχετε στα γυρίσματα της τηλεοπτικής εκπομπής του άλφα, στο "εφιάλτης στην κουζίνα". "Σε ποια;" "Στο εφιάλτης στην κουζίνα!" "Στο ριάλιτι;" "Σας παρακαλώ, δεν είμαστε ριάλιτι". "Καλά. Πάντως εγώ δεν κάνω δηλώσεις!". Με τα πολλά μίλησαν οι δύο κοπέλες από την παρέα. Ο τύπος τους έλεγε τι ακριβώς να πουν και τι ωραία που περάσαμε και τι καλό που ήταν το φαγητό και άλλα χαζά. Την ώρα που μιλούσαμε το μπουμ παραλίγο να πέσει στο κεφάλι μου. Με καρούμπαλα θα έφευγα από εκεί σου λέω. Τέλος πάντων, μετά το φαγητό, που ήταν τζάμπα, αναγκαστήκεμε να υπογράψουμε και κάτι δηλώσεις ότι εκούσια συμμετείχαμε σ' αυτό το ριάλιτι που παρουσιάζει ένας σεφ που εγώ δεν τον ξέρω, γιατί δεν είμαι οπαδός ούτε της γκουρμέ κουζίνας ούτε της μοριακής γαστρονομίας παρά μόνο του γύρου και του μουσακά. Πάντως η σούπα παραήταν κρύα, το ψάρι ανάλατο, τα ακτινίδια ψιλομπαγιάτικα και το γαλακτομπούρεκο πολύ λίγο. Και τελικά τα πιάτα δεν ήταν 6, μας πιάσανε κορόιδο. Για τζάμπα καλά ήταν, δε λέω, σκέφτηκα από αύριο πάλι γύρο και σουβλάκι, άντε και καμιά καρμπονάρα βαριά βαριά. Γιατί τα γράφω αυτά; Για να δείξω τα ρεζιλίκια μου, ότι είμαι τραβάτε με και ας κλαίω και παρ'όλο που τα παίζω αφ' υψηλού και τάχα μου δήθεν κατέληξα σ' αυτό το ριάλιτι, έστω και άθελά μου. Αλλά τι να κάνω; Εκείνη τη μέρα πεινούσα. Και εις άλλα με υγεία. Ελπίζω τουλάχιστον να με κόψουν στο μοντάζ.

(tin alli Pempti {28 maiou}stis 10 kai misi to vrady, eimai o axyristos me to xinismeno vlemma)

H αρχή (και το τέλος) από ένα ποστ που έγραψα στις 28 Μαρτίου και ξέχασα να ανεβάσω

2009-05-09T14:09:00.003+03:00

Ο χρόνος θα δείξει αν η ιστορία θα επαναληφθεί ως φάρσα ή ως τραγωδία. Το σκηνικό είναι ήδη στη θέση του και περιμένει τα πρόσωπα να αναλάβουν δράση και τους διαλόγους να αρχίσουν να εκτοξεύονται εκατέρωθεν. Ο καιρός είναι αλήθεια πολύ καλός, ο ουρανός είναι εντελώς ανέφελος, το χτεσινό αεράκι έχει δώσει τη θέση του στη νηνεμία και κάτι κίτρινα λουλούδια έχουν κατακλύσει τους καταπράσινους λοφίσκους.

We Carry On

2009-03-13T22:22:00.004+02:00

Μιας που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ τους θεούς Portishead, ας ανεβάσω το "We carry on". Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι αυτό είναι το αγαπημένο μου βιντεοκλιπ έβερ, ακόμη καλύτερο ακόμη και από αυτό το "Rabbit in your headlights". Δεν ξέρω τι μ' έπιασε σήμερα. Από εκεί που το είχα χεσμένο το μπλογκ μου, σήμερα ανεβάζω 3ο ποστ. Καλά μού τα 'λεγε η φίλη μου η Ξένια ότι είμαι άνθρωπος των άκρων (επίσης έλεγε ότι είμαι προβλέψιμα απρόβλεπτος, αλλά πολύ καλό παιδί, αν και αυτή μάλλον είχε μπερδέψει καποια δεδομένα γιατί με αναδρομική σιγουριά μπορώ να πω ότι οι έννοιες της "καλοσύνης" και της "έλλειψης προβλεψιμότητας" ή κυκλοθυμίας, όπως θες πες το, δεν είναι απαραίτητα αντιθετικές μεταξύ τους). Ε τώρα τα γνωστά, το επόμενο ποστ κάπου μέσα στον Απρίλη, όταν θα σουβλίζουμε τον οβελία και θα ξεντεριάζουμε τα κοκορέτσια. Τέλος πάντων, ας είμαστε καλά, πάνω απ' όλα η υγεία και τα λοιπά και τα λοιπά. Ρε μπας και φταίει που είναι σήμερα Παρασκευή και 13? Έτσι και αλλιώς το μπλογκ αυτό πάντα κάπου στη ζώνη του λυκόφωτος ανήκε. Enjoy!

Ηλίας

2009-03-13T21:56:00.002+02:00

Τώρα που το τηλέφωνο έπαψε να χτυπά και τώρα που το "Watchmen" κατεβαίνει αργά στον υπολογιστή μου (8 ευρώ είναι πολλά, η οικονομική κρίση παύλα τσιγκουνιά χτύπησε και μένα), τώρα ξαφνικά θυμήθηκα έναν χόμο νεαντερνταλένσις με τον οποίο έπρεπε λόγω της δουλειάς να μιλούμε σχεδόν καθημερινά, δηλαδή όχι μόνο να μιλάμε στο τηλέφωνο αλλά και να βρισκόμαστε διά ζώσης για να αντιμετωπίζουμε διάφορα θέματα: Γιώργο θαρρώ τονε λένε. Ήταν όπως οι περισσότεροι εδώ πέρα. Με τον χαβαλέ του, με τις μαλακίες του και πάντα πιστός στο υπέρτατο δόγμα "πηδάμε ό,τι θηλυκό κινείται σε ακτίνα 30 μέτρων και όταν το πηδήξουμε συζητάμε με όλους τους φίλους και γνωστούς μας τα πάντα, χωρίς να είμαστε φειδωλοί σε περιττές λεπτομέρειες (διάμετρος αιδοίου, τρίχες, όρεξη για κατάποση και άλλα οθωμανικά). Μια χαρά, με γεια του και χαρά του μέχρι εδώ όλα καλά, εξάλλου όταν άρχισε να εξιστορεί τα καθέκαστα εγώ έβαζα το άιποντ και άκουγα ρέντιοχεντ, φλάινγκ λότους και μαργαρίτη. Αυτός λοιπόν ο χαβαλές, για έναν παράξενο λόγο που για να εξηγηθεί δεν είμαι αρμόδιος εγώ, με αποκαλούσε "Ηλία". Ποτέ δεν το έκανα θέμα γιατί δεν είχα όρεξη να πολυασχοληθώ με τον εν λόγω. Αφού θες Ηλία, Ηλία με λένε, δε βαριέσαι, πάνω απ 'όλα η δουλειά. Ίσως να ήθελε να αποκρύψει με αυτή την χαριτωμενιά την ηθική του ανεπάρκεια και την πνευματική του αναπηρία. Ίσως να ήθελε να επιβληθεί με τον τρόπο του σε έναν "ανταγωνιστή", αν και εδώ που τα λέμε εγώ ποτέ δεν έδειξα να έχω φιλοδοξίες να γίνω κανά κόκορας στο κοτέτσι του νησιού. Οι φίλοι και γνωστοί με ρωτούσαν γιατί δεν απαιτώ να με αποκαλεί με το πραγματικό μου όνομα και γω απαντούσα δε βαριέσαι, άστον να με φωνάζει Ηλία, στο κάτω κάτω της γραφής δεν με αποκαλεί Αγαμέμνωνα ή Αρίσταρχο ή ξέρω γω Πελοπίδα, Ηλίας ας είναι. Πέρασε καιρός και προς το τέλος της σεζόν έρχεται δίπλα μου, στο παγκάκι που καθόμουν και απολάμβανα, θυμάμαι, τους φλιτ φόξις, και μου ζητάει να μάθει το λόγο για τον οποίο ποτέ δεν αντέδρασα που με αποκαλεί Ηλία. Κλείνω το άιποντ, τον κοιτάζω σοβαρά και του λέω απλά και ατάραχα ότι δεν αντέδρασα για τον απλούστατο λόγο ότι το δεύτερο μου όνομα, το βαφτιστικό, είναι το Ηλίας. Και φεύγει από το παγκάκι. Λέω, αποκλείεται να το έχαψε, ποιος έξυπνος άνθρωπος θα το έχαβε; Την επόμενη μέρα βρίσκει μια συνάδερφο και της λέει: "Ρε συ Τίνα απίστευτο. Πες το κάρμα, πες το τύχη, τα έχω παίξει. Να εκείνος, ο ναμπ, που τόσο καιρό τονε έλεγα Ηλία μου αποκάλυψε ότι όντως τονε βαφτίσανε Ηλία". Η Τίνα μπαίνει αμέσως στο κόλπο και, προσπαθώντας να κρατήσει τα χάχανα που ανέβαιναν στο λαιμό της, συνεχίζει το παραμύθι. "Αχ και να 'ξερες γιατί ο Ηλίας ήρθε στο νησί. Προσπαθεί να αποτοξινωθεί, γυρνούσε από το ένα κέντρο στο άλλο, ήταν βυθισμένος βαθιά στην ηρωϊνη και στις κοκαϊνες". Κάγκελο ο Γιώργος. Την άλλη μέρα έρχεται στο παγκάκι που καθόμουν και απολάμβανα, θυμάμαι, πόρτισχεντ και μου ζητάει συγγνώμη. Δε βαριέσαι λέω, εμείς οι πρώην τοξικομανείς είμαστε υπομονετικοί με όλους τους τύπους των ανθρώπων. Αλλάζει θέμα και, καθώς αρχίζει να συζητάει για δυο γκόμενες που πήρε στην Παράγκα, ανεβάζω το βόλιουμ και απολαμβάνω ήδη τα ουρλιαχτά της Μπεθ. Εκείνη, τέλος πάντων, τη μέρα συνειδητοποίησα ότι οι ηλίθιοι δεν ευδοκιμούν μόνο στον στρατό, κυκλοφορούν και ανάμεσά μας. Και ότι μερικές φορές δεν είναι ανίκητοι. Και για το κουτσομπολιό της υπόθεσης, μία φίλη μού είπε ότι ένας φίλος τής είπε ότι ο Γιώργος εθεάθη σε ένα μπαρ να χαμουρεύεται με έναν μπέαρ. Τελικα, μου φαίνεται ότι το προηγούμενο καλοκαίρι όλοι κοροϊδευαμε αλλήλους, αλλά αυτό είναι πρόλογος από άλλο ποστ.

Ντριν

2009-03-13T00:20:00.000+02:00

Το τηλέφωνο. Χτυπάει. Έχει εκείνον τον ήχο. Ντριν. Είναι γκρι και παλιό. Ένα γκρι παλιό τηλέφωνο. Ντριιιν. Δεν ακούγεται κάποιος γλυκός ήχος. Μόνο εκείνος ο διαπεραστικός που κάνει τα μηλίγγια σου να σφίγγονται. Γκρρντριιίν. Και τις τρίχες σου να ανατσουτσουρώνονται. Και τα νεύρα σου να τεντώνονται, τα αυτιά σου να πονάνε, τους κυνόδοντες να αιμορραγούν. Γκρρρκργντριιιινγκκκ. Και το αίμα σου να παγώνει. Ντρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιννννννννννννννννννν. Και συ εύχεσαι να σταματήσει. Αυτό όμως εξακολουθεί να χτυπά, μολύνοντας την ατμόσφαιρα και καίγοντας συνάμα όσα εγκεφαλικά κύτταρα είχες καταφέρει να σώσεις μετά πολλών κόπων και βασάνων. Γκρρρρρντρρρρν. Ο βρυχηθμός συνεχίζεται. Και έχεις ήδη πονοκέφαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με μεσουλίντ. Ακούγεται μια φωνή από το υπερπέραν: "ας το σηκώσει κάποιος το γαμωτηλέφωνο". Κανένας όμως δεν το σηκώνει γιατί όλοι είναι απασχολημένοι. Και χτυπάει. Το τρυπάνι έχει ήδη εισχωρήσει στο κρανίο σου. Ίσως και να είναι πλέον αργά. Και τότε σηκώνεσαι από τη θέση σου. Τα παρατάς όλα και το πλησιάζεις
Το αρπάζεις και λίγο πριν το πετάξεις από το παράθυρο προλαβαίνεις μόνο να κάνεις κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Και αν προσγειωθεί στο κεφάλι εκείνης της γιαγιάς που γυρίζει κεφάτη από το μπακάλικο του Βερόπουλου, κρατώντας δυο σακούλες με ψώνια; (στην μία είναι εύκολο να δεις μια φυτίνη, ένα μπέηκιν πάουντερ, ένα φαρινάπ και μια κουβερτούρα, ενώ στην άλλη με δυσκολία διακρίνεις τρία άδεια μπουκάλια μπίρας και μισό λίτρο βενζίνη κάτω από τα 4 ρολά υγείας καππιτονέ). Και αν η γιαγιά πέσει σέκος δίπλα από το πεζοδρόμιο; Και αν έρχεται γκαζωμένος εκείνος ο οδηγός με το πορτοκαλί φίατ, που συνηθίζει να ακούσει στη διαπασών τον εξαίρετο τραγουδιστή Πετρέλη; Και αν τη δει τελευταία στιγμή και για να την αποφύγει μπει στο αντίθετο ρεύμα; Και αν στο αντίθετο ρεύμα ο οδηγός με το πράσινο αγροτικό μάζντα , στην προσπάθεια του να αποφύγει το πορτοκαλί φίατ, βγει από το δρόμο και τσουλήσει σ' εκείνο τον κατηφορικό χωματόδρομο που καταλήγει στην παραλία; Και αν τα φρένα του δε λειτουργήσουν; Και αν προσγειωθεί ανάμεσα στα βυζιά της Λιλίκας που συνηθίζει να απολαμβάνει γυμνόστηθη τον ήλιο διαβάζοντας Λένα Μαντά; Και αν αυτό θεωρηθεί δυσφήμιση για την Μαντά; Και αν ξεσπάσει σκάνδαλο και μην μπορώντας η συγγραφεύς να αντέξει τις τύψεις αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή της, πηδώντας από τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου; Και αν όλοι αυτοί οι κριτικοί που την χλεύαζαν, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της αδικίας, αποφασίσουν να την τοποθετήσουν στο πάνθεον των μεγάλων αυτόχειρων λογοτεχνών, δίπλα από τους Καρυωτάκη - Δημοσθένη Παπαδόπουλο - Δημοσθένη Κούρτοβικ - Σταύρο Κρητιώτη -Αρθούρο Ρεμπώ - Αύγουστο Κορτώ; Μπα, αποκλείεται, λες. Με τα αν δεν γράφεται καμιά ιστορία. Και παρ'όλο που το τηλέφωνο έχει σταματήσει να χτυπάει, εκτοξεύεται αβίαστα και αβασάνιστα από το παράθυρο.
Και προσγειώνεται στο κεφάλι της γιαγιάς. Το πορτοκαλί φίατ πλησιάζει.

Ήσυχες ημέρες

2009-02-17T18:41:00.003+02:00

Σχεδόν όλα κυλούσαν ήσυχα σε εκείνη τη μικρή γειτονιά μέχρι εκείνη την ώρα που η Κούλα βγήκε από το στάβλο της κρατώντας το κεφάλι του τράγου στο αριστερό και το χασαπομάχαιρο στο δεξί. Το μαύρο μαντήλι που φορούσε είχε γίνει κατακόκκινο. Το μαχαίρι ακόμη έσταζε. Το αίμα έδειχνε τα ίχνη της. Την Τρίτη είχε μαγειρέψει παστίτσιο. Μπήκε στο σπίτι της και ακούστηκαν σπασίματα. Εκείνη την ώρα, ο κυρ-Κλέαρχος ήταν δίπλα από την τρακάδα και προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς γίνεται. Είχε πολεμήσει στο αλβανικό. Σκόνταψε στο πλατύσκαλο, την ώρα που μετέφερε έναν κουβά με καυσόξυλα, έπεσε και χτύπησε. Εκλιπαρούσε για βοήθεια. Το γατί του, βλέποντας το σκηνικό άρχισε να σιγοντάρει εκλιπαρώντας και αυτό. Τα φρίσκις που είχε καταβροχθίσει με λαιμαργία προχτές του είχαν προκαλέσει μια ελαφρά δυσκοιλιότητα. Η κυρά Ρήνη εκείνη την ώρα χάζευε Χρουσαλά και, έτσι όπως ήταν προσηλωμένη στα λεγόμενα του Πρόδρομου και της κυρά-Τένιας, δεν άκουσε τις φωνές του συζύγου της. Το Μάρτη πήγε στον μπακάλη και αγόρασε έξη κιλά ακτινίδια και δύο φουντούνια από το περίπτερο. Τις φωνές άκουσε ο Κώτσος και προσπαθούσε να ειδοποιήσει την Μαρίνα, τη γυναίκα του, που είχε την τιβί στη διαπασών και έχασκε με το στόμα ανοιχτό τον Αρναούτογλου. Είχε ετοιμάσει μαυρομάτικα για το μεσημέρι. Θα την ειδοποιούσε αν μπορούσε να μιλήσει: το εγκεφαλικό τον είχε ρίξει στο κρεβάτι και τον είχε βυθίσει σε έναν σιωπηλό κόσμο, μόνο με άναρθρες κραυγές μπορούσε να συνεννοηθεί. Το ’65, Αύγουστο μήνα, επέστρεφε από το χωράφι του καμαρωτός μέχρι που ένα άλογο τον πήρε σβάρνα και τον έριξε μέσα σε ένα χαντάκι. 42 μέρες μετά τον βρήκαν παγωμένο. Ζωντανό, ωστόσο. Λίγο πιο πέρα, μία κότα έσκαβε στο χώμα για να βρει σκουλήκια και ένας τρυποκάρυδος συνέχιζε το θεάρεστο, θορυβώδες έργο του. Η Σούλα Αβανθίας γυάλιζε το ντουφέκι της, χα, θα τον κανόνιζε τον δικό της. Είχε βουίξει η γειτονιά ότι της τα φορούσε, πάλι τον είχαν δει στο Διόνυσο με κάτι πουτάνες αγκαλιά. Ένα παράξενο πράγμα, μόλις εκείνο το πρωί της μπήκε η ιδέα για εκδίκηση. Όλο αυτόν τον καιρό έκανε την πάπια. Στο δημαρχείο η Τασία θα τακτοποιούσε τις εκκρεμότητες. Είχε πάει έτοιμη για όλα και με ένα μπουκάλι βιτριόλι στην τσάντα της. Δε θα μου ‘ρχεται κάθε μήνα ο λογαριασμό του νερού διακόσα-τόσα ευρώ, τι έχω να ποτίσω; Τα αυλάκια με τα κολοκύθια και τις ντομάτες; Πάνε αυτά. Στο ειρηνοδικείο ο μειλίχιος κατά τα άλλα Προκόπης θα απέδιδε δικαιοσύνη. Είχε κουραστεί να τρέχει κάθε τρεις και λίγο με τον δικομανή γείτονα που ‘χε μπλέξει: Γαβγίζουν τα σκυλιά σου; Μήνυση! Κακαρίζουν οι κότες σου; Μήνυση! Γκαρίζει ο γάιδαρος σου; Μήνυση! Δε θα μου ξανακάνεις μήνυση ποτέ, πουτάνας γιε! Ο Θέμος ο νεκροθάφτης έκανε παράξενες σκέψεις την ώρα που έσκαβε έναν λάκκο για το νεκρό της ημέρας: Το δικό μου ποιος θα τον θάψει; Μήπως είναι καλύτερα να πέσω μέσα σ΄ αυτόν που τον έχω και έτοιμο. Αν κοπανίσω την αξίνα στο κεφάλι μου, λογικά, μέσα σ’ αυτόν θα πέσω. Τα μάρμαρα λαμποκοπούσαν. Τα μαυρομάτικα είχαν βράσει και ο χυλός έπεφτε πάνω στην μποτίλια υγραερίου. Ο κυρ-Κλέαρχος ένιωθε να πνίγεται από το σάλιο του. Στο αλβανικό είχε σκοτώσει έναν αντίπαλο. Τώρα, σαν να τον έβλεπε μπροστά του. Τον χαιρετούσε. Θα έρθεις μαζί μου; Ένα κοπρόσκυλο ετοιμαζόταν να επιτεθεί στην κότα. Το γατί είχε βαρεθεί το νιαούρισμα και κοιμόταν πάνω στην τρακάδα. Ποια λεπτή ισορροπία δεν έχει τηρηθεί; Τι είχε αλλάξει; Ποιος ευθύνεται για το Κακό που θα μας βρει, σκεφτόταν η Μαρίνα; Θε μου, τι σκέφτομαι και έφτυσε τον κόρφο της.
Η Κούλα βγήκε από το σπίτι της κραδαίνοντας το τσεκούρι. Μπήκε στο στάβλο. Αποκεφάλισε μια κατσίκα. Το πήρε το κεφάλι παραμάσχαλα. Το έβαλε πάνω στην τηλεόραση. Δίπλα από το κεφάλι του τράγου με τα κέρατα. Το σεμεδάκι έγινε λούτσα. Τα πίξελ της τηλεόρασης γέμισαν κόκκινα ποτάμια.
Ησυχία στη γειτονιά.

To μπλόκο και όλα τα άλλα

2009-01-28T16:06:00.003+02:00

Με το πρώτο λεωφορείο από Θεσσαλονίκη για Βόλο.

Είχαν προηγηθεί μία ολονύχτια διαδρομή με το τρένο από Κομοτηνή, όπου είχα ακούσει ιστορίες για τα στρατά (οι φράσεις «δεν την παλεύω», «γαμώ τη Γκατζολία», «πόσες και σήμερα;» εκτοξεύονταν με ρυθμό πολυβόλου από τους φαντάρους – λίγα χρόνια μετά θα τις χρησιμοποιούσα και γω με παραπλήσιο ρυθμό), μία συνάντηση με κάποια που καταγόταν από το χωριό μου και στη δεκαετία του ’60 είχε μεταναστεύσει στη Γερμανία, (με διέταξε να δώσω χαιρετίσματα στη Ρίτα -δεν ήθελα να τη λυπήσω αναγγέλλοντας της ότι η Ρίτα είχε μετοικήσει λίγα χρόνια πριν εις τόπον χλοερόν – ουδείς στέργει άγγελο κακών), πολλές απεγνωσμένες απόπειρες να κοιμηθώ, άλλες τόσες αποτυχημένες, ένα πακέτο γκολουάζ, το ξημέρωμα στον σταθμό, μία γκρι ανατολή, ένας πικρός, μαύρος κατράμι καφές στα Κτελ και η διαγώνια ανάγνωση μίας χτεσινής εφημερίδας που με περίμενε σε ένα παγκάκι, στην πρώτη σελίδα της οποίας οι τίτλοι έγραφαν κάτι για την χαμηλές πτήσεις των Τούρκων πάνω από το Αιγαίο, τις επικείμενες αγροτικές κινητοποιήσεις και για τη φανταστική πορεία του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα.

Θα κοιμόμουν στη διαδρομή, αναμφίβολα, αν δεν χτυπούσαν τα κινητά. Και αυτά ηχούσαν κάθε πέντε, άντε δέκα το πολύ, λεπτά. Το είχα πάρει απόφαση. Θα κοιμόμουν στο σπίτι μου στο Βόλο. Γι αυτό και το μόνο που μου έμενε να κάνω ήταν να απολαύσω τη διαδρομή, τι και αν την ήξερα απ’ έξω και ανακατωτά; Ο Αξιός, η Κατερίνη, η Λεπτοκαρυά, το κάστρο του Πλαταμώνα, η κοιλάδα των Τεμπών, ο Πηνειός, ένα τρακτέρ, ένα δεύτερο, να και ένα τρίτο, να και χίλια ακόμη. Το μπλόκο.

Μόλις είχαν κλείσει το δρόμο. Και εκείνη τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να αρχίσω να βρίζω την τύχη μου τη μπουζουξού, αφού δεν είχα ακούσει τη συμβουλή του πατέρα μου που με είχε προτρέψει να «κάτσω στα αυγά μου» γιατί ήταν βέβαιος πως οι αγρότες θα έκλειναν την εθνική στα Τέμπη και εγώ τον είχα γράψει στα παλιά μου τα υποδήματα (η αλήθεια είναι ότι δεν άντεχα στην Κομοτηνή μετά την εξεταστική – ψοφόκρυο, απονέκρωση και ακατέργαστη ανία), άρχισα να διασκεδάζω με τις αντιδράσεις των επιβατών. Μία καλοντυμένη κυρία πανικοβλήθηκε επειδή θα έχανε ένα μήτινγκ και απειλούσε θεούς (το Σημίτη;) και δαίμονες (τον Πατάκη;), ένας ευτραφής άρχισε να φωνάζει (τι χάλια είναι αυτά, τι σας φταίμε, έχουμε και δουλειές – κρατούσε μία ασημένια βαλίτσα, μέσα στην οποία είμαι σίγουρος ότι ξεκουραζόταν ένα ρεβόλβερ, ωραία, θα μας πούνε και στις ειδήσεις, θα χυθεί αίμα), μία ροδαλή φοιτητριούλα μουτζόκλαιγε (ιπποτικά της προσέφερα ένα ζέβασοφτ – ανταπέδωσε έναν αναστεναγμό και μου είπε ότι κατέβαινε στο Βόλο για να δει το αγόρι της που υπηρετούσε στη Σάμο, είχε καιρό να τον «δει», αχ και τώρα πότε θα τον «δω», μόνο μία τριήμερη πήρε για να με «δει»), ενώ ένας φαντάρος με στολή εξόδου κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Ο οδηγός ήδη διαπραγματευόταν. (Μα από πού να πάμε; - Παρακαμπτήριο να πάρετε. Από την εθνική δεν περνάτε. – Μα δεν μας λυπάστε; Τι σας φταίμε; - Γιατί; Εμείς τι σας φταίμε; Που μένουν στις αποθήκες τα βαμβάκια και τα λάδια; Που τα πουλάμε για ένα ξεροκόμματο; Ούτε επιδοτήσεις παίρνουμε, ούτε τίποτα. Μας κοροϊδεύουν – Ρε παιδιά μαζί σας είμαι, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διαμαρτυρηθείτε; - Υπάρχει, αλλά πού να τρέχουμε στην Αθήνα; - Καλά, και από πού να πάμε τώρα; - Παρακαμπτήριο. Μέσω Καρίτσας). Την ώρα που το λεωφορείο έμπαινε στην παρακαμπτήριο, πρόσεξα λίγο το όλο σκηνικό. Σίγουρα δεν θα ξυπνούσαν μια ωραία πρωϊα και θα κλείναν το δρόμο, αν δεν είχαν αιτήματα. Η φτώχεια είναι κινητήριος δύναμη. Και η απόγνωση. Και η βαρεμάρα. Και η άποψη ότι όταν ένα μπουρδέλο καίγεται πρέπει πάση θυσία να σωθεί η πουτάνα. Κάτι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή και κάτι μου έλεγε ότι αυτές οι εικόνες θα επαλαμβανόταν ξανά και ξανά.

Φτάσαμε στο Βόλο μετά από 4 ώρες περιπλάνησης. Το είχα πάρει απόφαση ότι θα αργούσαμε και χάζευα, θυμάμαι, τη διαδρομή ακούγοντας Διάφανα Κρίνα στο γουόκμαν. Είδα μέρη που δεν είχα ξαναδεί. Έφτασα στο συμπέρασμα ότι ο νομός Λαρίσης δεν αποτελείται μόνο από τον αχανή κάμπο, αλλά και από γραφικά χωριά με πετρόχτιστα αρχοντικά και φιδογυριστά καλντερίμια, από καταπράσινα λιβάδια γεμάτα αγελάδες που έβοσκαν γαλήνιες , από όμορφες παραλίες με ψιλή άμμο και από άλλες με πετρούλες, από περήφανα βουνά και από υπεραιωνόβια δέντρα με χοντρούς κορμούς και δυνατά κλαδιά, που άπλωναν στο άπειρο.

Καθώς φτάσαμε στο Βόλο με παρέλαβε ένας ταξιτζής που χώρεσε άλλους τρεις, καημένους σαν εμένα, στο όχημά του. Περιπλανηθήκαμε σε όλη την πόλη παρακολουθώντας τους δρόμους ανέκφραστος, μέχρι που πρόσεξα κάποιους δημοτικούς υπάλληλους να κόβουν νεραντζιές. – Μα γιατί τις κόβουν; - Θα κάνει λέει ο δήμαρχος θέσεις για πάρκινγκ – Ο Βόλος είναι ήδη γκρι – Και τι έγινε; Θα μας βλάψει λίγο γκρι ακόμη; Δεν είχα διάθεση για περαιτέρω κουβέντες. Ήμουν και κουρασμένους.

Δεν ξέρω γιατί ακριβώς θυμήθηκα όλα αυτά. Ίσως φταίνε τα δελτία ειδήσεων των τελευταίων ημερών. Και η προσπάθεια να βρω τι ακριβώς έχει αλλάξει από εκείνο το πρωί του Φλεβάρη του 1999.

Καουτσούκ

2009-01-07T01:49:00.003+02:00

Πασέ- ξεπασέ, χιλιοειπωμένο, μίζερο, του στιλ έχεις παραδοθεί στην τύχη σου βρε φουκαριάρη, ο χρόνος είναι μια σύμβαση και μπορεί να λες ότι όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος, ίσως και γω να πιστεύω ότι τίποτα δεν αλλάζει, αλλά ίσως και να αλλάξει και να εκπνεύσει ένας αέρας νέος που θα σε πάρει και θα σε σηκώσει, αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρος, εξού και η ησυχία. Σιγά την ησυχία δηλαδή, ανήσυχος είσαι μιας και η προπαγάνδα έχει πετύχει τον στόχο της. Εδώ ακούς από εικοσάχρονα (και βγάλε) να νοσταλγούν πουλιά και κάτι χάρτινα καρναβαλίστικα σκηνικά με άρματα και ψευτοαρχαιοελληνικές στολές με δόρατα και άρματα και άλογα και δη πράσινα. Ανησυχία; Βαριά λέξη, γιατί αν ανησυχούσες δεν θα έβρισκες καταφύγιο σε τάχα μου δήθεν πολιτικά βιβλία, δε θα ξημεροβραδιαζόσουν βλέποντας τον 4ο κύκλο μιας αμερικανιάς, δε θα μετρούσες αντίστροφα μέχρι την 21η ιανουαρίου, δε θα έτρωγες τα νύχια σου αγωνιώντας αν ο διαφωτιστής (κλάιν) είναι όντως νεκρός και δε θα σπαταλούσες τον όντως σπαταλημένο χρόνο σου προσπαθώντας να βρεις ποια είναι η σωστή σημαία της Ζάμπια ή, ξέρω γω, των νησιών του Σολομώντα. Και τι θα έκανες; Θα προσκυνούσες, θα άναβες κεριά, θα έβγαινες έξω, θα μετανάστευες. Ντάξει, τα σκέφτηκες όλα αυτά, μερικά από αυτά τα έκανες κιόλας. Πρώτη φορά μετανάστευσες όταν κατάλαβες ή προσπάθησες να καταλάβεις την έκταση του συστήματος οφ δε ντάουν. Και μετά ξαναγύρισες. Ναι, αλλά βγήκα και έξω. Τις προάλλες έριξα μια κοτρώνα σε μια βιτρίνα. Αυτή μάλλον ήταν από καουτσούκ. Το λέω αυτό γιατί η κοτρώνα ξαναγύρισε και με πέτυχε στο δόξα πατρί. Είχε και ένα σημείωμα πάνω της. "Άντε ρε μαλάκα, τώρα το θυμήθηκες; άντε μου στα τσακίδια, έχει περάσει προ πολλού η σειρά σου ρε, τράβα να κοιμηθείς και άμα ξεκολλήσεις και αλλάξεις μυαλά, τότε ίσως να σπάσω. Προς το παρόν, τράβα στα τσακίδια και τα ξαναλέμε, εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω, θα σε περιμένω". Πήγα στα τσακίδια λοιπόν και άκουγα, καθώς απομακρυνόμουν, κάτι υστερικά χάχανα. Δεν άντεξα, πήγα μπροστά της και άρχισα να ουρλιάζω "άντε στο διάλο μωρή ξεκωλιάρα, δεν είμαι αυτός που νομίζεις, δεν έχω γίνει αυτό που κορόιδευα" και άρχισα να τη βαράω. Τα χάχανα συνεχίστηκαν από αλλού. Ήταν μάλλον κάτι περαστικοί που χάζευαν το θέαμα. Φεύγοντας, τους άκουσα να λένε "πάει, τα 'χασε αυτός, και μη χειρότερα να λέμε". Γι αυτό το 'ριξα στην τηλεόραση και στις μουσικές. Λίγο πριν κοιμηθώ έτυχε (?) να ακούσω τους στίχους από το"λούζερ", τσατίστηκα και αμέσως μετά έβαλα Ρέμο και Ζήνα, τα λαϊκά πάντα με αποκοίμιζαν, η τηλεόραση πάντα με αποβλάκωνε, το ίντερνετ πάντα ξυπνούσε τον πιο αστείο μου εαυτό, όλα αυτό ήταν ένα αστείο για να σπαταλήσεις τον χρόνο σου, από τα ηχεία ακούγεται μάλλον το "λούζερ" και ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς. Εφησυχασμένος. Χαααλαρός. Μουσική που ακούς στο σούπερ μάρκετ, όταν βρίσκεσαι στο δίλημμα ποιον πελτέ ντομάτας να διαλέξεις. H προπαγάνδα διέλυσε και εμένα, είμαι το πρώτο της θύμα, όχι το τελευταίο, με ευνούχισε και με έκανε να πιστεύω ότι αυτή εδώ είναι η δική μου μοιρολατρική καταληκτική απόφαση. Η συγκρουσιακή τακτική της με έριξε στα σκατά μου. Πού θα μου παέι, θα την σπάσω τη βιτρίνα και τότε θα σπάσουν και όλες οι άλλες και θα φύγουν και τα φλόκια και η φαιά ουσία θα είναι τόση καυτή που θα κάψει όλο το σύμπαν και τόσο σαρπ που θα σκάψει μέχρι τον πυρήνα της γης και θα, θα , θα , χρρρρρρρρρρρρρρρψψψψ, ποιος είπε ότι τα ανδροειδή δεν βλέπουν στον ύπνο τους ηλεκτρικά προβατάκια;

864.000 δευτερόλεπτα (περίπου)

2008-11-25T19:36:00.002+02:00

Το συμβάν

2008-11-20T10:08:00.001+02:00

Πού βρίσκομαι; Σα να ζαλίζομαι λίγο. Και αυτό το μπλε φως με ενοχλεί. Μπορεί κάποιος να το σβήσει; Κάποιος ευτυχώς με ακούει και κατεβάζει τους διακόπτες. Χαίρομαι, αλλά δεν ξέρω γιατί. Τι έχει συμβεί; Κάτι πάω να θυμηθώ, τι θυμάμαι; Η τελευταία εικόνα είναι τα χέρια του. Πιο πριν ένα μπαρ, μουσική, φώτα, κοπέλες, χαμός. Πιο πριν...Πιο πριν ήμουν στο εξωτερικό, πηγαίνω σχολείο, δε θυμάμαι ακριβώς σε ποιο. Κάποιος από την παρέα μας προτείνει να φύγουμε για τα ξένα, να πάμε το καλοκαιράκι σε ένα μέρος κάπου στην Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν ξέρω που είναι, έχουμε διάφορες ιδέες, να πάμε στις Σεϋχέλλες, στην Ευρώπη δεν είναι και αυτές, όχι ρε βλάκα, κάπου στον Ειρηνικό ή στον Ινδικό ξέρω γω, πιάνουμε έναν χάρτη, τον βάζουμε κάτω, ας θέσουμε και τα κριτήρια, τι θέλουμε ρε παιδιά, ση-σεξ εντ σαν ή ήρεμες καταστάσεις, τι ήρεμες ρε μαλάκα, αν θέλαμε ηρεμία θα πηγαίναμε διακοπές με τους γονείς μας, αρ γιου νατς ρε φίλε, ρίχνουμε τις ιδέες, να πάμε στις Βαλεαρίδες, τι να κάνουμε εκεί ρε, πάμε Μαγιόρκα, εκεί μαζεύονται λέει όλοι οι μονόχνωτοι οι γερμανοί με τις σταφυδιασμένες τις γυναίκες τους, ε ας πάμε στην Ίμπιζα για ξέφρενο ναιτκλάμπινγκ, ναι ρε ας πάμε, στην Ίμπιζα αδέρφια μου, στην Ίμπιζα με τις εύκωλες τις γκόμενες και τα γαμάτα τα μπαρ. Μόνο που δεν βρήκαμε εισιτήρια για την Ίμπιζα και πήγαμε κάπου αλλού. Και μετά δε θυμάμαι. Πού είμαι;

Μου τα είπε τα καθέκαστα ο ιδιοκτήτης του εν λόγω κλαμπ. Το ακουστικό παραλίγο να μου πέσει από τα χέρια. Την κάτσαμε. Και τώρα τι γίνεται λέω; Ε, τι να γίνει μου απαντάει. Δεν το προλάβαμε. Πήρε διαστάσεις το θέμα. Και πώς το καλύπτουμε; Ξέρεις, απαντά, αυτό δεν καλύπτεται, είναι χοντρό. Δεν είναι κανά χαμένο κορμί, κανά μετανάστης ή καμιά φουκαριάρα αλβανίδα καθαρίστρια, δεν καλύπτεται το θέμα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το συμμαζέψουμε. Μιλάμε σε κανά ραδιοφωνικό σταθμό, άντε σε κανά ρεπόρτερ, εκφράζουμε την βαθύτατη οδύνη μας, χωρίς να παραλείψουμε να εκφράσουμε και την έκπληξή μας για το συμβάν. Πρέπει να πούμε κιόλας ότι τέτοιο περιστατικό δεν έχει ξανασυμβεί, είναι πρωτόγνωρα πράγματα αυτά και δεν ταιριάζουν με το προφίλ αυτού του τόπου, στον τόπο μας έρχονται καλοί άνθρωποι και οι κάτοικοι είναι καλοί και καλοσυνάτοι. Ντάξει, τι να κάνουμε θα πούμε ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί οπουδήποτε, έτσι δεν είναι;. Μην ξεχνάμε επίσης ότι είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται, οκ; Μεσούσης της καλοκαιρινής περιόδου. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ήδη έχουν αρχίσει οι πρώτες γκρίνιες..Και φοβάμαι ότι το θέμα θα απασχολεί τα κανάλια για 2-3 μέρες ακόμη. Λογικά, θα περάσει η μπόρα. Τώρα όμως χρειάζεται προσοχή, ε; Παίζονται πολλά. Και μην ξεχνάς ε; Θα χάσουμε πολλά αν δεν το χειριστούμε καλά. Και δεν εννοώ μόνο τις ψήφους, ε; Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Στον ίδιο τόπο μένουμε, ξέρεις πώς είναι οι κλειστές οι κοινωνίες και ξέρεις τι θα πάθουμε αμα χαθούν λεφτά. Γι αυτό σου λέω. Θέλει προσοχή. Και σεμνότητα και ταπεινότητα.

Εντάξει, ναι, έτσι είναι, γεννιόμαστε αγνοί. Είμαστε εν δυνάμει άγιοι. Απλώς, να μωρέ, πώς τα φέρνει η στιγμή και έτσι ξαφνικά μπορούμε να γίνουμε εν δυνάμει εγκληματίες, Δεν ξέρω, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Εντάξει, δε θα σου πω ούτε για το πώς μεγάλωσα, ούτε για τις όποιες αξίες και τα ιδανικά μου. Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πώς ακριβώς κατέληξα εδώ. Έχουμε χρόνο να στα πω, θα μου πεις και αύριο μέρα είναι, αλλά, εντάξει, δεν έχεις βαρεθεί πια την τηλεόραση; Ρε συ μην φεύγεις, κάτσε λίγο να στα πω περιληπτικότατα έστω, με αδρές γραμμές. Κοίτα, το γρασίδι είναι πράσινο αλλά για να είμαι ειλικρινής το μόνο πράσινο πράγμα που πρόσεχα δεν ήταν το γρασίδι, μιας και δω δεν έχουμε γρασίδια, ζούγκλες και πυκνή βλάστηση, λοιπόν τι έλεγα, ναι, πράσινα ήταν και τα κατοστάευρα που μας έδιναν. Ρέστα δεν πολυθυμάμαι να επέστρεφα. Καλή δουλειά μου είπαν. Να κόβεις φάτσες. Και να προσέχεις ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει, έχε το μάτια σου ανοιχτά και να επεμβαίνεις όταν πάει να γίνει κανά σκηνικό. Τους βγάζεις έξω και αναλαμβάνεις τα περαιτέρω. Εύκολο για μένα, ερασιτέχνης πυγμάχος γαρ. Αλλά έπρεπε να προσέχω. Το είχαν τονίσει επανειλημμένως και επισταμένως. Ό,τι κάνουμε να το κάνουμε στο σκοτάδι. Και με τέτοιο τρόπο ώστε να μη σε δουν πολλοί. Στα μουλωχτά, πώς να στο πω για να γίνω κατανοητός. Εννοείται ρε συ ότι είχε λαδώσει το μπιγκ μπος και κάποιους για να μπορούμε να κλείνουμε τα στόματα, αλλά μια στο εκατομμύριο να τύχαινε η στραβή, θα την είχαμε άσχημα, δεν σε είδα δεν σε άκουσα, βγάλτην πέρα μόνος σου, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Και εντάξει όλα καλά, όλα πήγαιναν καλά, έριχνα και κάτι ψιλές και περνούσε η ώρα, τζάμπα λεφτά σου λέω. Ρε συ βαρέθηκες; Γιατί την κάνεις; Καλά, δεν πειράζει, και αύριο μέρα είναι, έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Ο χρόνος είναι άφθονος, γαμώ την καταδίκη μου. Η ανία.... Οι σκέψεις...Φοβάμαι τις σκέψεις...Επιστρέφουν τα βράδια με το που πέφτει το σκοτάδι...Μου θυμίζουν τι έχω κάνει...Τι έχω κάνει; Ρε πούστη μου, τι έκανα; Πώς μπόρεσα και το έκανα; Μπορώ να σωθώ; Μόνο άμα βγω από εδώ. Μόνο τότε θα πω ότι η ζωή συνεχίζεται. Γιατί τώρα έχει σταματήσει πίσω από αυτά δω τα ντουβάρια....

Γαμώτο, ήταν ανάγκη να σκάσει αυτό το θέμα τώρα; Τώρα που ετοιμαζόμουν για τις καλοκαιρινές μου διακοπές; Τα κοράκια οι δημοσιογράφοι ψοφάνε για θανατίλα, σαν τα όρνια ένα πράγμα. Έδωσαν έκταση στο θέμα, από τη μύγα ξίγκι να βγάλουν, από παντού να μας βαρέσουν, μη χάσουν τα καθάρματα. Μίλησα και με τον προϊστάμενό μου. Τι κάνουμε αρχηγέ; Το θέμα μού λέει δεν είναι τι κάνουμε, είναι τι κάνεις εσύ. Εγώ δε θέλω καμιά ανάμειξη σ’ αυτήν την υπόθεση. Το κόστος για μένα μπορεί να είναι υψηλό και δε γουστάρω να πληρώνω ίματζ μέηκερς ξανά, είναι και ακριβοί οι πούστηδες. Οπότε θα σου πω τι οφείλεις να κάνεις εσύ. Λοιπόν, απλά τα πράγματα. Θα πας στον τόπο του συμβάντος και θα καλέσεις τους δημοσιογράφους για συνέντευξη τύπου και καλά. Θα κάνεις δηλώσεις, θα το παίξεις αυστηρός, θα επαναλάβεις πολλές φορές τις φράσεις «δε θα ανεχτούμε» και «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» και μετά θα συνεχίσεις απερίσπαστος τις διακοπές σου. Το πολύ πολύ να συγκαλέσεις και μια σύσκεψη με τους τοπικούς άρχοντες και όλα καλά. Το θέμα θα ξεχαστεί. Μην ξεχάσεις μόνο να καλέσεις και τα κανάλια. Και να φοράς το μπλε πουκάμισο και τη γκρι γραβάτα, γιατί γράφει καλά στις κάμερες, τονίζει τις γωνίες σου και σε δείχνει δυναμικό. Μόνο η εικόνα μετράει, στο έχω ξαναπεί. Αρκεί να το παίξεις πειστικός. Όλα τα άλλα είναι ήσσονος σημασίας, μόνο να είσαι πειστικός, το μαχαίρι στο κόκαλο. Εντάξει αγόρι μου; Αυτά είπε ο προϊστάμενος και μου έκλεισε το τηλέφωνο. Καλά τα είπε. Πρακτικός, σώφρων και έξυπνος άνθρωπος. Έχει τη λύση σε όλα τα προβλήματα. Γι αυτό τον αγαπάω. Αυτά που είπε, αυτά θα κάνω. Θα συνεχίσω τις διακοπές μου εκεί. Τι να κάνουμε, φέτος δε θα κάνω διακοπές στην Ταϋλάνδη. Φέτος μένουμε Ελλάδα. Θα μου πεις και εδώ καλά είναι. Ωραίες παραλίες και όμορφος κόσμος. Τι να κάνουμε δυστυχώς. Ανάγκα και θεοί...

Όλες αυτές τις μέρες που ήμουν έγκλειστος, έβγαινα στο προαύλιο και μιλούσα μ’ αυτό το παληκάρι. Ολιγόλογος και εσωστρεφής, έτσι μου είχε φανεί. Μετά, σαν να λύθηκε κάπως. Μου έλεγε ότι δεν ξέρει πού βρίσκεται και πού πηγαίνει. Ωχού και συ καημένε, σάμπως ξέρει κανείς πού πηγαίνει, ούτε και γω ξέρω γιατί είμαι δω. Και οι δυο μας βλέπαμε τους γονείς μας που έρχονταν και μας κοιτούσαν έξω από τα κάγκελα, εμείς τους μιλούσαμε, αυτοί τσιμουδιά, μόνο μας κοιτούσαν, γιατί δεν μας μιλάτε φωνάζαμε, ουρλιάζαμε ρε γιατί δεν μας μιλάτε, και μετά τους βλέπαμε να φεύγουνε περίλυποι και με κατεβασμένο το κεφάλι και τότε αγκαλιαζόμασταν και μπήγαμε τα κλάματα, να βλέπεις τώρα δυο μαντράχαλους να κλαίνε σαν γυναικούλες. Και το ίδιο γινόταν για κάμποσο καιρό. Μέχρι που μια μέρα εξαφανίστηκε. Ρώτησα τους άλλους πού πήγε, αλλά και αυτοί δεν ξέρανε τίποτα. Μέχρι που έγινε το θαύμα, έτσι το ονόμασαν οι γιατροί, θαύμα, και συνήρθα από το κώμα. Τότε είδα και τους γονείς μου που με αγκάλιαζαν και μου μιλούσαν τρέμοντας. Συνήρθες αγόρι μου; Συνήρθες, δεν περιμέναμε να επιστρέψεις, απίστευτο, υπάρχει Θεός, γίνονται και θαύματα, οι γιατροί σε είχανε για πεθαμένο. Δυο μέρες μετά ρωτάω για κείνο το παιδί που βγαίναμε και μιλούσαμε μαζί στο προαύλιο. Νοσηλευόταν εδώ μου λένε ένα παιδί έτσι όπως μας το περιγράφεις, το είχαν στο διπλανό κρεβάτι. Ερχόταν και οι γονείς του. Πού είναι, ρωτάω Μας άφησε πριν από λίγες μέρες. Διάβασα στις εφημερίδες και πληροφορήθηκα για το συμβάν. Όταν έγινα πλήρως καλά πήγα στο μέρος που είχε γίνει το κακό. Υπήρχαν και άλλες ανθοδέσμες εκεί. Άφησα μία δικιά μου με κάτι άσπρα τριαντάφυλλα. Και τότε μ’ έπιασε το παράπονο. Γιατί ρωτούσα, γιατί μονολογούσα και απάντηση δεν έπαιρνα, μόνος ήμουν εκεί, από ποιον να πάρω απάντηση. Από κείνη τη μέρα πέρασαν χρόνια. Το θέμα έχει ξεχαστεί, όπως ήταν αναμενόμενο. Τα συνθήματα που είχαν γράψει «δε θα σε ξεχάσουμε», «θα ζεις για πάντα», «αθάνατος» έχουν καλυφθεί από άλλα. Δεν ξέρω αν η λήθη είναι ο οριστικός θάνατος. Αν ισχύει αυτό, τότε ο φίλος μου δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Γιατί κάθε χρόνο αφήνω μια ανθοδέσμη στον τόπο που έγινε το κακό. Σα να ξορκίζω την κακή ενέργεια αυτού του γαμημένου σημείου με τα τριαντάφυλλα και με το κλάμα που ρίχνω κάθε φορά που πάω εκεί.

Profile Status

2008-11-18T10:12:00.001+02:00

Is feeling that something…
varietai pou zei. -----comment-----
metraei antistrofa tis meres
koitaei tous leptodeixtes kai euxetai na paei nwris kai shmera sto spiti.
xanei ton idi xameno xrono tou sto Facebook kai sto Msn
akouei ta thlefwna na xtypoun alla den dinei simasia (oneireuetai oti einai kapou allou, se kapoio allo meros, se alli xwra, me allous anthrwpous)
ekane ena dialeimma apo to dialeimma kai xazeuei tin kleisti skonismeni othoni tou ypologisti tou
vgainei eksw na anapneusei katharo aera (na kapnisei diladi)
twra einai polu xaroumenos: me auta kai alla alli mia mera perase anaimakta
sigotragoudaei to “sour times” apo tous Portishead.
Is feeling that something has killed…
diavazei to teleutaio vivlio tou Irvin Yalom.
teleiwse to teleutaio vivlio tou Yalom (tin epomeni fora pou tha paei ston Eleutheroudaki tha protimhsei na agorasei kana arlekin)
ephreasmenos apo to biblio ksanathimithike oti to mono sigouro einai oti kapote oloi tha pethanoume (o idios einai pleon bebaios oti tha pethanei stis 26 Ianouariou tou 2030 mesa se ena hmiypogeio sta Katw Pathsia kai pws to ptwma tou tha to broun 3 mines meta)
einai sxedon sigouros oti stis 26 Ianouariou tou 2030 tha einai monos (akomi kai oi gates tou tha ton exoun egkataleipsei)
skeftetai kati gia tin eikonikothta kai thn avadisti kai aviasti koinopoiisi twn aisthimatwn kai twn skepsewn…giati na exoume anagki apo akroates..giati o anthrwpos na thelei na moirazetai ?
thelei na koimithei kai na ksipnisei se 12 meres
prin koimithei tha prospathisei na grapsei ena post, alla fovatai mipws xasei ton ypno tou. Kai aurio prepei na sikwthei nwris, gamw tin katadikh tou
fovatai na to paradextei…
Is feeling that something has killed his…
prospathei na grapsei ena post (alla den tou vgainei)
…μπλόκαρε...

Ο άνθρωπος που δεν ήξερε τι ήθελε

2008-10-23T09:44:00.001+03:00

Έχω να γράψω τόσο καιρό που έχω ξεχάσει πώς είναι. Να νιώθεις άδειος έχοντας καταθέσει ένα μικρό, πολύ μικρό, κομμάτι της ψυχής σου στο χαρτί. Έχοντας κοινοποιήσει κάποια από τα εφήμερα συναισθήματά σου και έχοντάς τα μοιραστεί με 2-3 φίλους που σε διαβάζουν συστηματικά και με 5-6 ακόμη που έπεσαν τυχαία εδώ μέσα ακολουθώντας τα μονοπάτια που τους έδειξε το γκουγκλ για σεξουαλικές και κάθε είδους άλλες πληροφορίες. Αυτά ως πρόλογος. Για όλα τα άλλα δεν ξέρω. Δεν ξέρω γιατί γράφω ακριβώς αυτό το κείμενο. (πιθανότατα είναι η αίσθηση της «κενότητας» που έλεγα παραπάνω). Δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα της ζωής (-Το ποτάμι είναι, -Α ναι; , -Τι; Δεν είναι το ποτάμι;). Δεν ξέρω τι θα φάω αύριο και πώς θα ξημερώσω. Επίσης, ποτέ δεν ήξερα πώς είναι να γράφεις υπό την επήρεια LSD και νομίζω ότι δεν θα μάθω ποτέ, γιατί τώρα που γράφω αυτές τις λίγες γραμμές μόνο τέσσερα τζιν τόνικ και τρεις βότκες πορτοκάλι έχω πιει. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι δεν έχω βρει ακόμη αυτό που ψάχνω γιατί κάπου στην πορεία ξέχασα ποιο είναι το ζητούμενο. Εντάξει, ναι, συμφωνώ και επαυξάνω, πρέπει να κυνηγάμε αυτό που μας αρέσει, να το κυνηγάμε να το πιάσουμε και να το ξεζουμίσουμε μπας και γίνουμε ευτυχισμένοι, γιατί ίσως αυτό να είναι το κομβικό σημείο. Να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Μας το λένε οι δάσκαλοι. Βέβαια, δεν μας έχουν πει πώς να ξεχωρίζουμε αυτό που θέλουμε για να το κυνηγήσουμε. Και τα βιβλία των ψευτοψυχολόγων με τις δήθεν συμβουλές για τα σκουπίδια είναι. Ακολούθα το ενστικτό σου, φόλοου γιορ χαρτ, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ ο κόσμος συνωμοτεί για να το πετύχεις και άλλες λοιπές σαχλαμάρες. Μια φίλη έλεγε ότι τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Τόσο αυτονόητο, σα να λέμε ότι η γη είναι στρογγυλή, άσχετα αν ο πάπας το παραδέχτηκε δημοσίως τη δεκαετία του ’80. Να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε. Το νόημα της ζωής. Της ζωής των άλλων. Της ζωής. Τους. Μάλλον και της δικής μου. Ποιος είμαι εγώ για να περιχαρακώνομαι; Ένας απλός συνηθισμένος άνθρωπος είμαι. Πιο συνηθισμένος δε γίνεται, κακά τα ψέματα.

Αυτά τα λίγα. Τώρα το μόνο που μένει είναι να τα ανεβάσω και να τα κλειδώσω στο μπλογκ μου. Θα ξεχάσω όλα όσα έγραψα. Θα πάω στο φέησμπουκ και θα μπω σε εκείνο το γκρουπ τα μέλη του οποίου επιθυμούν διακαώς να προστατέψουν τον πλανήτη από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Θα κάνω και γω το χρέος μου ως ανθρώπινο ον. Μετά, θα φορέσω τα καλά μου ρούχα, θα σφίξω γερά τον κόμπο της γραβάτας μου και θα μοιάζω με άνθρωπο που είναι έτοιμος να εμπνεύσει ασφάλεια και σιγουριά. Θα υποδυθώ τον άνθρωπο εμπιστοσύνης, τον άνθρωπο που ξέρει τι θέλει, τον άνθρωπο που ζει καθημερινά τη ζωή του. Θα φορέσω και το αφασικό χαμόγελό μου και όλα καλά. Καθώς θα οδηγάω, θα μου ‘ρθει η ιδέα να σταματήσω να χαζέψω τα κύματα και τα σύννεφα, να αναπνεύσω καθαρό αέρα και να απολαύσω τη θέα. Θα τη διώξω αμέσως. Γιατί αν αργήσω, ίσως να ακούσω παράπονα και γκρίνιες. Όταν θα μπω μέσα, θα παίξω καλά το ρόλο μου. Δεν είναι ο πρώτος ρόλος και σίγουρα δε θα είναι ο τελευταίος. Δεν είμαι ο πρώτος και σίγουρα δεν είμαι ο τελευταίος. Άλλη μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι. Μία από τις εκατομμύρια. Ένας από τους χιλιάδες. Ένας ανάμεσα στο πλήθος. Και καθώς θα φεύγω, θα βάλω τέρμα τη μουσική και θα νιώσω ελεύθερος. Μέχρι αύριο το πρωί. Αύριο το πρωί θα ξέρω τι θέλω και θα αρχίσω να το κυνηγάω.

Δεν το πιστεύω βέβαια, αλλά ήθελα το κλείσιμο του ποστ να αποπνέει έναν αέρα αισιοδοξίας...

Swan

2008-09-26T11:03:00.005+03:00

Κοιτάω το κεφάλι ενός κύκνου. Σε μια αφίσα. Για το closing party. Που έγινε στις αρχές του μήνα. Την έχουν ξεχάσει. Κανείς δεν σκέφτηκε να την κατεβάσει. Την δέρνει ο αέρας. Και η βροχή. Ξεθωριάζει. Όλα ξεθωριάζουν. Και οι αναμνήσεις. Ο χρόνος. Το πορτοκαλί ράμφος άσπρισε. Οι πολλοί έφυγαν. Οι λίγοι που έμειναν θέλουν να φύγουν. Κάποιοι θα μείνουν. Τώρα κανείς δεν είναι αγχωμένος. Γι αυτό και κανείς δεν τρέχει. Η κίνηση νικήθηκε από την αδράνεια. Και να τρέξεις, πάλι αργά θα φτάσεις. Μένει η ανάμνηση της κίνησης. Οι αναμνήσεις. Που ξεθωριάζουν. Όπως το κεφάλι του κύκνου. Το κατέβασα σήμερα. Το άφησα στη μέση του δρόμου. Το πήρε και το σήκωσε ο νοτιάς. Ή ο βοριάς. Και το πέταξε στα σκουπίδια. Όπως και τις αναμνήσεις. Άλλοι καινούργιοι θα έρθουν. Και άλλοι θα φύγουν. Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Κορώνα η πολυκοσμία, γράμματα η ερημιά. Σα να κατέβασε κάποιος τους διακόπτες. Έχει ενδιαφέρον. Να μένεις πίσω. Όταν οι άλλοι φεύγουν. Ένα σφίξιμο. Μια παροδική στεναχώρια. Μέχρι να ξανασυμβεί. Το συνηθίζεις. Όλα συνηθίζονται. Το κεφάλι του κύκνου. Το μάζεψα από τα σκουπίδια. Το κρέμασα στον τοίχο. Στο δωματιό μου. Το είδα να αιμορραγεί. Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Ίσως και να υπάρχει. Δεν είμαι σίγουρος. Και άλλοι φεύγουν σήμερα. Στο καλό.

Τομ

2008-08-29T19:00:00.003+03:00

Μέχρι να έρθω εδώ, δεν μου άρεσε να βγαίνω μόνος έξω και για να είμαι ειλικρινής ούτε και τώρα μου αρέσει. Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου αρέσει να βγαίνω καθόλου από το σπίτι αλλά, τι να κάνουμε, υπάρχουν και οι υποχρεώσεις και υπάρχουν και εκείνες οι μέρες που δεν αντέχεται ούτε η τηλεόραση, ούτε το ντιβιντί, ούτε το ραδιόφωνο (oh lucky lucky, oh lucky lucky). Βέβαια, όταν βγαίνεις μόνος, είναι εύκολο να γνωρίσεις κόσμο. Φύσει κοινωνικό ζώον γαρ. Και φλύαρο συνάμα. Μια κουβέντα, ένα χελόου, μια σαχλαμάρα και περνάει η ώρα, ξημερώνει και μετά πρέπει να κοιμηθείς, καλά τα πέρασα και απόψε, για αύριο βλέπουμε.

Τέλος πάντων, πριν από κανά 25ήμερο είχα τσατιστεί με όλους και με όλα, με είχαν πιάσει ξανά τα υπαρξιακά μου, κβο βάντις, τι γυρεύω σε αυτό το νησί και είπα να βγω να πιω ένα τζιν τόνικ, μια πορτοκαλάδα, ένα αφέψημα, γουοτέβερ, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και να μην ανταλλάξω με κανέναν και με καμιά έστω και μια κουβέντα, καθώς το μόνο που μου έλειπε ήταν το αλκοόλ και όχι το σοσιαλάιζ, δόξα τω Θεώ από επιφανειακές σχέσεις και σαχλοαβρότητες άλλο τίποτα. Μπήκα μέσα στην πόλη και το μετάνιωσα αμέσως. Τουρίστες, κόσμος, πατείς με πατώ σε, θα μου πεις τι περίμενες ρε φίλε, κίνηση στα σοκάκια, φλας από παπαράτσιδες, περάσματα από κοσμικές και υποκόσμιες κυρίες ντυμένες με την πρώτη και την τελευταία λέξη της μόδας, στρας, φτερά και πούπουλα, να και ο βλάκας με την κάμερα του νεανικού καναλιού, μεθυσμένοι, νηφάλιοι, κίνηση τέλος πάντων, καυτός αέρας από ψυχρές αύρες. Όπως ήταν αναμενόμενο, με έπιασε μια άλφα αγοραφοβία, πού είναι το οξυγόνο, έστριψα από κάτι στενά, δεξιά, αριστερά, βοή, φώτα, ζεστοί άσπροι τοίχοι, στο πίσω μέρος του μυαλού μου η νοσταλγία για φίλους και γνώριμα μέρη και στο μπροστινό η βεβαιότητα ότι για άλλη μια φορά έχω χαθεί και πως θα καταλήξω ξανά σε εκείνη την εκκλησία και άντε πάλι να εξηγείς σε εκείνους που θα σε πλησιάσουν ότι δεν ψάχνεις για σάρκα αλλά ότι ψάχνεις τον σωστό δρόμο και θα σου πιάσει κάποιος την μπάρλα και θα πει ότι όλα είναι υποκειμενικά και τα σωστό και πως αυτό που θεωρητικά είναι λάθος μπορεί να είναι σωστό και θα πεις μετά ότι ναι δίκιο έχεις αλλά φεύγω τώρα γιατί με περιμένει η γυναίκα μου στην πίσω γωνία, προσοχή λοιπόν να μην βγω στην εκκλησία, για τέτοιου είδους σοσιαλάηζ είμαστε τώρα και...

για να μην τα πολυλογώ, χώθηκα σε ένα μπαρ. Όχι πολύς κόσμος, ροκ μουσική, απίστευτο, υπάρχουν ακόμη εδώ μπαρ που παίζουν ροκ, παραγγέλνω, τζιν τόνικ, γιατί δεν παρήγγειλα κάτι πιο καυτό, ευγενική η μπαργούμαν, το φέρνει, πίνω μια γουλιά και εκεί που χαζεύω τον κόσμο, το περιβάλλον, τα φώτα και κάτι άδεια μπουκάλια, το μάτι μου πέφτει σε έναν τύπο που κάτι μου θύμιζε, λέω μπα, αποκλείεται να είναι αυτός, ναι σίγουρα δεν είναι αυτός, ανάβω τσιγάρο, τραβάω μια τζούρα, μπα δεν είναι, και άλλη ρουφηξιά, αλλά αν είναι θα μείνω με την απορία, και άλλη μια ρουφηξιά, αμφιβάλλω μεν αλλά δεν έχω να χάσω τίποτα δε, σβήνω το τσιγάρο, θα με περάσει για ..., σιγά τα ωά δεν τρέχει και τίποτα, χάνω τίποτα να ρωτήσω, τον πλησιάζω, τώρα αυτόν τον καιρό δεν ήταν σε περιοδεία διερωτώμαι, τον ακουμπω στην πλάτη, γυρίζει, μιλώ αγγλικά, σόρρυ να κάνω μια ερώτηση, δεν απαντά, μου θυμίζεις κάποιον γνωστό, δεν απαντά, μήπως είσαι ο ...

και αυτός απαντά. "Ναι, ο ... είμαι! Γουάτ δε φακ, πώς με γνώρισες;". Έλα ντε πώς σε γνώρισα; από τα μαλλιά; από το γυάλινο βλέμμα; θενκ γιου λέω, γιατί με ρωτάει, τι να πω και τι να απαντήσω, για όλα αυτά που έχει τραγουδήσει, για τους στίχους, ξέρω και γω γιατί; Κοίτα να δεις που θα με περάσει για βλάκα, αν δεν με έχει περάσει ήδη. Και σίγουρα εκτός από βλάκα θα νομίζει ότι είμαι η μετεμψύχωση της Μπέητς στο Μίζερι. Ναι, τώρα θα έπρεπε να αρχίσω να εξιστορώ με το νι και με το σίγμα τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ μας, αλλά δεν είναι ότι δεν θυμάμαι, αλλά ναι, πώς να το πω, μάλλον είχα πάθει ένα κάποιο σοκ, γιατί όντως δεν θυμάμαι. Πρέπει να μιλήσαμε για κανά πεντάλεπτο- δεκάλεπτο, αλλά εμένα μου φάνηκε ότι μιλήσαμε μόνο για ένα λεπτό, αλλά αυτό θα έχει να κάνει με τη θεωρία της σχετικότητας και τα τοιαύτα. Θυμάμαι μόνο που με ρώτησε πώς μου φάνηκε το νέο βίντεο κλιπ και γω δεν ήξερα τι να πω γιατι δεν το είχα δει και αμέσως σκέφτηκα πως σκατά θαυμαστή θα με πέρασε, τέλος πάντων εντύπωση μου έκανε που τον είδα εδώ, δηλαδή αν τον έβλεπα στην Ισλανδία ή δεν ξέρω και γω πού δεν θα εντυπωσιαζόμουν, αλλά τι δουλειά έχει έδώ στο πάρτυ άιλαντ, σίγουρος είμαι πώς το βράδυ θα πήγε στο κάβο παραντίσο και να δεις που στον επόμενο δίσκο θα υπάρχουν επιρροές από το Μοράλες και τον Σατόσι Τόμι και τον Γκέτα και από πολλούς άλλους. Φυσικά στην Ελλάδα δεν πρόκειται να έρθουν, είχαν έρθει πριν από κάποια χρόνια, αλλά τότε το εισιτήριο ήταν πολύ ακριβό, εγώ ήμουν στη Θράκη και δεν είχα μπορέσει να τους δω, το κόστος είναι ακριβό. Και τώρα που τον είδα από κοντά, μια χαρά συνηθισμένος άνθρωπος μου φάνηκε, δηλαδή πώς να μου φανεί, μόνο 5 λεπτά τον είδα. Ούτε αμίλητος ήταν, ούτε βυθισμένος στην κατάθλιψη, μια χαρά νορμάλ άνθρωπος. Τόσο συνηθισμένος που σκέφτηκα ότι ήταν ο σωσίας του και ότι μάλλον με κοροϊδεύει. Αλλά μπα, όχι, δεν ήταν ο σωσίας του, αυτός ήταν σας λέω γιατρέ, πιστέψτε με λέω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Θέλετε να σας πω αν τον απομυθοποίησα; όχι δεν θα το πω. Αυτά.

Εκδρομαί

2008-07-29T10:40:00.005+03:00

Σε σύγκριση με πέρυσι η κίνηση έχει πέσει κατά 20%, σύμφωνα με τις εγκυκρότατες εκτιμήσεις του κυρ-Αργύρη. Παρ' όλα αυτά, το νησί έχει βουλιάξει. Πολύς κόσμος. Αναμενόμενο. Αυτό που δεν περίμενα είναι να υπάρχουν και μέρη στα οποία δεν πατάει άνθρωπος. Και αυτά είναι τα μέρη στα οποία καταφεύγω για να ηρεμήσω και να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Και μετά, πάλι από την αρχή. Αεροπλάνα, κορναρίσματα, τρέξιμο, τουρίστες, ντιλέι, υπομονή, τσεκ-ιν και τα λοιπά και τα λοιπά...

Peak Season

2008-07-26T01:27:00.004+03:00

Οι τουρίστες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: στους Ιταλούς και σε όλους τους άλλους. Καλά, μάλλον και όλοι οι άλλοι κάνουν φασαρία, αλλά αυτοί εδώ είναι το κάτι άλλο. Ο σπιτονοικοκύρης μας βγαίνει στα λιμάνια και στα αεροδρόμια και ψαρεύει όλα αυτά τα καλόπαιδα που έρχονται από Φλωρεντία και Νάπολη μεριά, που θέλουν σώνει και καλά να ξεσαλώσουν στο νάιτ κλαμπ Τροπικάνα μέχρι πρωίας. Το θέμα είναι ότι τα πάρτυ ξεκινάνε από τις 2 το βράδυ και μετά, που σημαίνει ότι μέχρι τις 2 οι Ιταλοί κάθονται στα ρουμς του λετ και φροντίζουν να κάνουν αισθητή την παρούσία τους. Ας πούμε, προχτές ένας είχε ανέβει στην ταράτσα και έκανε γουιντσέρφινγκ με το ένα φύλλο της ντουλάπας. Γκρεμοτσακίστηκε. Τον έτρεχε ο κυρ Βασίλης στο κέντρο υγείας. Τη γλίτωσε ο τούριστ με τρία κατάγματα. Χτες ένας άλλος ανέβηκε στην ταράτσα για να κατουρήσει. Γκρεμοτσακίστηκε. Αυτός δεν έπαθε τίποτα. Πρέπει να ανάψει μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του στη Σάντα Λουτσία ή να μεταλάβει αύριο εδώ στην εκκλησία της γειτονιάς μας. Ναι, αυτοί μεταλαμβάνουν νυχθημερόν με άφθονο αλκοοόλ και τα λοιπά. Άλλο είναι το θέμα μας. Σήμερα κάνουν ένα πάρτυ στην ταράτσα και ουρλιάζουν, φωνάζουν, χορεύουν και ακούνε τα τελευταία σουξέ από το κάβο παραντίσο. Πολλή φασαρία σε λέω. Τι και αν ήπια τρία ηρεμιστικά και βαλεριάνες και πρόζακ και βάλιουμ, ο ύπνος είναι αλλού, ο Μορφέας έχει πάει και αυτός σε διακοπές. Τι και αν μέτρησα δισεκατομμύρια προβατάκια. Νάδα. Ε, τι να κάνω και γω, έφυγα από το σπίτι, ήρθα στο γραφείο και είπα να γράψω καμιά γραμμή για να περάσει η ώρα. Είμαι σίγουρος πως φτάνοντας στο σπίτι, η αυλή θα είναι σπαρμένη με πτώματα. Λογικά, όλοι θα έχουν γκρεμοτσακιστεί. Ελπίζω ο ήχος των ασθενοφόρων να μου προκαλέσει μια λίγη νύστα, γιατί δε με βλέπω καλά. Γαμώτο, τώρα μόλις συνειδητοποίησα τι σημαίνει peak season. Γαμώτο, μόλις ξεκίνησε. Να δούμε πώς θα τελειώσει.

Maarten Sagt

2008-07-06T15:14:00.001+03:00

Waarom moet ik iets schrijven? Omdat mijn collega het gevraagd heeft… Laat me iets zeggen over M dan. Veel valt er niet te vertellen, hoewel… De meningen verschillen daarover. Het is een mooi eiland, zonder meer. En ik woon prachtig. Mijn job is ook leuk. Dat alles maakt het ook nog mooier voor mij. Maar ik begrijp dat mensen er niet zoveel aan hebben. Laten we het hierop houden. Er is heel veel te belven. Je hebt om te beginnen paradise beach, waar er iedere namiddag een prachtig feest. En dan heb je de stad. Prachtige stad, zonder verkeer en met veel shops, restaurants, bars, discos… Voor elk wat wils. Maar het ontbreekt aan natuur voor mij. Het is niet het groenste eiland Griekenland. Neemt niet weg dat er mooie zaken te bezichtigen zijn.
Dat is hetgeen de sites erover zeggen. Een kort begin is hier te vinden: M is zonder twijfel het meest modaine eiland van Griekenland. De hoge bergen die we op de meeste cycladen zien, maken hier plaats voor lage rotsachtige heuvels die samen met de betoverende stranden kenmerkend zijn voor het landschap van M. In de zomermaanden trekt een groot aantal toeristen van over de hele wereld naar M. Het nachtleven is bijzonder spectaculair.

Numb at the airport

2008-07-04T18:36:00.003+03:00

Η Ολυμπιακή είναι η πιο μαλακισμένη εταιρεία του κόσμου. Το αεροπλάνο ποτέ δεν είναι στην ώρα του. Ποτέ όμως. Delay, delay και ξανά delay με μεγάλα γράμματα. Εσύ όμως οφείλεις να περιμένεις τους τουρίστες. Δεν μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο. Πρέπει να τους περιμένεις και να τους υποδεχτείς με εγκάρδια χαμόγελα. Το καλό είναι πως ο μουντός χώρος αναμονής του αναψυκτηρίου, εεε σόρρυ του διεθνούς αερολιμένος εννοώ, κλιματίζεται. Και οι γκρι καρέκλες είναι αναπαυτικές. Μπορείς να απλώσεις τα πόδια σου και να τον αρπάξεις τον υπνάκο. Αλλά, αν κοιμηθείς, θα χάσεις τους τουρίστες και άντε να τα μαζέψεις μετά. Ένας rep δεν κοιμάται ποτέ. Rep όπως λέμε representative και όχι όπως rest en peace. Ένας rep συνήθως πετάγεται στον ύπνο του, τρέχει στην πόρτα και αρχίζει τα "welcome", τα "how was your flight?" και τα "is it your first time here on the island?". Και μετά μπορεί να ξανακοιμηθεί.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν υπάρχει ντιλέι είναι να απολαύσεις τους γκρι καναπέδες παρατηρώντας τον κόσμο. Οι ίδιες κατηγορίες επιβατών και σήμερα. Τα γκέι ζευγάρια χαριεντίζονται, οι πλούσιοι κύριοι καπνίζουν τα κοχίμπα τους, οι πλούσιες κυρίες περιφέρουν τη νέα κόμμωσή τους, οι πλούσιες κόρες προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στις δωδεκάποντες γόβες τους, οι πλούσιοι κανακάρηδες ποζάρουν μέσα στα εξεντρίκ ρούχα τους, οι Φιλιππινέζες υπηρέτριες κουβαλούν τεράστιες βαλίστες με το αριστερό χέρι και σέρνουν τα κλουβιά με τα κατοικίδια με το δεξί, τα κατοικίδια γαβγίζουν έντρομα, οι κοινοί θνητοί περιμένουν για το check-in, οι κοπέλες από τα rent-a-car συζητούν χαμογελώντας, δυο σελέμπριτις κοιτάνε τριγύρω για να δουν αν τις αναγνώρισε κανά τηλεθεατής του νεανικού δελτίου ειδήσεων του Star, οι κυρίες στο κυλικείο εξυπηρετούν τα κορόιδα που πληρώνουν 4 ευρώ τον φραπέ, οι εκπαιδευόμενοι μπάτσοι ελέγχουν τα στοιχεία των εκτός Σέγκεν επιβατών, ο γιατρός καπνίζει στο γραφείο του, εγώ γράφω και παρατηρώ τους βαριεστημένους συναδέρφους μου με τους οποίους δεν έχω όρεξη να ανταλλάξω έστω και ένα χελόου (γιατί αν τους μιλήσω στα ελληνικά δε θα καταλάβουν γρυ), τους κουρασμένους οδηγούς λεωφορείων, τους ένστολους οδηγούς των ξενοδοχείων (όταν η στολή είναι ατσαλάκωτη, το ξενοδοχείο είναι πεντάστερο), τους αγχωμένους ταξιτζήδες που βρίζουν την κοπέλα της Ολυμπιακής, λες και αυτή φταίει για το ντιλέι και έναν ποδοσφαιριστή, ο οποίος έχοντας ύφος 1000 καρδιναλλίων σου δίνει την εντύπωση ότι δεν το έφερε και πολύ βαρέως το πρόσφατο γιουροστραπάτσο.

Ωραία, μόλις άκουσα ότι το αερπλάνο έκατσε. Σε λίγο θα βγουν οι πρώτοι τουρίστες. Μακάρι να συνεχιστούν οι καθυστερήσεις. Γιατί μόνο έτσι θα έχω χρόνο να γράφω. Έχω αρχίσει να την εκτιμάω. Ω ναι, η Ολυμπιακή είναι η καλύτερη εταιρεία του κόσμου.

"I'm not here"

2008-06-16T20:57:00.002+03:00

...ή είμαι;

Χρονοχρέωση

2008-06-16T20:22:00.003+03:00

Αγαπητέ Numb,

συνυπάρχουμε 21 μήνες και θα μπορούσαμε να μείνουμε μαζί για πολύ καιρό ακόμη. Δυστυχώς και η δική μας η σχέση δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Φθορά είναι μάλλον η λέξη η σωστή. Γι αυτό εξάλλου και σε παράτησα. Πρέπει να είναι παράξενο να στέκεσαι μόνος μπροστά στον σκονισμένο υπολογιστή, καλυμμένος με ψηφιακό χώμα, περιμένοντας να εμφανιστώ και γω να μην έρχομαι.

Η αλήθεια είναι ότι το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σου είπα πως πάω για τσιγάρα και εκτός από τσιγάρα πήγα και για διακοπές.

Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, από εκείνη τη μέρα που οι σκέψεις σου άρχισαν να γεννούν λέξεις και πρωτόγνωρα συναισθήματα, από εκείνη την ώρα που άφησα τις λέξεις να με παραλύσουν, από εκείνο το λεπτό που ομολόγησα ότι σου έχω δοθεί ολοκληρωτικά. Μου άρεσε αυτή η άνευ όρων παράδοση, αλλά από ένα σημείο και μετά, έχασα την μπάλα, αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα;

Θέλω τώρα να ηρεμήσεις. Όλα βαίνουν καλώς. Δεν μπορώ να γράψω πολλά γιατί η χρέωση είναι ακριβή σ' αυτό το ίντερνετ καφέ της συμφοράς.

Πάντως, πρέπει να ξέρεις ότι από σένα δεν μπορώ να κρυφτώ. Έχω αρχίσει να ακούω τους ψίθυρους στο αυτί μου. Τα χέρια σου χαϊδεύουν τα μαλλιά μου, η γλώσσα σου έχει εισχωρήσει στο στόμα μου και νιώθω πως μπαίνεις μέσα μου. Θα ήθελα να με αφήσεις, έστω για λίγο, ήσυχο και σου υπόσχομαι ότι θα σε ταϊζω. Όχι καθημερινά. Με πιο χαλαρό ρυθμό.

Numb, έχω αρχίσει να θολώνω. Ξέρεις τι ακολουθεί μετά, ε; Δεν ξέρεις; Ψεύτη! Κάνεις πως δεν ξέρεις;

Ήδη οι θαμώνες με κοιτούν. Είναι που γράφω χτυπώντας δυνατά το πληκτρολόγιο. Είναι που καπνίζω και γράφω αναστενάζοντας.

Σε παρακαλώ. Μην με ακολουθήσεις. Ειδικά τώρα που έφυγα από την μικρή μας πόλη. Εκεί που πάω πρέπει να είμαι πάντοτε νηφάλιος.

Numb, σε λατρεύω αλλά τώρα θα ήθελα να ψοφήσεις. Μη λυπάσαι. Θα ξαναγεννηθείς απρόσμενα, έτσι ξαφνικά και αναίτια, σε λίγο καιρό.

Δικός σου για πάντα,
Bmun

Tρίχες

2008-05-27T21:26:00.004+03:00

Είχα να ξυριστώ τρεις βδομάδες. Μου αρέσει να μένω αξύριστος, αν και τώρα που καλοκαιριάζει παρουσιάζεται το οξύτερο των προβλημάτων. Η αδυσώπητη φαγούρα. Πασαλείφθηκα με αφρό και πήρα το μπικ το μαύρο, που ενδείκνυται για μούσια ημερών. Εννοείται ότι κόπηκα. Κοιταχθηκα στον καθρέφτη. Η κόκκινη, εκείνη η αιμάτινη σταγόνα έδενε αρμονικά με το άσπρο του αφρού. Οι νοσοκόμες φορούν άσπρες στολές με έναν κόκκινο σταυρό. Στις ταινίες, βέβαια. Γιατί οι τωρινές ντύνονται ποικιλοτρόπως. Το άσπρο όμως παραμένει. Το κλασικό, αυτό της ανείπωτης παρθενίας. Ή του Ρολ. Δε θα κολλήσουμε εδώ πέρα. Τον Νοέμβρη, λοιπόν, που ξενυχτούσα στο νοσοκομείο είχα σταμπάρει μια ξανθιά, που καθόταν πίσω από τον πάγκο. Είχε εκείνο το βλέμμα της απόλυτης πλήξης. Βαρετή δουλειά αναμφίβολα. Και σκληρή συνάμα: ξεσκάτιασμα γραιών, υπόθετα, οροί, σύριγγες αιμοδοσίας, κουτσομπολιό από την παλιά νοσοκόμα που δεν σε πολυχωνεύει, στριγκλίσματα από την προϊσταμένη και κατσάδες από τον αντιπαθητικό διευθυντή, σεξουαλικές παρενοχλήσεις από τριαντάχρονους, που για να σου πιάσουν κουβέντα έρχονται και σου ζητάνε στην αρχή μεσουλίντ και το τηλέφωνό σου αμέσως μετά. Μια νύχτα πήγα στον πάγκο και της ζήτησα ένα μεσουλίντ. Κοίταξα τη στολή της, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν είχε τον κόκκινο σταυρό. Ο σταυρός ο εκτελών χρέη δονητή στον «εξορκιστή». Το είχαμε δει μαζί με τη Βάσω και στην επίμαχη σκηνή άρχισε να ουρλιάζει. Ήθελε να παντρευτεί κάποιον που να φοράει στολή. Το ένστολο φαίνεσθαι και το ωμό είναι. Παραμυθιάσματα, κύρος και τα άλογα τα πράσινα: όταν αφαιρείς τις στολές, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από τις ατσαλάκωτες πτυχώσεις στην αντοχή και στη βυθούλκηση και από τις ραφές στη διάμετρο και στο μέγεθος, does matter. Η Βάσω που ήθελε ένστολο: στρατιωτικό, αστυφύλακα, γιατρό, νοσοκόμο, συνοριοφύλακα ή έστω τραυματιοφορέα. Αρραβωνιάστηκε έναν μηχανολόγο μηχανικό. Μια μέρα τον άκουσα να μιλά και να χρησιμοποιεί τον όρο «ναυτίπλαγκτος». Έψαξα στα λεξικά να δω τι σημαίνει αλλά δεν την βρήκα. Εν τη ρύμει του λόγου πολλά λέγονται και λίγα βρίσκουν στόχο. Κάποτε μου άρεσε να παίζω βελάκια. Από τότε που ένα καταραμένο πέτυχε την Αραπίτσα στον ποπό, το έκοψα. Πόσες φορές είπα να κόψω το τσιγάρο, δε θυμάμαι, μάλλον γιατί δεν το πίστεψα ποτέ. Μιλάω χωρίς να πολυπιστεύω. Κάποιος μεσήλικας που ανεβαίνει γονυπετής τα σκαλιά για να προσκυνήσει μια εικόνα, μόνο αυτός είναι σε θέση να μας δηλώσει πως πιστεύει. Τα αναλύει η Dubisch. Είχα γνωρίσει μια γαλλίδα ανθρωπολόγο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι μασχάλες της. Ήταν αξύριστες. Εγώ μόνο τα μούτρα μου ξυρίζω. Αυτό έλειπε, να ξυρίζω και τις μασχάλες μου.

Κοιτάχθηκα ξανά. Είχα ξεχάσει να ξυρίσω το μουστάκι μου. Ο wannabe πορνοστάρ στα πρώτα άγουρα χρόνια της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Ο βοσκός που δεν ακολουθεί τις τάσεις της μόδας. Ο κυνηγός που ζει μόνο για να σκοτώνει αγριογούρουνα και για να γαμοσταυρίζει την γυναίκα του. Ο τροφοσυλλέκτης που αρκείται να καταβροχθίζει οτιδήποτε ανθεί και κινείται. Ο πατήρ που βρίσκει το ανύπαρκτο νόημα της ζωής του με το να υποβιβάζει λεκτικά το γιο του, γιατί νιώθει ότι ως πενηντάρης έχει χάσει το πάνω χέρι. Ο τραχύς οικοδόμος που ντρέπεται να βάλει αντιηλιακό, αν και γνωρίζει ότι το μελάνωμα φυτρώνει κάτω από το δέρμα του. Ο ξεπεσμένος κινηματογραφικός σταρ των 70ς με κάπως λιγότερα μαλλιά. Ψαχούλεψα το κεφάλι μου. (ακολουθεί ανέκδοτο Λαλάκη: «...ψάξε να δεις το κεφάλι σου. Να δεις αν φύτρωσαν.» Από κάτω ακούγονται ανεξέλεγκτα χάχανα, σαν εκείνα των αμερικανικών σίτκομς. Δεν μου το βγάζεις, λοιπόν, από το κεφάλι ότι και αυτά κονσέρβα είναι. Καρκαρκάρ οι κότες, να καμάρι ο κόκορας. Κάπου εδώ αποδέχομαι το σχόλιο ότι κοιτώ τα πράγματα οριζόντια, σα να λέμε επιφάνεια, και όχι κάθετα, σα να λέμε βάθος, αλλά από τότε που αισθάνθηκα πως καλλιέργησα και μπόλιασα μέσα μου αυτή την αίσθηση της ματαιότητας και της καταβύθισης εμού όπως και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων, εμψύχων και αψύχων στον μένταλ αυνανισμό, μην περιμένεις από μένα χειροπιαστά ή αφηρημένα θαύματα, καρκαρκάρ, γελάμε, γελάτε και περνάμε καλά. Κενό. Να ξανά τα χάχανα). Ψαχούλεψα το κεφάλι μου. Για να γίνεις τάρανδος οφείλεις να σχετίζεσαι, one way or another. Για το λακκάκι έψαχνα. Πώς λέμε, κάλος στον εγκέφαλο; Είχα πέσει, λέει, η μαμά μου λέει, από την κούνια και δημιουργήθηκε ένας λάκκος. Αυτό εξηγεί πολλά πράγματα. Το εξής κάτωθι: εκεί που κάθομαι και είμαι στην τρελή χαρά, κάτι γίνεται και νιώθω ένα φούσκωμα, σαν να έχεις φάει μονοκοπανιά τρία πιάτα φασόλια γίγαντες ένα πράγμα, και αλλοπρόσαλλα δάκρυα κυλάν αναίτια από τα μάτια μου. Αλλά αυτά είναι χιλιοπωμένα πράγματα. Έκκεντροι κύκλοι. Γιαλαντζί εκκεντρικότητες.

Έριξα άλλη μια ματιά στα μούτρα μου. Το μουστάκι είχε εξαφανιστεί. Έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο. Ένας φίλος μου, γιατρός, μού το είχε πει αρχής-εξαρχής: το να ξυρίσεις το κεφάλι σου είναι δίκοπο μαχαίρι. Καθένας που θα σε βλέπει θα σκέφτεται, τουλάχιστον στην αρχή, δυό τινά: ότι είσαι άγριος χρυσαυγίτης ή άγριος γκέης, διάλεξε και πάρε. Ακροδεξιά ή πράιντ; Είχε διαβάσει λέει στην ψυχιατρική για την ομαδοποίηση των σκίνχεντς, την αίσθηση του «συνανήκειν» στην αγέλη των σκίνχεντς στην Βαυαρία και μία παράγραφος έλεγε ότι η ολοκληρωτική ξούρα παραπέμπει στο φαλλικό υποκατάστατο. (Πόσο συνηθίζουμε υποκατάστατα; Ξεκινάς όνειρα τέλος αρκείσαι αυτό που έφηβος μισούσες. βρω θα τον έρωτα ζωής μου καταλήγεις βάλτο της συμβιβαστικής συνήθειας. Ταξιδέψω θα, γυρίσω κόσμο θα και καταλήγεις με το κοπαδιστάν 15αύγουστου κοσμικό νησάκι βάζεις στο μυαλό σου ότι μαλακία έκανες, εφησυχάζεσαι γιατι του χρόνου πας θα στην Κούβα καταλήγεις πάλι στη Λακκούβα. Πολλά περισσότερα μωρέ είναι, χρόνο δεν έχω όμως). Πέταξα το μπικ το μαύρο. Πήρα ένα άλλο μπικ μαύρο. Ολοκαίνουργιο. Ο φίλος μου ο γιατρός δεν είχε γράψει καλά στο μάθημα της ψυχιατρικής. Με 5 είχε περάσει, τη βάση είχε πιάσει.

Γκούχου, γκούχου.
Ανακοίνωσις: May I have your attention, please? Ακολουθεί μουσικό διάλειμμα
(βάζω τους στίχους του “Silence”, εσύ βάζεις τη μουσική)

Esteja alerta para as regras dos três

O que você dá, retornará para você

Essa lição, você tem que aprender

Você só ganha o que você merece

Tempted in our minds

Tormented inside lie

Wounded and afraid

Inside my head

Falling through changes

Did you know when you lost?

Did you know when I wanted?

Did you know what I lost?

Do you know what I wanted?

Empty in our hearts

Crying out in silence

Wandered out of reach

Too far to speak

Drifting unable

Did you know when you lost?

Did you know when I wanted?

Did you know what I lost?

Do you know what I wanted?

Το κοπάδι και η εκούσια ή ακούσια συσσωμάτωση και ο τάρανδος και ο λαλάκης και η πίστη και η πίστη για τη στολή και το ξύρισμα. Είχα να ξυριστώ τρεις εβδομάδες. Είχα αναγκαστεί να ξυριστώ πριν τρεις εβδομάδες. Έπρεπε. Για να δείχνω κόσμιος στην κοινωνική εκδήλωση. Μία παιδική φίλη εκείνη τη μέρα είπε ότι μαζεύω υλικό για το μπλογκ μου. Ηρέμησα. Γιατί κατάλαβα ότι δε με διάβαζε. Αν με είχε διαβάσει, έστω και μία φορά, θα είχε καταλάβει ότι εδώ μέσα γράφω για τρίχες.
Ίσως από σήμερα να αρχίσω να γράφω και για την έλλειψή τους.

Σώστε το Καφέ Σαντάν

2008-05-26T16:02:00.002+03:00

Γενικότερα, είμαι κατηφής και απαισιόδοξος. Ακούω με περίσκεψη τις λέξεις «συλλογικότητα» και «ακτιβισμός». Κάποιες λέξεις είναι καταδικασμένες να χρησιμοποιούνται καταχρηστικά. Μέχρι να φθαρούν και να χάσουν το νόημά τους. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι αποτελεσματική μια συλλογή υπογραφών. Και μέσα από το διαδίκτυο.
Ας πούμε, μπορείς να υπογράψεις και ύστερα να αλλάξεις πλευρό. Γιατί συνέβαλες στον κοινό σκοπό. Λες, έκανα το καθήκον μου και μετά είμαι ήσυχος, who cares?
Και πες ότι υπέγραψα, τι θα γίνει;
Θα γίνει ο κόσμος μας καλύτερος;
Θα αλλάξει η ζωή μου;
Όταν όλα έχουν αποφασιστεί, τι μπορείς να κάνεις;
Όσο και να φωνάζω μάλλον δεν μπορώ να αλλάξω κάτι.

Αλλά είναι κάποια βιώματα.
Και ο σεβασμός προς αυτά, σε κάνουν λίγο πιο εύκαμπτο, λίγο πιο «ρομαντικό».
Γιατί εκεί άκουσα για πρώτη φορά το “Creep”.
Γιατί εκεί έμαθα να αγαπάω τους Smashing Pumpkins.
Γιατί εκεί άκουσα τραγούδια, που πέρασαν μέσα στο DNA μου. Όπως το “Sunday Bloody Sunday”. Όπως το “Paranoid”. Όπως το “Bigmouth Strikes Again”. Και το “From Her To Eternity”. Και το “Blister In The Sun”. Και τόσα άλλα...
Γιατί εκεί μέσα πέρασα κάποια από τα καλύτερα βράδια της ζωής μου.
Γιατί το «Καφέ Σαντάν» είναι ένα κομμάτι αυτής της πόλης.

Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να υπογράψω.
Ρίξε μια ματιά.
Ίσως και εσύ να θελήσεις να υπογράψεις

Threads

2008-05-22T12:45:00.002+03:00

Όταν η βαρεμάρα βαρούσε κόκκινο, ο Ιωνάθαν τηλεφωνούσε στη φίλη του τη Σιγκμουδία και μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. Ήταν ένας ευχάριστος και σχετικά ανέξοδος τρόπος για να περνά η ώρα. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να περνά γρήγορα η ώρα, γιατί πολλές φορές ένιωθε ότι ο χρόνος πάγωνε. Και όταν πάγωνε, τα δευτερόλεπτα κυλούσαν σαν λεπτά, τα λεπτά σαν ώρες και οι ώρες σαν αιώνες. Με το τηλέφωνο ο χρόνος κυλούσε με άνεση, όπως το νερό σ’ εκείνο το ρέμα με τους σάπιους βράχους και τα φθισικά κυκλάμινα.

Καθώς, λοιπόν, συζητούσαν για τη Γιουροβίζιον και για το προφίλ τους στο facebook, η κοπέλα τον ρώτησε ξαφνικά: «Φοβάσαι;». Απάντησε αμέσως, χωρίς παύσεις, για να μη δείξει ότι αυτή της η ερώτηση είχε ήδη προκαλέσει ένα ελαφρύ μούδιασμα στο δεξί αυτί του. «Όχι». Εκείνη συνέχισε. «Κοίτα, δεν ήταν ερώτηση. Ξέρω ότι φοβάσαι». Τη διαβεβαίωσε ότι έκανε λάθος. «Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας», κλέβοντας την ατάκα από τον αρχηγό των Γαλατών. Η Σιγκμουδία έγινε λίγο πιο συγκεκριμένη: «Φοβάσαι να ζήσεις. Να ανοιχτείς στους ανθρώπους. Να νιώσεις. Να χαρείς. Φοβάσαι μήπως απογοητευθείς και σπάσεις τα μούτρα σου. Γι αυτό και επιλέγεις την αδράνεια και...». Την διέκοψε λέγοντας ότι δεν έχει αποσυρθεί ακόμη από τα εγκόσμια, παρ’ όλο που παλιότερα είχε σκεφτεί να πάει να μετοικίσει στο Άγιο Όρος, και πως δεν έχει παραιτηθεί από αυτά τα δικαιώματα που αναζωογονούν τον καθένα από εμάς. Μάλιστα, για να της αποδείξει πως δεν φοβάται και πως είναι ένας πολύ επικοινωνιακός άνθρωπος, της προέταξε το επιχείρημα ότι έχει και ιστολόγιο. «Ο κλασικός Ιωνάθαν. Κάθε φορά που η συζήτηση επικεντρώνεται σε σένα, αλλάζεις θέμα. Κάποτε πρέπει να πάψεις να είσαι τόσο αμυντικός απέναντι σε όλους και σε όλα. Γιατί ο χρόνος περνά γρήγορα και δεν ξανάρχεται. Ό,τι και να μου λες, δεν με πείθεις. Ακόμη δεν έχεις μάθει ότι οι φίλοι σου σε ξέρουν καλύτερα;». «Από ποιον;». «Από τον ίδιο σου τον εαυτό. Γι αυτό μη μου λες ψέματα. Από μένα δεν μπορείς να κρυφτείς» και τον καληνύχτισε.

Κάπου εκεί, ο χρόνος πάγωσε. Ο Ιωνάθαν δεν είπε τίποτα, δεν είχε και νόημα κιόλας, αφού είχε ήδη κλείσει η γραμμή. Έμεινε να κρατά το ακουστικό στο χέρι. Και τα δευτερόλεπτα κυλούσαν σαν λεπτά και τα λεπτά σαν ώρες. «Μα δεν έλεγα ψέματα, την αλήθεια είπα», μουρμούρισε. Αν της ξανατηλεφωνούσε, θα καταλάβαινε ότι είχε χτυπήσει κάποιο νευραλγικό σημείο του και θα αποδεικνυόταν το αληθές των λόγων της. Οπότε, κατέβασε το ακουστικό και το μόνο που έκανε ήταν να ακούει ένα τραγούδι, οι στίχοι του οποίου έκαναν λόγο για ψέματα: “but you lied, ooooh but you lied”.

Όχι, ήταν βέβαιος ότι της είχε πει την αλήθεια.
Μάλλον η φίλη του μιλούσε για κάποιον άλλο, όχι γι αυτόν. Σίγουρα μιλούσε για κάποιον άλλο. Μάλλον ο ίδιος δεν είχε ακούσει καλά. Σίγουρα δεν είχε ακούσει καλά, είχε και παράσιτα η γραμμή, έκανε και διακοπές. Έτσι κι αλλιώς, στο υπόγειο που έμενε ήταν δύσκολο να μιλήσει με κάποιον, δεν έδινε σήμα. Ναι, σίγουρα δεν είχε μιλήσει με τη φίλη του. Τελευταία φορά που μίλησαν ήταν πριν από τρία χρόνια στην ορκωμοσία τους. Και μετά, θυμήθηκε ένα πρωί του Νοέμβρη που είχε διαβάσει μια είδηση στην τοπική εφημερίδα. Τα μεγάλα παχιά γράμματα έγραφαν ότι εκείνη είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό, κάπου στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας.
Ήταν βέβαιος. Δεν υπήρχε κάτι που να τον φοβίζει ή που να τον κρατά μακριά από τη ζωή. Ο εαυτός του ίσως, αλλά μπα. Όχι πλέον.
Γιατί τον είχε συνηθίσει.

Douze Pointe

2008-05-20T20:22:00.000+03:00

IδιογράφΩς

2008-05-17T11:52:00.002+03:00

Eυχαριστώ τον Narita και τη Surrealist για την πρόσκληση.
Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Χέβιερ

2008-05-15T01:38:00.003+03:00

Πόση ώρα είχε περάσει, δεν μπορούσε να πει. Μπορούσε να αφουγκραστεί κάτι ήχους που έμοιαζαν με τιτιβίσματα, αλλά δεν ήταν παρά μόνο κάποιες λίγες σκόρπιες κουβέντες που είχαν ανταλλάξει μερικοί διαβάτες μεταξύ τους και μπόρεσε να ακούσει ένα χλιμίντρισμα που είχε ξεφύγει από το στόμα κάποιου, που είχε περάσει τρέχοντας γρήγορα από δίπλα του, μιας και είχε ξαμοληθεί όλη η αστυνομική δύναμη της πόλης ξωπίσω του, αλλά πριν εξαφανιστεί είχε προλάβει να πει «Πω ρε συ, λιώμα είναι αυτός!». Έτσι όπως ήταν ακουμπισμένος στην κολόνα, ένοιωσε ένα άγγιγμα. Πίστεψε ότι είναι κάποιος καλοκάγαθος χριστιανός που θα τον βοηθήσει να ξανασταθεί στα πόδια του, αλλά ήταν ένας μεγαλόσωμος σκύλος, που έχοντας σταμπάρει από παλιά την κολώνα συνήθιζε να την χρησιμοποιεί ως δημόσιο ουρητήριο. Ξουτ, μπόρεσε να ψελλίσει, Καλά με συγχωρείς σε είχα για νεκρό, απάντησε εκείνος και έφυγε με την ουρά στα σκέλια. Κοίταξε προς το κέντρο του πάρκου και είδε εκείνη τη γάτα, που λίγο πριν γλειφόταν, να ανατσουτσουρώνεται, να νιαουρίζει απειλητικά σαν να θέλει να τρομοκρατήσει κάποιον και αμέσως μετά να αιωρείται λικνιζόμενη προς τον ουρανό. Και μετά έναν περαστικό να χάνει το βάρος του, να προσπαθεί να κρατηθεί από το πιο παχύ κλαδί μιας νερατζιάς, αυτή να ξεριζώνεται και να ίπτανται μαζί προς τα πάνω. Και τα αυτοκίνητα να ανεβαίνουν προς τη στρατόσφαιρα και ακόμη πιο ψηλά, τα αντικείμενα να εκσφενδονίζονται προς τα πάνω, μόνο προς τα πάνω, λες και είχε γυρίσει η Γη ανάποδα, λες και η βαρύτητα είχε καταργηθεί. Και παρακαλούσε μέσα του να χάσει και αυτός το βάρος του, να ανεβεί προς τον ουρανό, αλλά αυτός παρέμενε ξαπλωμένος στο δάπεδο, δίπλα από την κολώνα, να χαζεύει όλους τους άλλους να αιωρούνται, αλλά αυτός να μένει εκεί, κάτω στο δάπεδο, στις πλάκες του πεζοδρομίου, σαν να έχει καταδικαστεί από το πείσμα κάποιας σατανικής δύναμης να κείται καρφωμένος. Δε θα πετάξω ποτέ, δε γίνεται να πετάξω, ας πατήσω στα πόδια μου επιτέλους και ας δω τι μπορώ να κάνω από εδώ και πέρα. Και πάτησε στα πόδια του. Όταν ξανακοίταξε γύρω του, όλα ήταν όπως πριν, όλοι περπατούσαν στα πεζοδρόμια, τα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στη λεωφόρο και η γάτα κοιμόταν πάνω στο παγκάκι.

Έφτασε στο γραφείο. Κοίταξε το ρολόι του. Δεν είχε καθυστερήσει καθόλου. Στην ώρα του, Άγγλος. Ο Βησσαρίων έκανε για άλλη μια φορά ένα πικρό σχόλιο για τη συνήθειά του να πηγαίνει στο πάρκο για να καπνίσει. Ο *τ*** δεν του είπε τίποτα, γιατί πίστεψε ότι το πικρό του σχόλιο αναφέρεται σε κάποιον άλλο συνάδερφό του, καπνιστή, μιας και ο ίδιος ένοιωθε ότι δεν είχε βάλει ποτέ τσιγάρο στο στόμα του. Ο Ευσέβιος τον πλησίασε και του έδωσε το κόκκινο μπαλόνι που είχε κλέψει χτες από την τσέπη του. Τον κοίταξε με απορία. Δεν είναι δικό μου, Δικό σου είναι-το βρήκαμε στην τσέπη σου, Δεν είναι δικό μου, Πάρ’ το, Ευχαριστώ, Γιατί το είχες στην τσέπη σου, Δεν ξέρω να σου πω-αφού δεν είναι δικό μου, Οκ, καλά γιατί εμείς νομίζαμε ότι για σένα σημαίνει πολλά, Τι εννοείς; Για να το έχεις στην τσέπη σου κάτι σήμαινε, Ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Όχι, αλλά μάλλον ήταν κάτι σημαντικό-ίσως να είχε σχέση με αναμνήσεις ή, ξέρω γω, με κάποιες επιθυμίες, Ποιες επιθυμίες, Εσύ να μου πεις, Δε θυμάμαι να έχω επιθυμίες και όνειρα, το μόνο που θέλω είναι να είμαι καλός στη δουλειά μου, Ρε πλάκα κάνεις, Όχι, Αμνησία έχεις; Δε νομίζω-αν και η αλήθεια είναι πως νοιώθω κάπως θολωμένος-έχεις κάτι άλλο να μου πεις; Όχι, Ε, ας δουλέψουμε τότες-σου είπα ότι το μόνο που με νοιάζει είναι η δουλειά μου, τίποτα άλλο. Και έτσι έληξε η συζήτηση. Ο ****ς κοίταξε γύρω του. Δε θυμόταν τίποτα από όσα είχαν και δεν είχαν συμβεί πριν. Είχε ξεχάσει ήδη το κόκκινο μπαλόνι.

Από εκείνη τη μέρα και για ένα λόγο που δε μπορούσε να πει, δε θέλησε να ξαναπάει στο πάρκο, ξεφεύγοντας έτσι από τα ειρωνικά σχόλια του διευθυντή του, ο οποίος σε μια ανύποπτη στιγμή, μερικούς μήνες αργότερα, του αύξησε τον μισθό και τον έχρισε βοηθό του, πράγμα που έκανε τους συναδέρφους του να σκάσουν από τη ζήλεια. Εργαζόταν σκληρά και, όταν ο Βησσαρίων παραιτήθηκε για λόγους υγείας, έγινε ο ίδιος προϊστάμενος στο τμήμα. Και όλα πήγαιναν καλά. Μόνο, όταν κάποιες λίγες φορές κοιτούσε αφηρημένος τον ουρανό, αισθανόταν ένα βάρος στο στήθος, αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει το πως και τα γιατί.

Λάιτερ

2008-05-09T20:52:00.004+03:00

Το πρωί της Τετάρτης, κατά τις 11παρά, καθώς καθόταν στο παγκάκι και κάπνιζε ένα νωχελικό κάμελ και ονειρευόταν πως τρέχει επιτέλους στη μέση του δρόμου για να εκφράσει έστω για μία και μοναδική φορά την αγάπη του, το βλέμμα του έπεσε σε μία καφέ γάτα που λιμάριζε τα νύχια της σε ένα μικρό δέντρο. Είχε τόσο αφεθεί στις σκέψεις του που δεν πήρε καθόλου χαμπάρι έναν γέρο με μια μαγκούρα που κάθισε δίπλα του. «Μου δίνεις και μένα ένα τσιγάρο;», τον ρώτησε. «Nαι, βέβαια», απάντησε και έστρεψε αμέσως το βλέμμα του, γιατί το τελευταίο πράγμα που ήθελε τώρα ήταν να του πιάσει κουβέντα ο γέρος. Σηκώθηκε να φύγει, όταν ο μαγκουροφόρος τού μαρτύρησε τα χτεσινά γεγονότα. «Οι άλλοι νομίζουν ότι καπνίζεις κάτι άλλο. Ψάξαν τις τσέπες σου και βρήκαν το μπαλόνι. Το καβάτζωσε ο Ευσέβιος. Το έβαλε μέσα στο συρτάρι του. Μην το αφήσεις εκεί. Να το πάρεις γιατί το χρειάζεσαι. Και κοίτα να λάβεις δραστικά μέτρα». Ο *****, που είχε ήδη περπατήσει καμιά εικοσαριά βήματα προς την έξοδο του πάρκου, κοντοστάθηκε έκπληκτος και θέλοντας να διευκρινίσει τι εννοούσε ο γέρος, κοίταξε προς το παγκακι, αλλά το μόνο που είδε ήταν μια καφέ γάτα να γλείφει την κωλοτρυπίδα της.

Δεν μπορούσε να ξετυλίξει το κουβάρι. Ποιος ήταν αυτός ο γέρος; Τι ήθελε; Πώς ήξερε για το κόκκινο μπαλόνι; Αλλά και οι συνάδερφοί του; Εντάξει, τους είχε για κουτσομπόληδες, αλλά δεν περίμενε να φτάσουν στο σημείο να ψάχνουν τις τσέπες του. Έψαξε τις τσέπες του. Το μπαλόνι δεν ήταν εκεί. Ναι, ο γέρος έλεγε την αλήθεια. Άρχισε να ιδρώνει. Τι θα κάνω χωρίς το μπαλόνι; Δεν μπορώ χωρίς αυτό. Τι θα μου συμβεί τώρα που δεν έχω το μπαλόνι; Με το μπαλόνι την πάλευα, όλα ήταν καλύτερα, τώρα τι θα κάνω; Περπάτησε τρεκλίζοντας μέχρι την άκρη του πάρκου. Άγγιξε μία κολόνα. Ζαλιζόταν. Νομίζω θα λιποθυμήσω, πρόλαβε να ψιθυρίσει. Πριν γίνουν όλα λίγο πιο σκοτεινά, μόνο μία ερώτηση έμοιαζε πιο βασανιστική από όλες τις άλλες. Πώς εξαφανίστηκε ο γέρος;

(Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε συμβεί κάτι ανεξήγητο. Ο γέρος δεν εξαφανίστηκε έτσι στα ξαφνικά. Απλώς, όταν ο ***** κοντοστάθηκε αρκετά δευτερόλεπτα με την πλάτη προς τον ηλικιωμένο, ο τελευταίος βαρέθηκε να περιμένει και απομακρύνθηκε με αργά βήματα από το πάρκο. Όταν ο ***** γύρισε προς το παγκάκι, είχαν ήδη περάσει έξι λεπτά και ο ηλικιωμένος ήταν ήδη στον άλλο κόσμο, αφού στην προσπάθειά του να περάσει με τα πόδια το δρόμο απέναντι, παρασύρθηκε από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το σχεδόν νεκρό σώμα του εκτινάχθηκε στο μπαλκόνι ενός διαμερίσματος, που βρισκόταν στο δεύτερο όροφο της απέναντι πολυκατοικίας, όπου και προσγειώθηκε δίπλα από έναν κουβά με νερά, εντελώς νεκρό τώρα. Η ένοικος δεν άκουσε τον γδούπο, γιατί είχε βάλει στη διαπασών το ραδιόφωνο για να απολαύσει το αγαπημένο της τραγούδι, οι στίχοι του οποίου προμήνυαν ταξίδια στη Χαβάη. Αλλά και οι πεζοί δεν κατάλαβαν επακριβώς τι συνέβη, γιατί ήταν απορροφημένοι στους κόσμους τους, ενώ ένα οχτάχρονο παιδί που είχε δει τον γέρο να εξαφανίζεται δεν έδωσε σημασία, γιατί είχε πειστεί ότι ο ηλικιωμένος είναι ο Γκάνταλφ από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» και, όντας μάγος με φοβερές ιδιότητες, μπορούσε να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται όποτε ο ίδιος το θέλει και το ποθεί. Μόνο όταν τελείωσε το άσμα στο ραδιόφωνο βρήκε η ένοικος τη σορό του στο μπαλκόνι και έβαλε κάτι τσιρίδες που έφτασαν με καθυστέρηση μέχρι τη διπλανή οδό, αλλά τότε ο ***** βρισκόταν σε μία παράξενη κατάσταση ύπνου-ξύπνιου, εδώ-εκεί νιρβάνα-μη νιρβάνα και δεν άκουσε τα ουρλιαχτά, αν και δεν είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα τα άκουγε, μιας και εκείνη την ώρα ένα θορυβώδες ασθενοφόρο και τρία περιπολικά που κυνηγούσαν δώδεκα δραπέτες αύξαιναν το βουητό της πόλης. Τα ηχητικά κύματα που προέρχονταν από τον λάρυγγα της ενοίκου μπερδεύονταν με τις κόρνες, αφομοιώνονταν στη βοή, επέστρεφαν πίσω στο μπαλκόνι και συνειδητοποιώντας ότι οι τσιρίδες της δεν ακούγονται καθόλου, έβαλε ακόμη περισσότερη δύναμη. Σταμάτησε να ουρλιάζει, μόνο όταν είδε κάποιους διαβάτες να κοιτούν έντρομοι προς το μέρος της. Κοίταξε αποκαμωμένη την κουζίνα της και βλέποντας τα ποτήρια και τα πιάτα να ‘χουν γίνει σκόνη και θρύψαλα, βεβαιώθηκε για την κακή επιλογή της να δουλεύει ως αποκλειστική νοσοκόμα τα βράδια, ενώ κανονικά και με το νόμο θα μπορούσε να έχει γίνει μία ντίβα της όπερας, μία μέτζο σοπράνο, έστω μία σοπράνο κολορατούρα βρε αδερφέ.)

Πίσω στην κολόνα, ο ***** δεν είχε λιποθυμήσει. Είχε τις αισθήσεις του, αλλά δεν μπορούσε να περπατήσει. Αποφάσισε να κάνει ένα βήμα, αλλά αυτό ήταν δύσκολο: είχε την εντύπωση ότι σηκώνει στους ώμους του όλο το βάρος αυτού του κόσμου. Γι αυτό και παρέμενε ακίνητος, με το βλέμμα του στραμμένο στις πλάκες του διπλανού πεζοδρομίου.

Λάιτ

2008-05-06T21:54:00.001+03:00

Από κείνη τη μαύρη μέρα που ο Βησσαρίων απαγόρευσε διά ροπάλου το κάπνισμα μέσα στα γραφεία, ο ***** συνήθιζε να πηγαίνει στο πάρκο απέναντι, να κάθεται στο παγκάκι και να καπνίζει ένα κάμελ άφιλτρο. Αυτό γινόταν στο χρονικό διάστημα από τις 10:30 μέχρι τις 11παρά, οπότε και έληγε το διάλειμμα. Στην αρχή τον ακολουθούσαν και άλλοι χαρμάνες, ειδικά εκείνη η ξανθιά που ήταν τσιμπημένη μαζί του, αλλά από τότε που βρήκε κάποιον άλλο να την τσιμπάει ανάμεσα στα πόδια, εκείνη έπαψε τα πολλά πάρε-δώσε μαζί του, ενώ κάποιοι καπνιστές συνάδερφοί του αποφάσισαν να το κόψουν μαχαίρι, όχι μόνο επειδή κατάλαβαν ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό για τις τσέπες τους, αλλά και επειδή συνειδητοποίησαν ότι με το να καπνίζουν δείχνουν αδυναμία χαρακτήρα και πέφτουν στα μάτια του διευθυντή, ο οποίος έγινε φανατικός αντικαπνιστής μετά το τριπλό μπαιπάς του περασμένου Οκτώβρη. Μοιραία, ο ***** έμεινε μόνος να πηγαινοέρχεται μέχρι το πάρκο και να χαζεύει τους περαστικούς και τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Και κάθε φορά που τον έβλεπε ο Βησσαρίων τού έριχνε ένα άγριο βλέμμα και αυτός προσευχόταν να τον διώξει από την εταιρεία, γιατί αυτή τη δουλειά δεν την αγαπούσε, αλλά ο διευθυντής γνωρίζοντας ότι ο ***** είναι ο πιο αποδοτικός υπάλληλος δεν τον έδιωχνε, παρά μόνο τον ειρωνευόταν και ο ***** έσκυβε το κεφάλι και κατευθυνόταν προς το γραφείο του. Μπορεί να πίστευε μέσα του ότι τού άξιζε κάτι καλύτερο, αλλά άνθρωπος του ρίσκου δεν ήταν και δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ. Τουλάχιστον σ’ αυτή τη ζωή.

Μόνο μια μέρα που έβρεχε καρεκλοπόδαρα αποφάσισε να ρισκάρει. Μπήκε στην τουαλέτα, άναψε στα γρήγορα το τσιγάρο, αλλά πριν καν προλάβει να ρουφήξει τρεις τζούρες άνοιξαν οι βρύσες του ουρανού. Τότε μόνο κατάλαβε ότι οι αισθητήρες δεν είναι μια κάποια εικαστική παρέμβαση αλλά ένα διαολεμένο μηχάνημα που μπορεί να σε κάνει λούτσα. Τη στιγμή που σκεφτόταν πως αν είχε αποφασίσει να περπατήσει μέχρι το πάρκο σίγουρα δε θα γινόταν μούσκεμα ως το κόκαλο, μπήκε ένας συνάδερφος και ξεράθηκε στα γέλια. Υπέμεινε την καζούρα στωϊκά και πιάνοντας έναν κουβά και μια σφουγγαρίστρα άρχισε να τακτοποιεί το χαμό. Ευτυχώς εκείνη τη μέρα έλειπε ο Βησσαρίων και έτσι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Το πάθημα του δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά του διευθυντή, αφού οι υφιστάμενοι είχαν αναπτύξει μεταξύ τους έναν κώδικα αλληλεγγύης, μία ομερτά του τύπου «οκ, δε θα πω τίποτα στο διευθυντή, αλλά και συ μη πεις στην γραμματέα του ότι πηδάω την Αννούλα» και «οκ, δε θα πω τίποτα στο διευθυντή, αλλά μην πεις στον Τάσο ότι πηδιέμαι και με τον διευθυντή». Έκτοτε ο ***** βρέξει χιονίσει πήγαινε στο πάρκο και κάπνιζε απερίσπαστος. Και χανόταν.

Ήταν ένα παράξενο πράγμα. Κάθε φορά που το άναβε και ένοιωθε τον καπνό να τονώνει τα πνευμόνια του, βυθιζόταν στις ίδιες σκέψεις. Στις ίδιες σκέψεις που έκανε και χτες και προχτές και την προηγούμενη βδομάδα και τον προηγούμενο μήνα και τον προηγούμενο χρόνο. Και έκανε έναν πρόχειρο απολογισμό της ζωής του. Στα μέσα του τσιγάρου, σκεφτόταν ότι το καλύτερο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα. Όσοι τον κοίταζαν, έβλεπαν μπροστά τους ένα τελειωμένο πρεζόνι, ένα ζόμπι, έναν ζωντανό νεκρό που απλώς τυχαίνει να φοράει ένα καλό κουστούμι. Και στις τελευταίες τζούρες κάτι γινόταν και ο ***** αποκτούσε το χρώμα του και το χαμόγελό του, γιατί οι κακές οι σκέψεις ως εκ του θαύματος εξαφανίζονταν. Στην τελευταία τζούρα έπειθε τον εαυτό του ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα γιατί πίστευε ότι χειρότερα δε θα μπορούσαν να γίνουν. Τότε καρφωνόταν στο μυαλό του μια παλιά βιωμένη εικόνα. Αυτός σε ηλικία 4-5 ετών να περπατά στην παραλία κρατώντας ένα κόκκινο μπαλόνι. Να το αφήνει. Εκείνο να φτάνει ψηλά, να αγγίζει τον ουρανό και να εξαφανίζεται. Και μετά να ονειρεύεται πως όταν κάποτε μεγαλώσει θα φτάσει και ο ίδιος τον ουρανό. Αυτή η αίσθηση ότι κάποτε θα πετάξει, τον γέμιζε αγάπη για όλον τον κόσμο. Ήταν εκείνη η στιγμή που ήθελε να αγκαλιάσει τους περαστικούς και να τους φιλήσει. Να τρέξει στη μέση του δρόμου, να ανεβεί σ΄ένα αυτοκίνητο και να αρχίσει να ουρλιάζει «αγαπώ τη ζωή μου, αγαπώ την πόλη μου, αγαπώ τη δουλειά μου, αγαπώ όλον τον κόσμο».

Στο γραφείο επέστρεφε άλλος άνθρωπος. Ανανεωμένος. Ελαφρύς. Πιο ελαφρύς και από ένα κόκκινο μπαλόνι. Όταν τον έβλεπαν οι συνάδερφοι τόσο χαρούμενο, υποψιάζονταν ότι ο ***** μάλλον δεν καπνίζει κάμελ άφιλτρο, αλλά κάτι άλλο. Έψαξαν μια μέρα στις τσέπες του, αλλά το μόνο που βρήκαν ήταν το πακέτο με τα κάμελ. Και ένα κόκκινο μπαλόνι.

"/Συγκέντρωση μετοίκων"

2008-04-26T12:19:00.002+03:00

Βλέποντάς το από μακριά μοιάζει με αναποδογυρισμένο πλοίο μέσα σε μια πράσινη θάλασσα. Το πρώτο άρωμα είναι αυτό του ασβέστη, με τον οποίο οι νοικοκυρές έβαψαν προχτές το μεσημέρι τα πλατύσκαλα. Τα ανθάκια έχουν ξαναγεννηθεί και η φύση νομίζεις ότι μουρμουράει το «ω γλυκύ μου έαρ». Βλέπεις και τις γνωστές φάτσες, όλοι οι συνήθεις ύποπτοι είναι εδώ. Ο Σόζε λείπει, αύριο όμως θα φτάσει κι αυτός με το νέο άουντι και την απαραίτητη ξανθιά. Σαν να έχουν αλλάξει όλα, σαν να έχουν μείνει όλα ίδια, λίγη σημασία έχει αυτό. Από κάποια αυλή ακούγονται δυο τρία πιτσιρίκια που τραγουδούν το «σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα». Κίνηση. Ετοιμασίες για τη γιορτή του περάσματος. Των αστών στην ύπαιθρο, για θρησκευτικό ούτε λόγος. Τον τουρισμό ουδείς εμίσησε. Κυρίως τα παρελκόμενά του. Το βράδυ σε καλούν τα αηδόνια στα ρέματα να γιορτάσεις μια νέα εαρινή περίοδο. Το πρωί σε ξυπνούν τα ύστερα βελάσματα των δύσμοιρων μηρυκαστικών, μιας και ο γείτονας οφείλει να μεριμνήσει για το κυριακάτικο τραπέζι. Εκδρομές μέσα στα οργιώδη τοπία με τα χαλάσματα και τις γειτονιές φαντάσματα. Ξεκούραση στην ταβέρνα και αμπελοφιλοσοφίες που τελειωμό δεν παίρνουν. Το απόγευμα Επιτάφιος και περιφορά μέχρι την άκρη του χωριού, μέχρι το σύνορό του με το επόμενο, όλα κι όλα, το άβατο υφίσταται. Μέσα στην κατάνυξη και στο «ζωή εν τάφω» και στο «αι γενεαί αι πάσαι» ακούς και κάτι καλόβολα σχόλια από την κάτω ενορίτισσα για τον δικό της επιτάφιο που είναι ομορφότερος από τον από πάνω. Οι ιερείς ασπάζονται, αρχίζει ο δρόμος της επιστροφής, οι πιστοί με τα κεριά ανά χείρας δημιουργούν έναν πύρινο ποταμό. Κατάκοπος κάθεσαι την ταβέρνα και τρως στα κρυφά και από καμιά μπριζόλα, αφού τον θάψανε εντάξει, ο νεκρός με τους νεκρούς. Και περνάνε οι ώρες και πλησιάζει η Ανάσταση και βλέπεις κάτι παιδάκια να σκάνε δυναμιτάκια, παντού λαμψεις και εκρήξεις και ξεχνάς να δώσεις το φιλί της αγάπης, αλλά δεν τρέχει και τίποτα, όλα θεατρικά και τελετουργικά είναι, σ’ αγαπάω και σε μισώ μέρα παρά μέρα. Η μαγειρίτσα νόστιμη, τα τζιέρια σε αηδιάζουν, αλλά κάποια έθιμα οφείλει να τα τιμάς. Την επόμενη μέρα θα φάς καλά. Σαν λιμασμένος, λες και ήσουν καθαρός για 40 μέρες.
Θα φύγω και θα ξανάρθω.
Έχοντας εφοδιαστεί με όμορφες εικόνες για να έχουμε να λέμε.

2+2=5

2008-04-22T13:20:00.000+03:00

Serial Number

2008-04-22T01:22:00.002+03:00

Το τελευταίο διάστημα δεν μπορώ να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου.
Αλήθεια λέω. Όλα είναι μπερδεμένα. Λες και κινούνται όλα πολύ αργά και γω πάω πιο γρήγορα. Ή το αντίστροφο.
Αρχίζω να θέλω να νιώθω να αισθάνομαι ότι μέσα εδώ βάλω αληθινά γεγονότα περιστατικά και φοβάμαι ότι γίνει θα πιο προσωπικό και με φοβίζει κάτι σαν ριάλιτι καταλήξει και ίσως εκτεθειμμένος πιο πολύ έχτισα τείχος γκρεμίσω θέλω αλλά προβλήματα διαβλέπω απαισιόδοξος κακά ξεμπερδέματα όχι ντρέπομαι ότι αλλά δω άμα εμένα αλήθεια τρομάξω ίσως μολονότι δε άδερς γνωρίζουν καλύτερα εμένα από μένα αν πραγματικά γεγονότα γράψω αποστασιοποιημένος μπορώ να είμαι δεν πλεονέκτημα χρόνου λεύτερου αυτά είναι έτρεχα παλαβός σαν σκεφτόμουν αυτά δεν αν και ελαφρυντικό αυτό είναι γιατί σίγουρα τα θα σκεφτόμουν πάλι εθισμός είτε αρρώστια αυτοαναφορικότητα είτε μπελάς κακός ηύρε με δω να πώς ξεμπερδέψω θα υπαρξιακοανυπαρξιακά πιάσαν με μέρες καλές έρχονται για σκέφτομαι και γραφω αυτά ξέρω δεν ίδια τα ίδια και τα για τσάντρες και ολ τα χιούμαν μπίινγκς που ξέρνε τι θέλνε και δεν το χνε και σιγά μητοβρούνε, αυτογνωσίας χίμαιρα δηλαδή, γάμησέ τα και καλύτερα άφησέ τα, perasei 8a persitaidiaelegape8aineiteleutaiaomws amen

To σύνθημα

2008-04-21T13:41:00.003+03:00

Κοίταξε να δει μήπως περνούσε κανείς. Ψυχή ζώσα. Έβγαλε το μαύρο σπρέι από το σακάκι του. Άγγιξε τον τοίχο. Έγραψε κάτι στα βιαστικά. Όρεξη είχε να τον βρει κανά μπάτσος και να τον τρέχει στα τμήματα. Και τι εξηγήσεις να δώσει, και τι να πει; Χάζευε το δημιούργημά του. Ήταν βέβαιος ότι όλο και κάποιος θα του έριχνε από καμιά ματιά. Αυτός ο κάποιος μπορεί και να το φωτογράφιζε, μπορεί και να το χάζευε για μισή ώρα, μπορεί και να συμφωνούσε με το νόημά του, μπορεί και να σκεφτόταν ότι αυτός που έγραψε το σύνθημα είναι ένα καμένο πρεζόνι ή ένας μικροαστός, που εξαπάτησε τις τύψεις του και αμέσως μετά ξεράθηκε στον ύπνο. Λίγο πριν φύγει, σκέφτηκε ότι όλο και κάποιος εντολοδόχος θα ξαναέβαφε τον τοίχο. Τα μαύρα γράμματα ήταν καταδικασμένα να καλυφθούν κάτω από πολλές πινελιές άσπρης μπογιάς. Η τελευταία σκέψη τον έκανε να τρέμει από τα νεύρα. Γι αυτό το μόνο που όφειλε να κάνει ήταν να μουτζουρώσει το δημιούργημά του. Έκτοτε άλλαξαν πολλά. Η μουτζούρα όμως έχει μείνει ίδια. Κοσμεί ακόμη εκείνο τον άσπρο τοίχο.

Ο άσπρος ελέφαντας και το ναρκοπέδιο

2008-04-15T01:28:00.004+03:00

Ονειρεύτηκα πως ένας γνωστός ιστολόγος άφησε ένα εγκωμιαστικό σχόλιο στο μπλογκ μου και εγώ του απάντησα «άντε και γαμήσου» ή «σάλτα και γαμήσου» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Ανάμεσα: δεν ξεχνώ- η έννοια του «ελευσομένου» σύμφωνα με τον Ντεριντά- ο Φουκώ και η «Ιστορία της τρέλας»- Τζούλια Αλεξανδράτου for President- Αλέξης και Περιστέρα- το επίμονο κολεόπτερο- τα μονοκοτυλήδονα-hot pussies- ρομαντικές στιγμές- Hillary trava pline kana piato mwrh xamoura- καρκινοβατώντας- τα trolls δεν είναι χορτοφάγα- δώσε και σε μένα μπάρμπα- ο Γιώργος Μαργαρίτης λάηβ στα “astra” στις 30 Απριλίου- το μηχάνημα για τον καφέ μού ‘φαγε ένα εικοσάλεπτο- οικοδομικός οργασμός- η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής- ψευτοδιλήμματα και εθνικοπαραφροσύνες- θέλω να ταξιδέψω, θέλω να ταξιδέψω- Radiohead και ξερό ψωμί- η γριά που καθάριζε τη μασέλα της μέσα στο λεωφορείο- φυσήξτε να φύγει το σύννεφο- έγινε η βροχή χαλάζι

Ονειρεύτηκα πως μου τηλεφώνησε η Πουλχερία και με ξέχεσε κανονικά, γιατί χτες, μόλις χτες, κατάλαβε ότι η σχέση μας ήταν ένα μεγάλο λάθος. Στο τέλος αμόλησε και κάτι ωραία περί ιστολογικής αυτοερωτικής ασφυξίας. Ξύπνησα και έβαλα να παίξουν οι «μνήμες του νερού», αυτό από τα Κρίνα δηλαδή, "τώρα που της ζωής το σούρουπο πλησιάζει/σε μια σπηλιά που να θυμίζει το κορμί της/θα αποσυρθώ και θ' αγαπήσω το σκοτάδι"

Διακοπή ρεύματος

2008-04-14T01:39:00.001+03:00

«Μας κόψαν απόψε το φως, να τους έχει καλά ο Θεός». Αυτό σιγοτραγουδούσα όταν το δωμάτιο βυθίστηκε στο σκοτάδι. Βλέπαμε μια ηλίθια εκπομπή -αν και για να είμαι ειλικρινής μάλλον εμείς ήμασταν οι ηλίθιοι που χαζεύαμε αυτό το τηλεσκουπίδι χαχανίζοντας με τα ρεζιλίκια των άλλων αντί να γελάμε με τη δική μας κατάντια- όταν ξαφνικά γίναν όλα μαύρα. Ευτυχώς είχα πρόχειρη μια λάμπα πετρελαίου, που τη φύλαγα σαν κόρη οφθαλμού δίπλα από την τηλεόραση σε περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε να ξανακαταβάσει στα καλά καθούμενα τους διακόπτες στα κεντρικά. Την έπιασα με προσοχή, αφαίρεσα το γυαλί, άναψα το φυτίλι και ένα αδύναμο πορτοκαλί χρώμα κυριάρχησε στο δωμάτιο. Κουτουλώντας στους καναπέδες και παίρνοντας σβάρνα το τραπεζάκι του σαλονιού έφτασα στην κουζίνα, έψαξα τον φακό, τον πήρα στα χέρια μου, τον άναψα και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι για να πιάσω τη κουβέντα με τους φίλους μου, που όλο αυτό το διάστημα, από τη διακοπή του ρεύματος και εντεύθεν, δε βγάζαν άχνα. Έριξα το φως του φακού στον καναπέ, αλλά αυτοί είχαν γίνει καπνός. «Ρε τα καθάρματα», λέω, «πώς έφυγαν χωρίς να τους πάρω πρέφα; Και να φύγουν χωρίς να πουν εστω ένα καληνύχτα; Βρε τα γαϊδόυρια!».
Μην έχοντας τι να κάνω έμεινα να χαζεύω τη λάμπα πετρελαίου. Κάποτε θεωρούνταν μια σημαντική εφεύρεση, κάποτε φώτιζε τα δωμάτια όλου του κόσμου και σήμερα κατέληξε να χρησιμοποιείται μόνο σαν διακοσμητικό στοιχείο. Και εκεί που λες ότι όντως είναι μια ωραία εικαστική παρέμβαση, κόβεται ξαφνικά το ρεύμα και αποκτά τη χαμένη της αξία. Σηκώθηκα και την έσβησα. Θέλει να ξεκουραστεί, λέω. Και το πετρέλαιο είναι ακριβό πλέον. Και το δωμάτιο βρωμοκοπάει. Και θα αρχίσω σε λίγο να μαστουρώνω. Και γω δεν είμαι για τέτοια.
Ας προσπαθήσω να μείνω νηφάλιος, ψελλίζω. Έτσι και αλλιώς, το σκοτάδι με ηρεμεί. Μπορώ να το αντέξω. Χίλιες φορές να κολυμπώ στο έρεβος, παρά να λούζομαι στο δυνατό φως.
Το μόνο που έκανα τα επόμενα τρία ή δεκατρία λεπτά ήταν να αναβοσβήνω το φακό. Έβαζα μπροστά από το φακό κάποια αντικείμενα, αυτά φωτίζονταν και έλαμπαν παράξενα. Κάποια φωσφόριζαν έντονα, κάποια φάνταζαν τρομαχτικά, ενώ μερικά άλλα έμοιαζαν να ζωντανεύουν, κάτι που με έκανε να θυμηθώ όλες εκείνες τις θεωρίες περί ανιμισμού. Μετά, έπιανα το φακό, τον άναβα, τον τοποθετούσα κάτω από την παλάμη μου και το δωμάτιο βαφόταν κόκκινο. Αφού βαρέθηκα όλες αυτές τις ενασχολήσεις, τον έσβησα εντελώς και προσπαθούσα να δω μέσα στο σκοτάδι. Τσάμπα κόπος, δεν έβλεπα τίποτα.
Λίγο αργότερα είχα τη φαεινή ιδέα να υποβάλω τον εαυτό μου σε ένα τεστ παρατηρητικότητας και μνήμης. Προσπαθούσα να θυμηθώ πού έχω αφήσει το ποτήρι μου. Φώτιζα με το φακό προς το υποτιθέμενο σημείο, προς το μέρος που πίστευα ότι βρισκόταν το ποτήρι, αλλά αυτό ήταν αλλού. Το ίδιο η λάμπα πετρελαίου, αυτή ήταν κάπου αλλού. Το ίδιο και η φρουτιέρα. Το ίδιο και ένα κάδρο. Το ίδιο και η τηλεόραση. Το ίδιο και η πόρτα.
Εκείνη την ώρα που άρχισα να τρομάζω και να θέλω να ουρλιάξω «πού στο διάλο βρίσκομαι;», εκείνο το κρίσιμο λεπτό που αναδυόταν από μέσα μου η απορία, εκείνο το κρίσιμο δευτερόλεπτο που τα μάτια μου διαστέλλονταν από πανικό, εκείνο το κρίσιμο κλάσμα του δευτερολέπτου που κάτι με έπνιγε, ήρθε το φως.
Και τότε όλα ήταν όπως πρώτα. Οι φίλοι μου κάθονταν στον καναπέ, η τηλεόραση έπαιζε την χαζοεκπομπή, η λάμπα πετρελαίου παρέμενε στη θέση της, όπως και η πόρτα. Όλα ήταν όπως πρώτα.
Μόνο που υπήρχε μια βασική διαφορά τώρα. Τώρα τα έβλεπα όλα με διαφορετικό τρόπο, με άλλο μάτι. Τώρα έβλεπα και τα λέηζερ και τα οπτικά εξαρτήματα και το πραγματικό βάθος των αντικειμένων και των προσώπων.

Γιατί μπορούσα πλέον να διακρίνω καθαρά τα οπτικά ολογράμματα.

Hurlyburly

2008-04-12T03:00:00.002+03:00

Το Σαββατο δεν έχω όρεξη να ανεβάσω τίποτα, γιατί έχω την εντύπωση ότι θα διαβαστεί μονο από μένα, άντε και από την Κούλα την καφετζού, που ανακάλυψε πρόσφατα τον θαυμαστό κόσμο του ιντερνέτ και το παρόν μπλογκ. Τον υπολογιστή τον αγόρασε πρόσφατα για να περνά πιο ευχάριστα όλες εκείνες τις ατέλειωτες ώρες που βρίσκεται στο μαγαζί βαρώντας μύγες, συχνότερα, και φραπέδες, σπανιότερα.
Το Σάββατο πονάω. Όλη η συσσωρευμένη κακή ενέργεια της βδομάδας ξεσπάει πάνω στον αριστερό κρόταφο, μεταφέρεται στην παρεγκεφαλίτιδα και μέσα απο κάτι νευρώνες διαχέεται σε όλο μου το κεφάλι.
Το Σαββατο είμαι ντεφορμέ. Οι ιδέες στερεύουν, σαν εκείνη την προπολεμική κρήνη πάνω από το σχολείο, δίπλα από τα υπεραιωνόβια κυπαρίσσια, εκεί δηλαδή που βρήκαν προχτές τις χειροβομβίδες από τον βήτα παγκόσμιο πόλεμο.
Το Σάββατο δεν ανοίγω τον υπολογιστή. Το πρωί κάθομαι στον κήπο και χαζεύω τα δέντρα που ανθίζουν. Τα βράδια κάθομαι στον κήπο και ακούω τα αηδόνια που συνεχίζουν τα άσματά τους μέχρι το πρωί.
Το Σαββατο ο καφές μου είναι πάντα πικρός.
Το Σάββατο το φαγητό μου είναι πάντα κακομαγειρεμένο.
Το Σαββατο είμαι διαολεμένα άδειος ολωσδιόλου.
Το Σάββατο σε θυμάμαι και γελάω. Καμιά φορά, σε θυμάμαι και κλαίω.
Το Σαββατο τα σκεπάσματα είναι συνήθως πιο βαριά. Συμπάσχουν.
Το Σάββατο δε λειτουργεί το κλιματιστικό γιατί ο καπνός του δωματίου κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει τον μηχανισμό του.
Το Σαββατο μόνο μία ηλιαχτίδα περνάει μέσα από τα κλειστά παράθυρα, μια ηλιαχτίδα ικανή να φωτίσει τα δισεκατομμύρια μόρια της σκόνης που κοσμούν το εσωτερικό του σπιτιού μου
Το Σάββατο είναι μέρα περισυλλογής. Σκέφτομαι πολύ, τόσο πολύ που πελαγοδρομώ με αποτέλεσμα να μην μπορώ να θυμηθώ τι έχω σκεφτεί.
Το Σάββατο βραχυκυκλώνω και βραχυκυκλώνομαι.
Το Σαββατο δε μιλάω πολύ, γιατί με ενοχλεί ο ήχος της φωνής μου.
Το Σάββατο κλείνω το κινητό και βγάζω από την πρίζα το σταθερό, γιατί με ενοχλεί ο ήχος της φωνής τους.
Το Σαββατο συνηθίζω να παίρνω το πρώτο τρένο ή το τελευταίο πλοίο και να επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος.
Το Σάββατο το πρόσωπό μου είναι πάντα ωχρό.
Το Σάββατο μεθώ, χάνω τον έλεγχο και σπάω βιτρίνες. Τις δικές μου.
Το Σαββατο αγαπάω πιο πολύ τη ζωή μου.
Το Σάββανο μισώ πιο πολύ τη ζωή μου.
Το Σαββανο μου αρέσει να τρώω τις σάρκες μου.
Το Σάββανο αρπάζω ένα τσεκούρι: πρώτα ακρωτηριάζω τα πόδια μου, μετά ξεριζώνω το αριστερό μου χέρι και με το δεξί χτυπώ το στήθος μου.
Το Σαββανο ο βυθός μου είναι πάντα κόκκινος.

Γι αυτό και δεν έχω ανεβάσει και ούτε πρόκειται να ανεβάσω ποτέ ποστ το Σάββατο.

Θανάσιμες παγίδες

2008-04-10T01:40:00.002+03:00

Όταν ήμουν μικρός, είχα πειστεί ότι οι περισσότερες πλάκες των πεζοδρομίων ήταν τόσο κακοφτιαγμένες που αν πατούσα πάνω σε αυτές θα γλιστρούσα και θα κατέληγα φαρδύς πλατύς στο δάπεδο είτε με ένα απλό στραμπούληγμα είτε με σπασμένο αστράγαλο. Γι αυτό, κάθε φορά που έβγαινα στο δρόμο, φρόντιζα να περπατώ με χαμηλομένο το κεφάλι για να τσεκάρω τις υποτιθέμενες παγίδες θανάτου. Όμως αυτό δημιουργούσε πολλά προβλήματα. Περπατώντας σκυφτός, έπεφτα πάνω σε πεζούς που ερχόταν προς το μέρος μου, κάτι που οδηγούσε στο να εισπράττω παράξενα βλέμματα και φράσεις όπως «στραβός είσαι ρε;». Αυτό συνεχίστηκε μέχρι την εποχή που ένα δελτίο ειδήσεων αφιέρωσε ένα ολόκληρο μισάωρο σε εκείνη την ηθοποιό που, πατώντας πάνω σε μια ελαττωματική πλάκα, κατέληξε η δύστυχη στο νοσοκομείο. Αυτό κάπως με ησύχασε. «Δεν είσαι ο μόνος, δεν είσαι ο μόνος, τα πεζοδρόμια είναι επικίνδυνα», σκεφτόμουν και συνέχισα να βαδίζω, αν και όχι πολύ σκυφτός. Εκμυστηρεύτηκα σε κάποιους φίλους τους φόβους μου για τις παγίδες που κρύβουν τα πεζοδρόμια και αυτοί γελούσαν για πολλή ώρα εις βάρους μου.

Αυτό το ρεζιλίκι με βοήθησε να καταλάβω ότι όντως ήμουν υπερβολικός.
Έκτοτε, περπατούσα έχοντας κάπως ψηλά το κεφάλι.
Μέχρι την προηγούμενη Δευτέρα.

Μαθήματα οδήγησης

2008-04-08T15:54:00.002+03:00

Είναι πολύ συνηθισμένο. Εκεί που κάθεσαι και χαζεύεις, ας πούμε, το μαιντφάκινγκ Λοστ, τις νερόβραστες τηλεφωνικές φάρσες του μοχθηρού Αρναούτογλου και τις χαριτωμένες αντεγκλήσεις του έχω-σώας-τας-φρένας-και-φαίνεται Βερύκιου με τον πολλά-βαρύ-και-ίσως Αυτιά, έρχεται μια αναλαμπή και ανακαλείς στη μνήμη σου γεγονότα και ανθρώπους που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει φορέβα. Έχω την τάση να διαγράφω πρόσωπα και γεγονότα με ευκολία και ίσως με χαρά. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, ξέρω όμως ότι είναι όμως πολύ συνηθισμένο και πως συμβαίνει σε όλους, ιστολόγους και μη. Καμιά φορά αποστασιοποιούμαι τόσο πολύ που αισθάνομαι ότι κάποια σκηνικά τα έχει ζήσει κάποιος άλλος, πάντως όχι εγώ και ότι συγκεκριμένα πρόσωπα τα έχει γνωρίσει κάποιος άλλος, πάντως όχι εγώ.

Σε αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο της ψευτοαμνησίας, όπου το σημαίνον είναι το πρίζον μπρέηκ και το σημαινόμενο η βίκυ χατζηβασιλείου, εντάσσεται και εκείνη η νταρκ περίοδος που έκανα μαθήματα οδήγησης. Ήταν οι ντούινγκ νάθινγκ ατ ολ μήνες λίγο πριν θητεύσω στα βρόμικα χαρακώματα και λίγο μετά το πέρας των σπουδών μου. Βαριόμουν του θανατά. Δεν είχα τι να κάνω και επηρεασμένος από μια φίλη, που και αυτή έχοντας πολύ ελεύθερο χρόνο το ‘βαλε πείσμα να γίνει η θηλυκιά ραϊκόνεν, πήγα σε ένα δάσκαλο οδήγησης για να το πάρω το καταραμένο ροζ δίπλωμα. Όχι ότι ήθελα να οδηγάω, αλλά, είπαμε, βαριόμαν και τότε ήταν πιο δύσκολα τα χρόνια: μπλογκ δεν υπήρχαν, στα φόρουμς, σόρρυ φόρα, δεν έμπαινα, λοστ δεν υπήρχε, τα εξ φάιλς τα είχα δει όλα και όρεξη να διαβάσω έστω ένα βιβλίο ελληνικής λογοτεχνίας δεν υπήρχε, αφού για 4 χρόνια είχα φάει στη μάπα λογής λογής εγχειρίδια, ως επί το πλείστον συντεταγμένα με τον παπαρρηγοπούλειο εθνοκεντρισμό και το διάβασμα, ακόμη και μιας εφημερίδας, μου έφερνε αυτόματα σωματικές αντιδράσεις, όπως φλίκταινες, ημικρανίες και αναγούλες.

Εδώ μάλλον πρέπει να πω ότι με όλους τους δασκάλους μου, ακόμη και με εκείνη την αντιπαθητικιά θεολόγο που είχα στη τρίτη γυμνασίου, είχα τυπικές σχέσεις. Δε με ενοχλούσαν, δεν τους ενοχλούσα, περνούσε η ώρα μέσα στην αμοιβαία αδιαφορία. Όλα καλά. Ε, με αυτόν, Στέλιο θαρρώ τονέ λένε, είχαμε μια σχέση μίσους. Εκ πρώτης όψεως ήταν ένας συνηθισμένος δάσκαλος οδήγησης. Όπως όλοι οι άλλοι σωφεράδες, έτσι και αυτός θα με έβλεπε σαν υποψήφιο θύμα, από το οποίο θα φρόντιζε να αρπάξει πολλά λεφτά. Θα προσπαθούσε να με κάνει να αισθάνομαι μονίμως ανέτοιμο να δώσω εξετάσεις, θα με έπειθε να κάνω παραπανίσια μαθήματα, θα μου μετέδιδε ανασφάλεια, θα μου έβαζε τις φωνές κάθε φορά που θα παραβίαζα τις προτεραιότητες (εδώ καλά θα έκανε), θα σχολίαζε όλους τους έλληνες που οδηγούν σαν να είναι μεθυσμένοι και θα τσακωνόμασταν για το ποιος είναι ο καλύτερος πιλότος της φόρμουλα ένα. Μέχρι εδώ καλά. Όλα αυτά τα περίμενα. Αυτό που δεν περνούσε από το μυαλό μου ήταν πως ο κατά τα άλλα συμπαθής κυρ-Στέλιος θα ήταν ένας εθνικόφρων του κερατά, οπαδός ενός ιδεολογικού ρεύματος που μερικοί μορφωμένοι άνθρωποι αποκαλούν «λαϊκό φασισμό», οι θιασώτες του οποίου χρησιμοποιούν σαν ψωμοτύρι τις φράσεις «μόνο μια χούντα χρειάζεται ο τόπος για να πάει μροστά», «τότε με τον Παπαδόπουλο ήμασταν καλά, δεν πεινούσαμε, ενώ τώρα με το Σημίτη δεν έχουμε φράγκο», «η πατρίδα κινδυνεύει από τους μετανάστες», «οι ξένοι απεργάζονται το θάνατο του έθνους» κλπ. Ανήκε δηλαδή σε αυτούς που δεν ψήφιζαν στις εκλογες γιατί αγανακτούσαν με την κατάντια της πολιτικής ζωής («όλοι ίδιοι είναι»), αν και κόβω το κεφάλι μου ότι στις τελευταίες εκλογές θα ψήφισε λάος δαγκωτό.

«Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Αυτό το επαναλάμβανε κάθε φορά που είχε όρεξη να μου πιάσει κουβέντα. Από το πρώτο μάθημα κιόλας. Εγώ τον αγνοούσα, ούτε μιλούσα, ούτε λαλούσα. Δεν ήθελα να αντιπαρατεθώ. Ήμουν και ψαρωμένος, σεβόμουν και το ότι είχε τα υπερδιπλάσια χρόνια από μένα. Σκεφτόμουν μόνο «ωραία, τα πιάσαμε τα λεφτά μας». Όταν έβλεπε ότι δεν έχω όρεξη να καταθέσω την άποψή μου, έβαζε χαμηλά το ραδιόφωνο και άκουγε τον σταθμό της μητρόπολης της Δημητριάδος, ήταν το κληροδότημα του Χριστόδουλου στην πόλη μας, τέλος πάντων ο νεκρός δεδικαίωται, δε λέω τίποτα. Και να οι θείες λειτουργίες, και να οι ψαλμοί, και να οι ηθικοπλαστικές εκπομπές με θέματα ψευτοκοινωνικού προβληματισμού, όπως «νέοι και ναρκωτικά», «νέοι και ομοφυλοφιλία», «νέοι και εκκλησία», και να οι καταγγελίες για τους ιεχωβάδες και τους μασόνους και τους σατανιστές και άλλα μουρλά. Το θέμα είναι ότι κάποιες φορές ο δάσκαλος σιγοντάριζε τον παπά και έψελνε μέσα στο αυτοκίνητο! Ναι, ρε συ, έψελνε! Και γω, το ‘παιζα βλάκας. Ούτε μιλούσα, ούτε λαλούσα, μόνο πρόσεχα να μην πάρω κανά δυστυχή πεζό σβάρνα. Και στο τέλος του μαθήματος τα τσέπωνε τα χιλιάρικα. Κάτι έλεγα να πω περί χριστιανικής ηθικής και παγκαριών αλλά το κατάπινα. Και κάθε φορά που με αποχαιρετούσε φρόντιζε να λέει «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Έτσι κύλησαν τα πρώτα 4-5 μαθήματα. Εγώ στον κόσμο μου, ο Στέλιος στον δικό του. Με τους ψαλμούς, με τα αγγέλματα της ημέρας και με τους παπάδες του. Και ως δάσκαλος ήταν μέτριος. Δεν ενδιαφερόταν. Έλεγε πεντέξι πράγματα και φρόντιζε αμέσως να αποσύρεται στον αχό της βυζαντινής μουσικής, ξέρεις νηπαβουγαδηκεζωνη.

Ώσπου μια μέρα βρήκα τη μιλιά μου, «άνθρωπος είμαι δεν αντέχω, ξέσπασα» που τραγουδούσε στα έρλι νάιντις ο κορκολής. Είχε πάθει τρομώδες παραλήρημα. Όλα του φταίγανε. Οι αριστεροί, οι αλβανοί, οι ιεχωβάδες, οι πολιτικοί, το πολίτευμα, ο Σημίτης, όλοι και όλα, σε ένα ισοπεδωτικό κρεσέντο. Τότε ξύπνησε ο άνθρωπος μέσα μου. Όχι ο ναρίτης, ούτε ο μουλουκουκουές, ούτε ο προασπιστής της ανεξιθρησκίας και των αναφαίρετων ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο απλός άνθρωπος ξύπνησε μέσα μου. Και άρχισε να αντιπαρατίθεται. Στην αρχή με επιχειρήματα. Μετά με βρισιές. Κοινώς, γίναμε μύλος. Παραλίγο να τρακάρω, παραλίγο να πέσω σε μια κολόνα. Τότε ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι δεν έχει νόημα να συζητάς με κάποιον που έχει τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις με σένα. Γιατί είναι σαν να προσπαθούν να μιλήσουν δύο όντα που έρχονται από διαφορετικούς πλανήτες, σα να συζητάνε δυο τοίχοι. Συζητάνε, τρόπος του λέγειν. Γιατί όταν άρχισα να μιλάω για όλα αυτά που ο δάσκαλός θεωρούσε βδελυρά και εξοβελιστέα, εκείνος άρχισε αμέσως τους χαρακτηρισμούς: «ψευτοκουλτουριάρης», «άθεος», «αναρχοσυμμορίτης» και λοιπά. Απάντησα και γω με κάτι εξυπνάδες, όπως «επερχόμενο αλτσχάιμερ», «αναδρομικός χρυσαυγίτης» και έγινε χαμός. Ανταλλάσσαμε φιλοφρονήσεις μέχρι το τέλος του μαθήματος.

Τα επόμενα μαθήματα κύλησαν μέσα στη σιωπή. Μουγκαμάρα. Δε φρόντισα να αλλάξω δάσκαλο, δεν ξέρω γιατί, ίσως να είδα το θέμα ανθρωπολογικά. Όμως, αυτός δεν είχε πλέον όρεξη για τίποτα. Ούτε για ψαλμούς, ούτε για ρατσιστικά ξεσπάσματα. Λίγες μέρες μετά, έφτασε η μέρα των εξετάσεων. Έδωσα εξετάσεις και κόπηκα. Δεν πήρα καλά την οπισθογωνία, ήταν μια μέρα που έβρεχε, έβρεχε μονότονα και δεν είχα προσέξει καλά το πεζοδρόμιο. Ο δάσκαλος έχυσε το φαρμάκι του. «Αν πίστευες στο Θεό, θα το είχες πάρει το δίπλωμα». Τον μούτζωσα και έφυγα. Το δίπλωμα το πήρα μετά από δυο βδομάδες. Με άλλον δάσκαλο. Η αλήθεια είναι ότι η οδήγηση ποτέ δεν μου άρεσε. Όπως είπα, ξεκίνησα τα μαθήματα λόγω βαρεμάρας. Και το ροζ δίπλωμα έχει ξεμείνει έκτοτε πάνω σε ένα ράφι στη βιβλιοθήκη μου. Θέλω να πω, δεν οδηγώ. Δεν μου κάνει αίσθηση. Και είναι χαζομάρα, το ξέρω, αλλά την οδήγηση την έχω ταυτίσει με τον κυρ-Στέλιο και όσο να ναι, αυτό μου φέρνει μια γεύση στο στόμα. Στυφή γεύση. Είναι πολύ συνηθισμένο.

O

2008-04-06T17:26:00.003+03:00

Χρειάζομαι τη βοηθειά σου. Είναι ένα ζήτημα ζωής και θανάτου.
Ο αναπνευστήρας. Κάτι έπαθε ο αναπνευστήρας.
Το οξυγόνο...Δεν είναι οξυγόνο, κάτι άλλο είναι.
Πόσος χρόνος έμεινε;
Δεν προλαβαίνω πλέον.
Είναι πολύ αργά.
Βρήκαν το καταφύγιό μου. Μπήκαν στο μπλογκ μου οι εχθροί. Είμαι εκτεθειμμένος. Έμαθαν όλες τις αδυναμίες μου. Άρχισαν να με συκοφαντούν. Με διαβάλλουν στους γνωστούς μου. Με κακολογούν στους φίλους μου. Και αυτοί οι χαζοί τους πιστεύουν. Κρύβομαι σε μια σπηλιά. Μακριά, να μη με δει κανείς.
Δε μπορώ να σβήσω τίποτα. Είμαι διάφανος. Δεν έχω να κρατήσω τίποτα για μένα. Έκανα λάθος. Τώρα είμαι άδειος. Γιατί με ξέρουν.
Δεν έκρυψα τίποτα. Μπορούν να με χτυπήσουν, είναι εύκολο να με ξεσκίσουν.
Κανείς δεν πείστηκε όταν μίλησα για περσόνες, «είσαι εσύ, είσαι εσύ, δεν υπάρχουν μάσκες να μεταμφιεστείς, είσαι εσύ, δεν μπορείς να καλυφθείς με ψευδωνυμίες, είσαι εσύ, είσαι εσύ».
Ο αναπνευστήρας. Κάτι έπαθε ο αναπνευστήρας.
Έσπασε, μπάζει νερά, όλα γίνονται πιο γκρι...
Και μετά...
Και μετά...
Και μετά, πέφτω στα πόδια σου και ζητώ από σένα να μου αφήσεις ένα σχόλιο συμπόνοιας, εκεί δίπλα από την ώρα.

Το έχω ανάγκη.

Λάθος άνθρωπος

2008-04-02T14:01:00.004+03:00

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Ίσως να έγιναν αργά. Δεν είμαι σίγουρος. Η θεωρία της σχετικότητας. Ο χρόνος παγώνει. Είτε αποκτά την ορμή ενός καταρράκτη.
Ήμουν ξαπλωμένος. Έβλεπα τιβί. Η πόρτα άνοιξε. Τρεις κουστουμαρισμένοι τύποι με διέταξαν να τους ακολουθήσω. Με έχωσαν σε ένα αμάξι. Μου φόρεσαν και μια κουκούλα. Για να μη δω πού με πάνε.
Κλασική περίπτωση απαγωγής. Δε μίλησα στη διαδρομή. Μόνο σκεφτόμουν τα γέλια που θα έκανα όταν θα συνειδητοποιούσαν το λάθος τους. Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Άφραγκος, γαρ.
Και αν με σκότωναν; Δεν τρέχει και τίποτα. Άλλη μια παράπλευρη απώλεια. Μία από τις πολλές. Λάθος άνθρωπο είχαν αρπάξει.
Το αυτοκίνητο σταμάτησε. Μου έβγαλαν την κουκούλα. Με οδήγησαν σε ένα κτίριο, εργοστάσιο πρέπει να ήταν, κάπου μέσα στη βιομηχανική ζώνη. Ανεβήκαμε πολλά σκαλιά. Με έβαλαν σε ένα δωμάτιο. Στο γραφείο καθόταν ένας μεσήλικας. Τον είχα δει στην τηλεόραση. Κάποιος πολιτικός. Ίσως να ήταν ο αρχηγός του κράτους. Με προσφώνησε με το όνομά μου. Εγώ δε θυμόμουν το δικό του. Ενοχλήθηκε που τον αποκάλεσα Κλεάνθη. Δεν το έδειξε. Μόνο άγγιξε τον κόμπο της γραβάτας του και ήπιε μια γουλιά καφε. Με ρώτησε αν θέλω έναν διπλό εσπρέσο, τι κάνει ο παππούς μου, πώς πάει η εργασία μου και αν έπιασα τον βλάκα που έριξε φόλα στη γάτα μου. Τον κοίταξα επίμονα. Αυτός ήξερε πολλά για μένα. Εγώ δεν ήξερα τίποτα γι αυτόν. Μόνο ότι είναι υψηλά ιστάμενος κάπου.
Τον ρώτησα γιατί. Μου τα είπε όλα χαρτί και καλαμάρι. Ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος για να σώσω τον κόσμο. Επέμενα ότι έκανε λάθος. Εδώ δεν μπορώ να σώσω τον εαυτό μου, θα σώσω τον κόσμο; Εγώ δεν ήμουν ο άνθρωπος που ψάχνανε, εγώ ήμουν ο λάθος άνθρωπος. Έπρεπε, λέει, να πατήσω το κουμπί για να αποτρέψω το πυρηνικό ολοκαύτωμα. Τον κοίταξα και γέλασα. Σηκώθηκα να φύγω.
«Είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θες. Μπορείς να φύγεις. Σκέψου όμως τις συνέπειες. Δε θα μείνει τίποτα», κατέληξε.
Ξαναγέλασα.
«Είμαι ο λάθος άνθρωπος. Αλλά και ο σωστός να ήμουν, πάλι δε θα σε βοηθούσα» ούρλιαξα και άνοιξα την πόρτα.
Έμεινε να με κοιτάει έντρομος.
Κατέβηκα τα σκαλιά. Έβρεχε. Πήρα την ομπρέλα μου και πήγα στο πιο κοντινό πάρκο. Αν μου είχε πει την αλήθεια, το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπα, θα ήταν ένα δυνατό φως.

Ο φωτογράφος

2008-03-31T19:21:00.004+03:00

Ακολούθησα ένα δύσβατο μονοπάτι, πνιγμένο στις αγριάδες και στις λαδανιές. Βγήκα σε ένα ξέφωτο. Δεξιά μου ήταν ένας χωμάτινος δρόμος. Κατέληγε σε ένα μεγάλο ξωκλήσι. Στο προαύλιο είδα δυο μαυροντυμένες γυναίκες να μιλάνε. Όταν με είδαν, σώπασαν. Φαίνεται ότι είχαν καιρό να δουν κάποιον ξένο άνθρωπο. Τις ρώτησα για το ναό, η γηραιότερη είπε ότι έπρεπε να είχα έρθει νωρίτερα, για να προλάβω τη θεία λειτουργία. Κάποτε, λέει, ήταν μοναστήρι με καλόγερους και με βακούφια. Οι ντόπιοι έδιωξαν τους καλογέρους για να αποκτήσουν λίγη γη. Αναχωρώντας για το Άγιο Όρος, οι ρασοφόροι καταράστηκαν το χωριό. Για να αντιμετωπίσουν την κατάρα, όλες οι γυναίκες του χωριού το ‘χουν σαν έθιμο να κάνουν αρτοκλασία ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Μετά την λειτουργία, πολλοί πιστοί κάθονται κάτω από τις βελανιδιές και συνηθίζουν να γευματίζουν, καλωσορίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το καλοκαίρι. Με ρώτησε από πού έρχομαι και πώς κατέληξα στο χώρο ετούτο. Δεν είμαι σίγουρος, απάντησα, το μόνο που ξέρω είναι πως μου αρέσει να φωτογραφίζω ανθρώπους. Με κοίταξε διερευνητικά. Μετά συνέχισε την κουβέντα της. Την άκουσα να αναφέρεται στον μακεδονομάχο, που, λίγα χρόνια πριν, είχε παρευρεθεί στη λειτουργία και κίνησε για τον αγώνα, μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού, έχοντας ήδη πάρει την ευλογία του ιερέα και τις ευχές όλων των πιστών.
Πήγα στην ανατολική μεριά της εκκλησίας. Πλησίασα μια μεγάλη παρέα που καθόταν κατάχαμα, στη σκιά του μαρμάρινου σταυρού και των ψηλών δέντρων. Έπρεπε να αποτυπωθεί αυτή η εικόνα, έπρεπε να νικηθεί η σκόνη του χρόνου και η νομοτελειακή φθορά. Δεν ζήτησα καμιά άδεια. Τους προέτρεψα να με κοιτάξουν. Και, αν θέλουν, να χαμογελασουν.

Σε μια άλλη παρέα διέκρινα και δυο - ας πούμε- γνωστούς μου. Το ζευγάρι που είχα πετύχει στο δρόμο χτες. Ο άντρας με καλωσόρισε και μου έδωσε να πιω κρασί. Με ρώτησε για τις φωτογραφίες και τι εννοούσα όταν ανέφερα τα 40 χρόνια. Δεν απάντησα. Μόνο χαμογέλασα και ήπια το κρασί. Σηκώθηκα αμέσως και τους έβγαλα μια αναμνηστική φωτογραφία.

Ο φωτογράφος

2008-03-30T19:15:00.003+03:00

- Μα καλά; Πώς βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος μπροστά στο δρόμο μας;
- Έλα ντε! Ήταν πίσω από το θάμνο. Κανά ανώμαλος θα ‘ναι από αυτούς που δείχνει ο σινεμάς.
- Τι κρατάει στα χέρια του;
- Δεν ξέρω! Κάτι μικρό! Σαν γραμμόφωνο είναι αλλά χωρίς χωνί.
- Μαρία, πάρε το καπίστρι και οδήγα. Εγώ θα κατέβω να ρωτήσω. Άμα δεις ότι δερνόμαστε, φύγε
- Μη Βασίλη, μη μ’αφήνεις πάνω στο ζωντανό. Φοβάμαι μην πέσω. Πώς να οδηγάω και να κρατάω και το παιδί μαζί;
- Κατά δω έρχεται. Σε μας μιλάει; Τι λεει;
- Καλησπέρα σας πατριώτες! Πού πάτε;
- Στα Πεζούλια. Να θαμνέψουμε.
- Το άρεμα πότε είναι;
- Ου, αργεί ακόμη πολύ. Εσύ ρε μάστορα, τι κάνεις εδώ στις ερημιές;
- Τίποτα μωρε, περπατάω. Από την πόλη έρχομαι...
-..και στην κορφή κανέλα; (αχαχαχαχ)
- Ναι. Βαρέθηκα την πολυκοσμία και βγήκα στας εξοχάς...
- Βασίλη, πάμε να φύγουμε. Άρχισα να τονε φοβάμαι αυτόν τον μοφλοσίνα.
-...Και κάνω βόλτες και βγάζω φωτογραφίες. Να σας βγάλω και σας μία;
- Γιατί;
- Για να την ανεβάσει ένας φίλος.
- Ν’ ανεβάσει; Το μηχάνημα; Πού;
- Σε ένα ημερολόγιο στον υπολογιστή του... Σε καμιά σαρανταριά χρονάκια.
(ψιθυριστά) Μαρία, ο άνθρωπος είναι μουρλός. Ας πούμε ναι, να τονε ξεφορτωθούμε.
Ναι ρε πατριώτη, βγάλε.

- Ευχαριστώ φίλοι μου. Γεια σας και καλή αντάμωση.
- Γεια και σε σένα, μάστορα.

(κλαπ, κλοπ, κλαπ, κλοπ)

- Παράξενος άνθρωπος, Βασίλη μ’. Τι μουρλαμάδες έλεγε; Τι 40 χρόνια υπολόγιζε;
- Πού ξέρω μωρέ;

(κλαπ, κλοπ, κλαπ, κλοπ)

- Καλέ, πώς βγήκες έτσι; Πώς είναι έτσι τα μαλλιά σου; Σα να είσαι ντιπ παλαβός.
- Καλά, την άλλη φορά που θα πετύχουμε αυτόν τον παράξενο φωτογράφο θα τα έχω βρέξει με νερό και λεμόνι.
- Λες να τον ξανασυναντήσουμε;
- Λέω.

Φάνη Γκέημς

2008-03-27T13:13:00.002+02:00

Αν βαρεθήκατε να βλέπετε την τρομαχτική Φάνη να μιλάει στη Βουλή, αν σιχαθήκατε με την τιβί που δεν παίζει τίποτα της προκοπής, αν μπουχτίσατε με όλους και με όλα και θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο δίωρο στο σινεμά, σας προτείνω το "Funny Games" του Χάνεκε. (από σήμερα στους κινηματογράφους). Μιλάμε για την καλύτερη κωμωδία έβερ! Είναι το αμερικανικό remake της ομότιτλης ταινίας του 1997. Και εκείνη την ταινία ο ίδιος σκηνοθέτης την είχε γυρίσει. Βέβαια, τότε έπαιζαν γερμανοί ηθοποιοί, ενώ σ' αυτή εδώ παίζει ο Τιμ Ροθ και η Ναόμι Γουότς. Αλλά δεν υπάρχουν άλλες σημαντικές διαφορές. Το θέμα παραμένει το ίδιο. Ευχάριστη ταινία, με πολλές κωμικές ατάκες, θα σας φτιάξει τη διάθεση, είναι η ιδανική ταινία για να ξεσκάσετε. Δείτε την!

Φόλα

2008-03-26T01:23:00.003+02:00

Εύχομαι αυτό το μουνόπανο που έριξε τη φόλα στη γάτα μου να ψοφήσει μέσα σε φριχτούς πόνους.
Τη βρήκα σήμερα το απόγευμα πίσω από ένα θάμνο. Νεκρή.
Την έθαψα.
Δεν μπορώ να απαντήσω τα γιατί. Κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα κατανοήσω.
Και αυτό το ανθρωποειδές που έριξε τη φόλα θα συνέχισε χαλαρά και χωρίς τύψεις την καθημερινότητά του. Το πρωί θα πήγε να δει την παρέλαση, το απόγευμα θα χάζεψε την Τατιάνα και το βράδυ θα ξεκαρδίστηκε με το βλάκα το Λαζόπουλο.
Τώρα μάλλον θα κοιμάται. Ελπίζω να βλέπει εφιάλτες.
Μην τρομάζεις.
Δεν είμαι εκδικητικός.
Έτσι και αλλιώς, σ’ αυτόν τον τόπο που μένω, σ’ αυτόν τον όμορφο τόπο με τους κακάσχημους ανθρώπους, εδώ λοιπόν, «δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές». Οτιδήποτε και να λέω δεν έχει νόημα...
Απλώς, είμαι ακόμη οργισμένος. Αύριο μάλλον θα είμαι λυπημένος.

Οι πανελίστες

2008-03-24T21:59:00.002+02:00

(εναλλακτικός τίτλος ποστ: «Δε θέλω να γίνω βολιώτικος τηλεοπτικός αστέρας!»)
Όλα τα είχα, οι προσκλήσεις μού έλειπαν. Και τι προσκλήσεις!
Όλα άρχισαν πριν από 10 μέρες. Έλαβα ένα mail από μία Ελίζα. Έγραφε ότι είναι δημοσιογράφος, ότι εργάζεται σε έναν τηλεοπτικό σταθμό στην πόλη μου, ότι με διαβάζει καιρό, ότι έχει δικό της talk show και ότι σκέφτεται να αφιερώσει μια ολόκληρη εκπομπή στα ιστολόγια και στους ιστολογους, καλώντας και άλλους γηγενείς και αυτόχθονες μπλόγκερς στην εκπομπή. Το μήνυμα έκλεινε με μία ερώτηση: «Δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα μου;»
Όταν το διάβασα ξεκαρδίστηκα στα γέλια. Κάποια γνωστή μου μού κάνει πλάκα, σκέφτηκα. Ή κάποιος φίλος, που ξέρει ότι έχω ψηφιακό τσαρδί, θέλει να παίξει με τα νεύρα μου. Αλλά και αλήθεια να ήταν, την όλη ιδέα τη βρήκα μια μαλακία και μισή. Βολιώτες μπλόγκερ; Τι τοπικισμός είναι αυτός; Ας καλούσε τουλάχιστον αυτούς που ασχολούνται με τα τοπικά νέα. Βέβαια, δε θα έβρισκε κανέναν ντόπιο ιστολόγο που να γράφει κείμενα για τα τοπικά επιμελητήρια, τους δημάρχους, τους νομάρχες και για τα έργα που έχουν δρομολογηθεί ενόψει των μεσογειακών αγώνων του 2013, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Και έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω. Το mail δηλαδή το έσβησα. Ούτε καν της έγραψα ότι η ιδέα της είναι μια γλαφυρή χαζομάρα ή μια αντιγραφή (στην καλύτερη των περιπτώσεων) κάποιων εκπομπών του σκάι, που συχνά πυκνά καλεί ιστολόγους για να μιλήσουν για το περιβάλλον, για τις ψευδωνυμίες, για την παγκόσμια ημέρα εθελοντισμού και για το κίνημα των μπλόγκερς.
Η ιδέα να εμφανιστώ σε τηλεοπτική εκπομπή της πόλης μου, μού φάνηκε γελοία, επικίνδυνα αστεία και επιεικώς απαράδεκτη.
Και ελεεινή.

(εναλλακτικός τίτλος ποστ: «Η επίμονη δημοσιογράφα»)
Τρεις μέρες μετά μου ξαναέστειλε μήνυμα.
Πιο επιθετικό αυτή τη φορά.
Γιατί δεν απαντάω, γιατί την αγνοώ και γιατί το παίζω «χαμηλοβλεπούσα».
Τι να της εξηγήσω, σκέφτηκα. Τα αυτονόητα; Ότι άλλη πρεμούρα δεν είχα από το να εμφανιστώ στο τωκ σώου σε εκείνο το κανάλι με τη θολή εικόνα και τις ξεχαρβαλωμένες κάμερες από την εποχή της ΥΕΝΕΔ;
Το mail τελείωνε με έναν αριθμό. «Αυτό είναι το κινητό μου, πάρε τηλέφωνο να κανονίσουμε».
Αποφάσισα να της τηλεφωνήσω για να της το ξεκόψω μια και καλή.
Καλούσε. Από την άλλη άκρη ακούστηκε μια μακρόσυρτη φωνή.
«Ναιιιιιιιιιιι;».
«Ναι, γεια σας. Εδώ Numb! Μου στείλατε ένα email για μια εκπομπή». Γιατί δεν το κλείνω, γιατί δεν το κλείνω, μήπως είμαι και γω μια ψωνάρα και θέλω να κάνω όλα αυτά που κοροϊδεύω;
«Έλα βρε Numb. Ανησύχησα. Καλά είσαι;», απάντησε εύθυμα και με έναν φιλικό τόνο, προφανώς για να με κάνει να νιώσω άνετα. Λες και την ήξερα από χρόνια. Λες και είχα όρεξη να νιώσω άνετα.
«Ναι, καλά είμαι. Κοιτάξτε δεσποινίς...». Τη λέξη «δεσποινίς» είχα να τη χρησιμοποιήσω από την τρίτη δημοτικού, τότε που πήγαινα στο κατηχητικό και μια wanna-be καλόγρια μας μιλούσε για τον άγιο Αντώνιο. Σήμερα είναι ηγουμένη σε ένα μοναστήρι της Λαμίας και είναι ευρύτερα γνωστή ως Νικομήδεια.
«Χαχαχχαχα, πόσο ευγενικός είσαι. Δεν είμαι δεσποινίς. Δεσποινίς ετών 39; Αχαχαχα». Το γέλιο της ήταν κακαριστό. Θυμήθηκα τότε που η γιαγιά μου είχε μία καφετί αλανιάρα πουλάδα. Κάθε φορά που γεννούσε άσπρα αβγά, κακάριζε τόσο δυνατά που με ξυπνούσε από τη μεσημεριανή σιέστα.
«Ναι, δεν ήξερα την ηλικία σας. Κοιτάξτε, νομίζω πως δεν είναι καλή ιδέα να εμφανιστω στην εκπομπή σας. Είμαι – πώς να το πω;- αντιτηλεοπτικός τύπος». Αυτή την έκφραση την είχα διαβάσει σε ένα άρθρο μιας τηλεκριτικού. Αναφερόταν σε έναν έντεχνο τραγουδιστή που βαριόταν να μιλήσει στην Μπήλιω και το ‘παιζε βαρύ πεπόνι. Έντεχνος, γαρ.
«Χαχαχχαχαχα, γιατί καλέ; Έχεις τρία κεφάλια και οχτώ πόδια;;; Χαχαχα, πλάκα έχεις».
Εγώ; Πλάκα; Εγώ είμαι το πιο σοβαρό άτομο Βόλου και περιχώρων.
Της το έκλεισα κατάμουτρα.

(εναλλακτικός τίτλος ποστ: «Τραβάτε με κι ας κλαίω»)
Μου ξανατηλεφώνησε. Με τα πολλά, με έπεισε να πάω στην εκπομπή.
Αλλά δε θα περνούσε το δικό της. Γιατί είχα ετοιμάσει ένα καταχθόνιο σχέδιο. Γιατί εγώ, Ελίζα μου, δεν είμαι ψωνάρα να παρακαλάω για τα 15 λεπτά διασημότητας. Εγώ, Ελίζα μου, δεν είμαι σαν μερικούς ιστολόγους που βγαίνουν στα πάνελ για να αποκτήσουν καμιά 10αριά αναγνωστικά κλικ παραπάνω ή για να προωθήσουν βιβλία και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Εγώ, Ελίζα μου, δεν είμαι ματαιόδοξος. Εγώ, Ελίζα μου, δεν είμαι εγωιστής. Ή έτσι εγώ πιστεύω.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εκπομπή θα έμενε αξέχαστη σε όλους αυτούς που θα την έβλεπαν. Όλοι θα είχανε να λένε για ένα φοβερό φιάσκο.
Μίλησα με την Ελίζα κάποιες φορές μέχρι να πάω στην εκπομπή. Ο μόνος όρος που έβαλα ήταν να έρθει μαζί μου και κάποιος άλλος βολιώτης ιστολόγος, ένας ιστολόγος ευρύτερα γνωστός ως Cropper. Τον ήθελα δίπλα μου για πολλούς λόγους. Σκέφτηκα σαν φέρελπις τηλεοπτικός σκηνοθέτης: το άσπρο μούσι του θα έγραφε καλά στον τηλεοπτικό φακό και μάλλον όλο και κάποιος ξεχασμένος και πυροβολημένος θεατής θα βρισκόταν να κραυγάσει, «Ρε συ, κάλεσαν και τον Μαρξ στην εκπομπή!».
Συναντηθήκαμε σε ένα τσιπουράδικο το Σάββατο το μεσημέρι και, αφού τα είπαμε και τα ήπιαμε, ξεκινήσαμε για τον τηλεοπτικό σταθμό.
Η εκπομπή θα ξεκινούσε στις 6, εμείς έπρεπε να είμαστε εκεί από τις 5:30.

(εναλλακτικός τίτλος ποστ: «Από πού κλάνει η γοργόνα»)
Μπήκαμε στο κανάλι, βρήκαμε το στούντιο και μας υποδέχτηκε η Ελίζα. Ένα πράσινο χαρτόνι για φόντο. Κάτι σκονισμένες κάμερες, δυο βαριεστημένοι εικονολήπτες και ένα έπιπλο γραφείου, σαν εκείνα των μεσημεριανάδικων που κάθονται οι λογής λογής πανελίστες. «Οι άλλοι ιστολόγοι πού είναι;», ρώτησα. «Να μωρέ, δεν μπόρεσαν να έρθουν», απάντησε με τη βραχνή φωνή της. «Γι’ αυτό και σκέφτηκα να καλέσω στην εκπομπή δυο φίλους μου δημοσιογράφους που είχαν φτιάξει μπλογκς παλιότερα, αλλά τα παράτησαν.
«Πες μου λίγο, εσύ με τον σκούφο και τα γυαλιά θα εμφανιστείς;», με ρώτησε κάπως καχύποπτα.
«Ναι», απάντησα ρητώς.
Ο μόνος λόγος που είχα φορέσει το μαύρο σκούφο και τα γυαλιά ηλίου είναι μάλλον αυτονόητος: δεν ήθελα να με αναγνωρίσει κανά γνωστός και φίλος. Κοινώς, ήθελα να αποφύγω το δούλεμα.
«Φίλε Κρόππερ, εγώ λεω να την κάνουμε, ρεντίκολο θα γίνουμε». «Έλα μωρέ, ποιος τη βλέπει την εκπομπή;», είπε και κάπως ησύχασα. Όντως. Ποιος θα την έβλεπε; Σάββατο απόγευμα οι περισσότεροι είτε βγαίνουν στην παραλία είτε ξεραίνονται στον ύπνο. Είτε βλέπουν τα «παρατράγουδα» της Πάνια. Είτε παρακολουθούν τις χιλιοπαιγμένες ελληνικές ταινίες με το Ρίζο και τη Στυλιανοπούλου. Πάντως, όχι αυτό το τωκ σώου.
Λίγα λεπτά μετά, μπήκαν και οι φίλοι της Ελίζας: ένας διοπτροφόρος μεσήλικας, που μου θύμισε έναν βλάκα φιλόλογο που είχα στην Ιστορία δέσμης και ένας τύπος, καμιά 50αριά ετών με ξυρισμένο κεφάλι που μου θύμισε έναν νεοναζί, σαν εκείνον που είχαν συλλάβει στο Βούπερταλ, επειδή είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει έναν τούρκο σουβλατζή. Καθίσαμε, ακούστηκε μια φωνή σε «1 λεπτό ξεκινάμε» και περιμέναμε. Να ξεκινήσουμε. Δίπλα μου έκατσε ο Cropper. Πρέπει να βρωμούσαμε τσίπουρο, γιατί ο διοπτροφόρος κάτι ξεστόμισε στο νεοναζί, κάτι σαν «Καλά, αυτούς γιατί τους φέρανε; Αυτοί είναι τύφλα!». Η αλήθεια είναι ότι τα τσίπουρα με είχαν ζαλίσει. Πρέπει να χαμογελούσα στην Ελίζα. Γιατί, όταν με κοιτούσε, χαμογελούσε και αυτή.
Άρχισε η εκπομπή, η Ελίζα ρωτούσε τους φίλους της για τα μπλογκς και για το κίνημα των μπλογκερς και αυτοί έλεγαν διάφορες μπούρδες. Τις άκουγα στωϊκά, αφού δεν είχα όρεξη να αντιπαρατεθώ. Η Ελίζα με ρώτησε κάτι για τον ακτιβισμό και τα ιστολόγια, άφησα ένα μακρόσυρτο «εεεεεεεεε», κάτι ψέλλισα ότι «δεν έχω παγιωμένη άποψη» και αμέσως έκανε την ίδια ερώτηση στον Cropper, ο οποίος τα έλεγε καλά. Με ξαναρώτησε και εγώ τα ίδια «εεεεεεεεεεε», «δεν είμαι σίγουρος» κλπ. Το σχέδιό μου να υποδυθώ τον «μουδιασμένο» λειτουργούσε μια χαρά. Κάτι με ρώτησε για την πολιτικοποίηση των ιστολόγων και άφησα να μου ξεφύγει μια βωμολοχία, νομίζω πως είπα «γαμώ την πουτάνα μου» και «όλοι οι πολιτικοί τον παίρνουν». Φυσικά, δεν με ξαναρώτησε τίποτα.
Σε κάποια στιγμή ο Cropper, εξαιτίας μάλλον της τσιπουροκατάνυξης, γλώσσεψε τη μπέρδα του και αντί να πει «δραχμοφονιάς», είπε «βραχνοφονιάς», κάτι τέτοιο τέλος πάντων, ξεράθηκα στα γέλια και έπεσα κάτω από την καρέκλα μου. Μπουσουλώντας σύρθηκα έξω από το στούντιο, για να πάω να βρω την τουαλέτα, αφού τα τσίπουρα και οι μεζέδες είχαν κάνει το θαύμα τους.
Η εκπομπή διήρκεσε περίπου 45 λεπτά. Τον Cropper τον περίμενα έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό. «Πάμε να φύγουμε γρήγορα», λέω, «μη με βρει η Ελίζα και αρχίσει τα μπινελίκια».
Και φύγαμε. Καθ’ οδόν, μου είπε ότι τσακώθηκε με το νεοναζί για το αν είναι θεμιτή η ανωνυμία στο διαδίκτυο. Ο νεοναζί υποστήριζε ότι πρέπει να υπάρξει ένα πλαίσιο νόμου, που θα προφυλάσσει τους πολίτες από τις συκοφαντίες και τις λασπολογίες και ότι πρέπει να καταργηθεί η ψευδωνυμία στο διαδίκτυο. Αναμενόμενο. Δεν περίμενα να υποστηρίξει κάτι άλλο ο νεοναζί.

(Ελίζα, αν με διαβάζεις, σόρρυ, αλλά το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Ελπίζω να έκανες, αν και αμφιβάλλω, αξιοπρεπείς θεαματικότητες.
Την επόμενη φορά καλό θα ήταν να κάνεις μια εκπομπή με θέμα όλους αυτούς τους συντοπίτες μας που δραστηριοποιούνται στο facebook, σε όλους εκείνους δηλαδή που διατείνονται ότι έχουν 234 φίλους και που συνηθίζουν να μοιράζουν αφειδώς διαδικτυακές αγκαλιές και ζουμερά ψηφιακά φιλάκια. Επιτυχία εκπομπής εγγυημένη. Στάνταρ!)

"Machine Gun" - Portishead (new single)

2008-03-20T11:16:00.002+02:00

Λατρεμένοι μου γείτονες

2008-03-17T23:12:00.003+02:00

Το πρόβλημα με το ζευγάρι που μένει δίπλα από το σπίτι μου είναι ακριβώς αυτό, ότι μένει δηλαδή δίπλα από το σπίτι μου. Φωνάζουν, τσακώνονται, πλακώνονται στο ξύλο και δυστυχώς όλα όσα διαδραματίζονται μέσα στους τέσσερις τοίχους τα ακούω και εγώ. Να πω ότι ζω ένα δράμα; Δε θα το πω. Γιατί μέχρι σήμερα, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι όλους τους καυγάδες τους λουζόμουν και γω χωρίς να το θέλω, όλα ήταν καλά. Κάποιες φορές ξυπνούσα πρωινιάτικα από τις φωνές, κάποιες φορές με τάραζαν σύγκορμο οι μεταμεσονύχτιες κραυγές, αλλά μπορώ να πω ότι είχα σχεδόν συνηθίσει τον κακό χαμό. Σήμερα όμως κινδύνεψε η σωματική μου ακεραιότητα. Σήμερα αναγκάστηκα να ανεβάσω αυτό το ποστ από το ίντερνετ καφέ του Τάκη. Γιατί δεν αισθάνομαι πλέον ασφαλής μέσα στο δωμάτιό μου. Γιατί δεν έχω πια την πολυτέλεια να γράψω στον υπολογιστή του δωματίου μου. Γιατί δεν έχω πλέον υπολογιστή.

Όλοι είχαμε να λέμε τα καλύτερα για αυτό το αγαπημένο ζεύγος. Σχεδόν συνομήλικοί μου, γνωρίστηκαν στο πανηγύρι που γίνεται ανήμερα της αγίας Παρασκευής στην κεντρική πλατεία, Ιούλη μήνα: εκείνος πήγε στο τραπέζι της και της ζήτησε να χορέψουν ταγκό, εκείνη στην αρχή ντρεπόταν, άρχισε τα μα-μου, μετά δέχτηκε, μετά ακολούθησαν και τα καλαματιανά και τα συρτά και τα χασάπικα, μετά πήγαν βόλτα με το αγροτικό του με την μακριά καρότσα, μετά της έδειξε τα αστέρια, μετά έκαναν έρωτα στα γρήγορα πάνω στην καρότσα και δυο μήνες αργότερα παντρεύτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Έχουν δυο παιδιά που τα υπεραγαπάνε. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Ο κακός χαμός ξεκίνησε από τότε που μετακόμισε στο σπίτι και η κυρα-Σούλα, η πεθερά. Δεν είναι μια απλή πεθερά, είναι οι εφτά θανάσιμες πεθερές ενσωματωμένες σε μία, μια πεθερά που ακόμη και εκείνη η Τασσώ Καββαδία δεν θα έπιανε μία μπροστά της. Χήρεψε πρόπερσι (λένε ότι αυτή φταίει για το θάνατο του μπαρμπα-Μήτρου, που τον βρήκαν κρεμασμένο σε έναν πλάτανο) και ο γιος της την περιμάζεψε στο σπίτι του, γιατί του υποσχέθηκε ότι αν την γηροκομούσε θα του έδινε γονική παροχή δυο ελαιοπερίβολα, ένα οικόπεδο εντός σχεδίου πόλεως και ένα τριάρι στην Ιάσονος με θέα τον Παγασητικό. Ο γιος, ένας απλός μεροκαματιάρης που λιμπίστηκε και το περιβόλι και το ευήλιο τριάρι, την κουβάλησε στο σπίτι του και την παρουσίασε φάντη μπαστούνι στη γυναίκα του. Στην αρχή, όλα πήγαιναν καλά. Μόνο μια φορά, ένα βράδυ Παρασκευής, την έπιασε τη σύζυγο η κρεβατομουρμούρα και του είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου «Βρε αγάπη, τι μου την έφερες τη Σούλα πεσκέσι; Τι να την κάνω;». Λίγο καιρό αργότερα, και για έναν λόγο που για να εξηγηθεί επαρκώς θα πρέπει να ψάξουμε σε βιβλία ψυχοπαθολογίας, η κυρα-Σούλα, άρχισε τον ανένδοτο πόλεμο στη νύφη της. Την κακολογούσε στη γειτονιά (ακόμη και σε μένα εκμυστηρεύτηκε ότι η νύφη της είναι τσαπατσούλα και τόσο ακαμάτα που ξεσκονίζει μόνο κάθε δεύτερο Σάββατο), στους συγγενείς και σε όλους γενικά τους γνωστούς της.

Η νύφη τα έμαθε και άρχισαν οι προστριβές. Μια μέρα, εκεί που η πεθερά μαγείρευε φακές, η νύφη μπήκε σαν σίφουνας μέσα στο σπίτι, την έβρισε, την έπιασε από το λαιμό για να την καρυδώσει, η Σούλα ούρλιαζε «βοήθεια, βοήθεια», έφτασαν οι φωνές μέχρι τη μονοκατοικία μου, μπήκα μέσα να τις χωρίσω, η νύφη έπιασε την κατσαρόλα με τις φακές και την εκσφενδόνισε στην πεθερά. Και τις φακές τις λούστηκα εγώ. Το σακάκι που φορούσα το πήγα στο καθαριστήριο, 20 € μού κόστισαν οι φακές.

Πριν από καιρό, η πεθερά άρχισε να διαλαλά ότι ο γιος της έχει γίνει τάρανδος. Διαρρίγνυε τα ιμάτιά της ότι είδε τη νύφη της να καβαλικεύεται με έναν αλβανό ελαιοχρωματιστή. Το ζευγάρι τσακωνόταν για τρεις μέρες σερί, φωνές, χαμός και κακό. Έσπαζαν πιάτα, βάζα, τζάμια, καθρέφτες, σωστό κεραμιδαριό είχε γίνει το σπίτι. Να φανταστείς, σκέφτηκα να τους αγοράσω ένα νέο σερβίτσιο από το μαγαζί του ξαδερφού μου, γιατί με τέτοια χλαπαταγή δε θα είχανε πιάτα να προσφαϊσουν ένα κομμάτι ψωμί. Το θέμα είναι ότι η κυρα-Σούλα παραλίγο να καταφέρει να τους τα χαλάσει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Μια μέρα μετά την κρίση, η νύφη την απείλησε ότι θα την κλείσει στο ψυχιατρείο στην Πέτρα Ολύμπου. Πανικοβλήθηκε η πεθερά, κάλεσε την αστυνομία, ήρθαν οι μπάτσοι τρεκλίζοντας, άρχισαν να ρωτάνε πώς και τι και γιατί. Είχε τηλεφωνήσει η καρακάξα στο τμήμα και κατήγγειλε ότι την κυνηγούσε η νύφη της να της χώσει ένα τσεκούρι στο κρανίο. Τους τα εξήγησε η νύφη, «πρέπει να ‘ρθειτε στο τμήμα» επέμεναν αυτοί, ευτυχώς ένας μπάτσος ήταν γνωστός της, πίστεψε εκείνος ότι η πεθερά είναι αλλού-γι-αλλού, γέλασαν οι αστυφύλακες και έφυγαν όπως ήρθαν: χαμογελαστοί.

Το γιο της Σούλας δεν τον λες ολότελα μαμάκια, αλλά είμαι βέβαιος ότι κάποιες φορές δεν υποστήριξε όσο έπρεπε τη γυναίκα του. Προσπαθούσε να μένει αμέτοχος και μετέωρος και να τα έχει καλά και με τις δυο. Από δω η γυναίκα μου, από εκεί τα ελαιοπερίβολα και το τριάρι. Ψιθύριζε μόνο: «Βρείτε τα για το καλό το δικό μου και των παιδιών μου». Και, όντως, αυτά τα καημένα ήταν σχεδόν σε αξιολύπητη κατάσταση. Όλος αυτός ο πανικός με τις φασαρίες και τις καθημερινές χριστοπαναγίες, που εξαπολύονταν εκατέρωθεν, τα είχε κάνει να δείχνουν τρομαγμένα και πολύ σοβαρά, με μια σοβαρότητα που δεν αρμόζει σε οχτάχρονα πιτσιρίκια.

Πολλές φορές, η νύφη μάζευε τα πράγματά της, έβαζε τα παιδιά της στο αυτοκίνητό της και έτρεχε να μείνει στο σπίτι της μάνας της. Καθώς έφευγε, φρόντιζε να μουτζώνει την πεθερά και να της σούρνει τα εξ΄αμάξης. Τότε η Σούλα πανηγύριζε και παρηγορούσε το γιο της, λέγοντάς του ότι θα βρει μια νέα γυναίκα για να μοιραστεί τη ζωή μαζί της. Ο γιος της, αφού μεθούσε, την ξυλοφόρτωνε, έτρεχε στη γυναίκα του και έπεφτε στα πόδια της παρακαλώντας την να επιστρέψει στο σπίτι τους. Και η γυναίκα του, έκανε την καρδιά της πέτρα και επέστρεφε. Και ξανατσακωνόταν με τη Σούλα και ξαναέφευγε και την ξαναπαρακαλούσε ο άντρας της να επιστρέψει και επέστρεφε και τα ίδια και τα ίδια και ούτω καθεξής.

Μέχρι σήμερα το πρωί.
Γιατί σήμερα μίλησαν τα όπλα.

Με ξύπνησαν, ως συνήθως, οι κραυγές. Πάλι στα χέρια νύφη και πεθερά. Γαμώ την ατυχία μου, λέω. Ανοίγω τα πατζούρια να μπει λίγο φως, κοιτώ από το παράθυρο και τις βλέπω να ξεμαλλιάζονται. Δεν πάνε στο διάλο πρωι-πρωί και μπαίνω στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου. Ακούω το τζάμι στο δωμάτιό μου να σπάει. Τρέχω και βλέπω το τζάμι θρύψαλα, τι συνέβη ρε γαμώτο και βλέπω τον υπολογιστή, που τον έχω ακριβώς απέναντι από το παράθυρο να βγάζει καπνό και με μια μεγάλη τρύπα, σε αυτό που κάποτε ήταν οθόνη. Ακούω έναν πυροβολισμό, πέφτω κάτω στο πάτωμα, ξεκίνησε ο πόλεμος, θα πάω σαν άμαχος στη Βοσνία, σκοτώνονται οι θεοπάλαβες. Και τρίτος πυροβολισμός. Και μετά σιωπή. Πόση ώρα περνάει δεν ξέρω, βγαίνω στην πόρτα και βλέπω το γιο να τις απειλεί με μια καραμπίνα. «Αν δε σταματήσετε, θα σας σκοτώσω και τις δυο». Και πυροβολάει για τέταρτη φορά στον αέρα. Ρε μαλάκα πού ρίχνεις, πας καλά ρε;, με ακούει ο γιος να ωρύομαι, τρομάζει, ρίχνει κάτω την καραμπίνα, ρε ηλίθιε έριξες μια μπαταριά στο δωμάτιό μου, ρε βλάκα παραλίγο να με σκοτώσεις, σκότωσες τον υπολογιστή μου ρε, έρχεται ο βλάκας προς το μέρος μου, μπαίνει μέσα στο δωμάτιο, πω πω τι έκανα, και χίλια συγγνώμη, και πω πω, και σε παρακαλώ, και μην καλέσεις την αστυνομία, και θα σου αγοράσω καινούργιον υπολογιστή, και να! σου δίνω τώρα 1000 ευρώ, και να τα, τα έχω πάνω μου, πάρ’τα, μένω σύξυλος, μα καλά να έχει πάνω του χίλια ευρώ, τον βρίζω, ρε πού θα πάει αυτή η κατάσταση, δεν ξέρω λέει, τι να κάνω, δεν ξέρω μονολογεί τρέμοντας, αρχίζει να κλαίει, τι να κάνω, τι να κάνω, να στείλεις τη μάνα σου στο σπίτι της και να διαολοστείλεις και το τριάρι και τα ελαιοπερίβολα, ναι ρε αυτό θα κάνω, θα την στείλω σπίτι της, όλα ωραία και καλά, και πάλι συγγνώμη και μην πεις τίποτα στην αστυνομία, εντάξει λέω, δεν πάει στο διάλο, δεν λέω τίποτα, άμα είναι να ησυχάσουμε δε λέω τίποτα.

Υπολογιστή τώρα δεν έχω. Γι αυτό και γράφω αυτές τις γραμμές στο ίντερνετ καφέ του Τάκη. Δεν είμαι αισιόδοξος. Εννοώ, αναφορικά με την επίλυση του όλου προβλήματος. Πόση ώρα έχει περάσει από τότε που μου υποσχέθηκε ο γιος ότι θα φροντίσει το θέμα; Ζήτημα να έχουν περάσει δεκάξι ώρες. Φεύγοντας πριν λίγο από το σπίτι μου για να έρθω στο καφέ, τις άκουσα πάλι να βρίζονται. Και να σπάνε πιατικά. Δε θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά κάτι μέσα μου μού λέει ότι αν ασχοληθώ στο μέλλον με τους λατρεμένους μου γείτονες, δε θα είναι για καλό. Κάποιος θα έχει σκοτωθεί.

Να δούμε ποιος θα είναι αυτός....

Off Season

2008-03-12T20:34:00.003+02:00

Σε κάποιες αμερικανικές (και όχι μόνο) σειρές, όταν η πρωταγωνίστρια αντιμετωπίζει διλήμματα του τύπου «Ποιον να διαλέξω; Τον Τζακ τον εκτιμώ γιατί είναι το στεφάνι μου αλλά τον Τζών τον αγαπώ, παρόλο που δεν έχει δεύτερο βρακί να φορέσει... Ωιμέ, τι να κάνω η καψερή;» ή όταν ο πρωταγωνιστής έχει αγανακτήσει από τις ίντριγκες και τις δολοπλοκίες των υφιστάμενών του, οι οποίοι το έχουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να του αρπάξουν την εταιρεία και να τον στείλουν ανθρακωρύχο στο Βέλγιο, συνήθως οι σαπουνοπερικοί ήρωες επιλέγουν να φύγουν από το σπίτι τους και να κάνουν ένα ταξιδάκι αναψυχής στην εξωτική Ευρώπη για να σκεφτούν, για να ωριμάσουν, για να αλλάξουν παραστάσεις. (Επιστρέφοντας από τας Ευρώπας, η πρωταγωνίστρια επιλέγει τον φτωχό Τζων και ο επιχειρηματίας κερδίζει στα χαρτιά την εταιρεία και στέλνει τους συνωμότες στο κάτεργο).

Όλα αυτά τα άσχετα τα γράφω όχι επειδή θα ήθελα να είμαι σαπουνοπερικός ήρωας, αλλά για να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους δεν ανάρτησα νέο ποστ σ’ αυτό εδώ το ταπεινό ιστολόγιο.

Όνειρο ζωής ήταν να κάνω ένα ταξίδι στην Ισλανδία. Και όνειρο ζωής παρέμεινε. Γιατί στην Ισλανδία δεν πήγα.

Έχοντας μπουχτίσει με διάφορα θέματα, στα οποία δε θέλω να αναφερθώ γιατί θα ακουστώ υπέρ το δέον μελοδραματικός και δεν έχω όρεξη να προκαλέσω κλάματα και ακατάπαυστους λυγμούς, αποφάσισα να επιστρέψω σε εκείνα τα μέρη στα οποία είχα κάποτε περάσει ωραία. Έτσι, ένα ωραίο ηλιόλουστο πρωινό, αφού πήρα τις τραπεζικές μου κάρτες, έβαλα μπρος.

(....) = δεν έχω όρεξη να περιγράψω το ταξίδι, να πω τι συνάντησα μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, ούτε να αποκαλύψω ποιος ήταν αυτός.
Γιατί βαριέμαι.

Οδηγώντας στις ερημιές, συνεχώς σκεφτόμουν κάποια αποσπάσματα από το “No country for old men” του Cormack Mc Carthy. Δεν έχω δει ακόμη την ταινία, αλλά σίγουρα θα είναι καλή. Κοέν, εγγύηση. Είχα λοιπόν την πεποίθηση ότι κάποιος με κυνηγάει. Να με σκοτώσει. Μπορεί να μην είχα αρπάξει χρήματα πρεζέμπορων, αλλά πίστευα ότι κάτι κακό θα συμβεί. Μάλλον το βιβλίο παραήταν δυνατό για μένα, οι κουλτούρες μου έλειπαν, αλλά ας πρόσεχα, τι την ήθελα εκείνο το βράδυ την Όπρα; Είχα και αϋπνίες, τι να δω; Μιλούσε ο συγγραφέας, ο Μακ Κάρθι, δεν είχε ξαναμιλήσει σε δημοσιογράφο, κόλλησα και γω, καλά τα έλεγε, διαφήμιζε τα βιβλία του, την επόμενη μέρα πήγα και προμηθεύτηκα το «Δρόμο», λίγο καιρό μετά το «Καμιά πατρίδα...», ας πρόσεχα, κάποιος με κυνηγάει, γιατί να οδηγώ στις ερημιές; Μήπως να επιστρέψω; Ωχ, πρέπει να βάλω και βενζίνη. Κλειστά θα είναι όλα. Νόμος του Μέρφι. Αναπόφευκτο.

Το κινητό το είχα κλειστό. Είχα ειδοποιήσει ότι θα το έχω κλειστό. Όρεξη έιχα να ανησυχήσουν και να ξαμολήσουν τη Νικολούλη στα ίχνη μου. Δε θα δίνει σήμα, είπα. Κινητά και βλακείες. Πλαστές ανάγκες. Όταν δεν υπήρχαν, είχαμε την ελευθερία μας. Με την πλύση εγκεφάλου, ένα από τα 417 καταστήματα «Ολλανδός» βρίσκεται πάντα δίπλα μας. Για νέες συνδέσεις. Στην εθνική, οι κεραίες της κινητής τηλεφωνίας ήταν πολλές. Πάντως, ήταν περισσότερες από τα αυτοκίνητα.

Ταξίδια και αυτογνωσία. Μαλακίες. Δε χρειάζεται να κάνεις εκατοντάδες χιλιόμετρα για να ανακαλύψεις τον ευατό σου. Γιατί δεν πρόκειται να τον ανακαλύψεις ποτέ. Ή μπορεί να τον ανακαλύψεις στο σπίτι σου, χαζεύοντας τηλεόραση. Τότε, γιατί την έκανα από το σπίτι μου; Θα μπορούσα να κάθομαι στον καναπέ και να χαζεύω το σο γιου θινκ γιου καν ντανς. Δεν είχα απάντηση. Ούτε τώρα έχω.

Σε ένα σταθμό πέτυχα ένα παλιό τραγούδι των Portishead, το “Wandering Star". Περιμέναμε έντεκα χρόνια για κάτι νέο. Χαμογέλασα σκεφτόμενος ότι η 28η Απριλίου δεν είναι πάρα πολύ μακριά. Η αλήθεια είναι ότι θα μου φανεί αιώνας. Αλλά είναι μόνο ένας μήνας και κάτι ψιλά. Δε θα το κατεβάσω από το διαδίκτυο. Θα πάω και θα το αγοράσω. Όπως παλιά.

Μπήκα στην πόλη τα χαράματα. Πάρκαρα κοντά στο κέντρο. Ψοφόκρυο. Μου έδωσε ένα δίκλινο. Off season. Αν θέλω, μπορώ να πάρω και τρίκλινο. Ξεράθηκα στον ύπνο. Το μεσημέρι πήγα σε μια καφετέρια. Νεαρόκοσμος. Φοιτηταριό και φαντάροι. Φρέντο. Φρέντο διάθεση. Είχα την εντύπωση ότι θα έβλεπα κάποιους παλιούς γνωστούς. Και φίλους. Η Μαρία θα καθόταν στο διπλανό τραπέζι, η Σούλα θα ψιθύριζε τους στίχους από το αγαπημένο της τραγούδι και ο Τάκης θα μας έλεγε για μια γκόμενα που είδε χτες στο κλαμπ και του άρεσε, αλλά δεν έκανε τίποτα γιατί τα έχει με άλλον. Δεν εμφανίστηκε κανείς. Απόντες. Δικαιολογημένα απόντες. «Ποντίκια στην αγορά». Ξενέρωσα. Θα μπορούσα να πιάσω κουβέντα με κάποιους θαμώνες. Δεν έιχα όρεξη. Στις κλειστές μου. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Πλήρωσα. Άρχισε το ταξίδι της επιστροφής.“Sleeping with the ghosts”.

Στο δρόμο παραλίγο να τρακάρω. Νύσταζα. Όταν δεν είμαι καλά, νυστάζω. Έφτασα στο σπίτι. Ξεράθηκα. Την επόμενη μέρα ήμουν μέσα στην τρελή χαρά. Στο καρναβάλι σκέφτηκα να ντυθώ μπλόγκερ. Αλλά βαριόμουν να κουβαλάω μαζί μου τον φορητό υπολογιστή.

Δεν έκανα κανένα ταξίδι. Χαζομάρες λέω για να περάσει η ώρα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα χρόνο και διάθεση να ανεβάσω κανένα ποστ όλες αυτές τις μέρες. {Έχοντας μπουχτίσει....λυγμούς. (από τα γέλια)}

Λολ, λολ και πάλι λολ.

Δίσεκτο

2008-02-29T15:30:00.003+02:00

Αν με ρωτήσεις τι έφαγα χτες, δε θυμάμαι να σου πω. Αν με ρωτήσεις τι έκανα τέτοια μέρα 8 χρόνια πριν, μπορώ να σου περιγράψω σχεδόν τα πάντα με λεπτομέρειες. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι παράξενο πράγμα η μνήμη. Είναι ξεχωριστή μέρα η σημερινή. Ξεχωριστή, τρόπος του λέγειν, αφού τη συναντάς κάθε τέσσερα χρόνια.

Πριν από 4 χρόνια, 29 του μήνα Φεβρουαρίου, ήμουν στο γραφείο και αρχειοθετούσα τα εισερχόμενα και τα εξερχόμενα, τα φι και τα σίγμα. Λίγο αργότερα πήγα με ένα τζιπ και πήρα τα νέα εισερχόμενα και έστειλα τα άλλα που μου είχαν έρθει στο γραφείο. Μετά, κατά το μεσημέρι, με κάτι συναδέρφους καταλήξαμε σε ένα καφέ με το όνομα «φόρουμ» και παρήγγειλα μια σοκολάτα ζεστή. Επιστρέφοντας, είχα έναν κόμπο στο λαιμό. Πριν αποκοιμηθώ άκουγα το «Ό,τι απέμεινε από την ευτυχία».

Το 2000, σαν σήμερα, ήμουν πολύ χαρούμενος γιατί επιτέλους κυκλοφορούσε το νέο cd των Smashing Pumpkins. Είχα τρέξει στο διασκάδικο πίσω από την πλατεία, μόλις το έβγαζε ο Τάκης από την κούτα παραλαβής και το άκουγα επανειλημμένως στο δωμάτιό μου. Το αποτέλεσμα δεν μου είχε αρέσει. Τα μέτρια τραγούδια μου χάλασαν τη διάθεση, μόνο το “everlasting gaze” είχα βρει ενδιαφέρον. Γι αυτό και δε μιλιόμουν στη λέσχη. Το μενού περιελάμβανε κολοκυθάκια τηγανητά. Το βράδυ είχα πάει στο «αλάβαστρο» για να ακούσω τα παλιότερα των πάμπκινς. Το “today” με χάλασε. Γιατί δεν ήταν η πιο “greatest day I’ve ever known”

Στις 29/2/1996 έκανα κοπάνα, επειδή είχα ψυλλιαστεί ότι ο φιλόλογος θα μας έβαζε διαγώνισμα στον «Επιτάφιο» του Περικλή («φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας»). Προτίμησα να πάω στην παραλία, όπου βρήκα και κάποιους συμμαθητές μου, που τελικά και αυτοί είχαν την ίδια ιδέα με μένα. Παρήγγειλα ένα φραπέ μέτριο με γάλα. Τότε κάπνιζα πρινς. Αν θυμάμαι καλά, το διαγώνισμα το λουστήκαμε την επόμενη μέρα. Έξυπνος ο φιλόλογος. Έξυπνος και γω, είχα κάνει ένα σκονάκι και έγραψα 18.

Την τελευταία μέρα του Φλεβάρη του ’92 φόρεσα τα καλά μου, για να πάω σε γάμο. Παντρευόταν ένας θείος μου. Πρωτότυπη ιδέα να έχεις επέτειο κάθε 4 χρόνια, δε λέω. Οι συγγενείς έλεγαν «μα καλά, δε φτάνει που θα παντρευτείτε σε δίσεκτο έτος, θέλετε να γίνει ο γάμος ανήμερα στις 29;». Ο θείος μου δεν ήταν προληπτικός, γι αυτό και δεν έδινε σημασία στα συγγενικά λεγόμενα. Ο γάμος τελέστηκε στο δημαρχείο και η δεξίωση σε ένα μαγαζί, έξω από την πόλη. Χώρισαν μετά από δυο χρόνια. Λένε ότι η αιτία διαζυγίου ήταν το ότι ο θείος μου έπινε και χαρτόπαιζε. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια ακριβώς. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η πρώην γυναίκα του ζει σήμερα στη Νέα Υόρκη και ότι παντρεύτηκε πέρυσι έναν Σαουδάραβα. Ο θείος μου πέθανε πρόπερσι από κίρρωση του ήπατος.

Στις 29/2/1988 ήμουν στο κρεβάτι με πυρετό. Η γλυκιά γεύση του αμοξίλ μου άρεσε τόσο, που σε μια ανύποπτη στιγμή ήπια το μισό μπουκάλι. Με πήγαν στο νοσοκομείο και μου έκαναν πλύση στομάχου. Δε θα ξεχάσω την γεύση ενός λάστιχου που έβαλαν οι νοσοκόμες στο στόμα μου. Προληπτικά με κράτησαν στο νοσοκομείο 2 μέρες. «Φτηνα τη γλίτωσε ο άτακτος γιος σας» άκουσα να λέει ένας γιατρός στους γονείς μου. Από τότε δεν έχω ξαναπιεί σιρόπι αμοξίλ

Το ’84 η κυρία Γιώτα μας έμαθε ένα παιχνίδι που λεγόταν «σπασμένο τηλέφωνο». Δίπλα μου καθόταν η Κική. Τη λέξη τη διαβίβαζα όχι στο αυτί της, αλλά σε ένα κοτσιδάκι, νομίζοντας ότι αυτό είναι ακουστικό. Φυσικά, η λέξη ακουγόταν σε ολόκληρη την αίθουσα. Γελούσαν τα παιδιά, γελούσα και γω.

Το’ 80 γκρίνιαζα, συνεχώς γκρίνιαζα. Χάζευα μια ονειροπαγίδα, που κρεμόταν πάνω από την κούνια, μια ονειροπαγίδα πάνω στην οποία έβλεπες αστεράκια και φεγγάρια. Μόνο αυτή θυμάμαι. Και την αγκαλιά της μάνας μου.

Το ’76 είχα αρθριτικούς πόνους. Η γυναίκα μου μας είχε αφήσει χρόνους. Θυμόμουν όλα όσα είχα ζήσει, με όλες τις περιττές λεπτομέρειες. Ζούσα το παρελθόν μου, γιατί το μέλλον δε θα ήταν άφθονο. Το βράδυ της 29ης Φλεβάρη βγήκα έξω στο μπαλκόνι και κοιτούσα το τοπίο, λες και δεν το είχα ξαναδεί. Επιζητούσα λίγο χρόνο ακόμη.

Football Factory, p.123

2008-02-26T14:43:00.003+02:00

Ο Μ.Βoy με κάλεσε σ’ αυτό εδώ το μπλογκοπαίγνιο. Και καλά έκανε, γιατί μου αρέσουν τα παιχνίδια.

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Κοντά μου βρίσκεται το “Football Factory” του John King, που κυκλοφόρησε πριν από 3 χρόνια από τις εκδόσεις «Οξύ». Θέμα του είναι τα έργα και οι ημέρες μια ομάδας χουλιγκάνων της Τσέλσι. Περιττό να πω ότι έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Την ομώνυμη ταινία που βασίστηκε στο βιβλίο δεν την έχω ακόμη δει, αλλά σίγουρα θα ψάξω να τη βρω.

Λοιπόν:

"Ο κακομοίρης είχε γονατίσει στην άσφαλτο με τα χέρια τεντωμένα σαν τον εσταυρωμένο και τρεις-τεσσερις "αγρότες" τον κλοτσούσαν εναλλάξ στο κεφάλι. Έτρεξα κοντα του και χτύπησα τον πρώτο στο πρόσωπο, όμως ένα μουνί με πήρε παραμάζωμα και έσκασα με το κεφάλι σε μια τσιμεντένια κολώνα. Ζαλίστηκα, έπεσα κάτω και ούτε που θυμάμαι πόση ώρα τις έτρωγα".

Αλλάζω τους κανόνες και προσθέτω και τις επόμενες περιόδους:

«Δεν ξέρω πώς, πάντως καταφέραμε να βγούμε σε μια αλάνα σκουντουφλώντας. Πανικός. Τα πόδια μου είχαν γαμηθεί και ο Ροντ έγερνε πότε δεξιά και πότε αριστερά σαν μεθυσμένος. Απ’ τη διαδρομή δε θυμάμαι πολλά, δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο, μόνο ξύλο και τούβλα, αν και μου ‘χει μείνει η μυρωδιά της βροχής στο τσιμέντο. Ευτυχώς βρεθήκαμε σε κατηφοριά, πηδήξαμε τον πρώτο φράχτη που συναντήσαμε μπροστά μας και λουφάξαμε τσακισμένοι μα πιο πολύ τσαντισμένοι, ανασαίνοντας βαριά σαν γέροι που πνίγονται».

Πάσα σε Δημήτρη Λ, Στέφανο Π, Φαίη Κ, Χρύσα Κ και στην Αφροδίτη.

Και για το τέλος μια ψιλοάσχετη φωτογραφία, που εξηγεί κάπως τους λόγους για τους οποίους ποτέ δε μου άρεσε να παίζω ποδόσφαιρο (παρά μόνο μπάσκετ)

There will be blood

2008-02-26T11:36:00.002+02:00

Το καλό είναι ότι, μέσα από την υπόθεση του γνωστού δημοσιογραφικού ιστολογίου και με την δέουσα προβολή της από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ευάερα παράθυρα, τα μπλογκς έγιναν ακόμη περισσότερο γνωστά, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν έχουν δει υπολογιστή στα μάτια τους. Το κακό είναι ότι, απ’ όσο κατάλαβα, υπήρξε στα κανάλια μια προσπάθεια δαιμονοποίησης των ελληνικών ιστολογίων. Οι λέξεις “blog” και η λέξη «εκβιασμός» εκστομίζονταν με ρυθμό πολυβόλου από τα χείλη των νιουζκάστερ και αυτό πιστεύω ότι δημιούργησε εσφαλμένες εντυπώσεις σε ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από ιστολόγια, δηλαδή στους περισσότερους.
Ας πούμε, η κυρά Νίτσα που μένει εδώ στη γειτονιά μου, βλέποντας χτες ένα δελτίο ειδήσεων, πίστεψε ότι οι περισσότεροι έλληνες ιστολόγοι είναι συκοφάντες και διαπλεκόμενοι. Την άκουσα να το λέει αυτό στη γιαγιά μου. Της εξήγησα κάποια πράγματα και έδειξε να καταλαβαίνει. Είναι, απλώς, ζήτημα χρόνου να καταλάβουν όλες οι κυρίες Νίτσες αυτού του κόσμου, ότι τα ιστολόγια είναι το μέλλον. Και ότι τα παραδοσιακά μουμουέ ανήκουν στο ένοχο παρελθόν

Αν δώσω βάση σε κάποια δημοσιεύματα, θα είμαι αναγκασμένος ο μπλόγκερ, εξαιτίας ενός νομοθετικού πλαισίου που φέρεται να ετοιμάζει η κυβέρνηση, να δίνω αναφορά στο ΕΣΡ! Και τι θα τους αναφέρω δηλαδή; Και τι θα τους λέω; Ότι όλα τα μέλη του εν λόγω συμβουλίου κάνουν καλά τη δουλειά τους; Ότι είναι τόσο καλόψυχοι άνθρωποι και γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν έχουν ακόμη επιβάλει πρόστιμα στις τηλεοπτικές χαζοκατινάρες που καταστρέφουν τα μυαλά της μέσης ελληνίδας νοικοκυράς; Ότι είναι τόσο καλοί και γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν έχουν επιβάλει ακόμη πρόστιμο σε δελτία ειδήσεων, που δίνουν λόγο κυρίως σε ακροδεξιούς πολιτικούς, ο λόγος των οποίων βρίθει εθνικιστικών και ξενοφοβικών κορόνων; Τι άλλο; Θα είμαι υποχρεωμένος από το νόμο να γράφω στην κεντρική σελίδα του ιστολογίου μου το όνομα μου; Μικρό το κακό. Θα βάζω ένα ψευδώνυμο και θα έχω ξεμπερδέψει. Σκέφτομαι ενδεικτικά τα ονοματεπώνυμα Φώντας Ναμπόπουλος, Νίκος Νικολάου, Κώστας Κωστάκης και Γιάννης Ιωαννίδης, είναι δύσκολη η επιλογή και δεν έχω ακόμη αποφασίσει. Α ναι, αν κάνω καμιά χαζομάρα και εκτραχυνθώ, μερικά τσακάλα με εύηχα ονόματα, όπως Τρίο Στούτζες, Φράνκο και Τσίτσο, Δήμος Σταρένιος, Αρτέμης Μάτσας κ.τ.ο. θα ακολουθήσουν τα ηλεκτρονικά ίχνη που αφήνει ο υπολογιστής και θα μπουκάρουν στο σπίτι μου με καλάζνικοφ και χειροβομβίδες και θα με μπουζουριάζουν στα υπόγεια της ασφάλειας. Λες να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι αν υπάρχουν ακόμη αρουραίοι στα υπόγεια; Χα, άμα είναι έτσι, δεν τον βλέπω καλά τον κυρ-Τάκη, τον ιδιοκτήτη του ίντερνετ καφέ στο οποίο πάω και ανεβάζω μέρα παρά μέρα τα ποστ αυτού εδώ του ιστολογίου. Καλά, ίσως και να του πηγαίνω τσιγάρα στην ψειρού, ξέρω ότι καπνίζει κάμελ άφιλτρα.

Καταλαβαίνω εν μέρει το λόγο για τον οποίο μεταδίδονται αυτές οι πληροφορίες περί λογοκρισίας (ακόμη και από ιστολόγους): ο πανικός φέρνει αναγνώστες, απλά τα πράγματα.

Αλλά όλα αυτά είναι αστεία.
Ποιος θα τολμήσει να τα βάλει με όλους αυτούς τους πολίτες που, χρησιμοποιώντας απλά έναν υπολογιστή, παράγουν λόγο;
Ο λόγος είναι ανίκητος.
Και οι κυβερνώντες γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα ηττηθούν.
Δε νομίζω να είναι τόσο χαζοί.
Γιατί τα ιστολόγια δεν είναι μια ελληνική πρωτοτυπία.

Και η όποια λογοκρισία στα ιστολόγια, θα τοποθετήσει την Ελλάδα δίπλα στα τριτοκοσμικά, τεταρτοκοσμικά κλπ φασιστικά καθεστώτα της υφηλίου.

Αλλά, αν (λέμε αν, παρ’ όλο που δεν το πολυπιστεύω) πάνε να περάσουν κάποιο νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει τη λειτουργία των ιστολογίων, το μόνο σίγουρο είναι ότι «θα χυθεί αίμα».